De nieuwe bewoners van ons huis aan het Schoolpad lijken net zo enthousiast als wij waren bijna 30 jaar geleden. Niet alleen de buitenkant , maar ik denk dat ook de binnenkant van dit huis uniek is. De badkamer is gesitueerd in de voormalige geitenstal, beneden naast het eetgedeelte en heeft niet eens een slot. Dat misten we ook niet. Ook onze logées hoorden we er niet over. In de keuken is ook nog zo’n laag staldeurtje, waarbij je je moet bukken als je naar buiten wilt.
Aan de voorkant is naast de woonkamer ons werkkamertje/ annex logeerplek. Hier stond onze computer en deed ik af en toe m’n namiddagslaapje, toen Wim beneden moest slapen sliep ik er ’s nachts tot we weer samen naar boven konden. Die voormalige ouderslaapkamer( 1.85x 4m) werd door Ben W. ook wel liefkozend de hunkerbunker genoemd vanwege alle informatie over en herinneringen aan Groot- Brittannië. Wanneer ze een dagje bij ons waren en Diny en ik even ons rondje Kringloop deden maakte hij ook dankbaar gebruik van de mogelijkheid voor een middagdutje.
Aan de andere kant van de kamer was de voormalige kinderkamer bij de woonkamer aan getrokken. Die moet wel héél klein geweest zijn.
Het eerste wat me opviel toen we begin 1993 met de makelaar boven gingen kijken was het donkerbruin gebeitste slaapkamerdeurtje. Dat deed wat middeleeuws aan. Het tweede was dat de twee slaapkamers boven door de schuine wanden en hanenbalken in ’t zicht vrij klein zijn. Toch had het al met al zoveel sfeer dat we als een blok vielen voor dit huis èn deze vrije droomplek van 8750m. In de schuur was een soort studio gemaakt met aparte badkamer èn slaapzolder. De vorige eigenaar had dit voor z’n oudste zoon gerealiseerd.
En dat leek ons toen een mooie plek, de eerste jaren voor Rick en later voor onze logées. Zo heeft Janneke, toen stagiaire in de Trans, er 1,5 jaar gebivakkeerd.
Na verloop van tijd plande Wim een sauna in de schuur. En ik was blij met een derdehands schaftkeet achter bij de wei.
Samen met Willem Dubbelhuis knapte Wim dat ding op. Het werd een mooi plekje om vanaf begin maart tot eind november te schilderen of met de kinderen een spelletje te doen. Het schijnt dat koningin Wilhelmina vroeger ook zo’n keetje had waar ze in schilderde en dat op verschillende plekken in de bossen van Het Loo gezet werd. Mijn keetje werd daarom ogenblikkelijk het Wilhelmina-keetje genoemd.
Zo leuk dat Johnny die naam handhaafde en het er zelfs met stevige sierlijke letters op schilderde