Ik merk dat de verhuizing en alles wat er mee samenhangt meer met me doet dan ik gedacht had. Natuurlijk ben ik blij met dit fantastische huis. Alles gemakkelijk te onderhouden. Onze hulp komt nu om de 2 weken i.p.v. elke week.
Maar ik mis iets. Ik betrap me er op dat ik terug denk aan ons knusse huisje aan het Schoolpad. Ik weet dat het onderhoud om het huis niet meer te doen was voor ons en zag dat alles een soort natuurtuin geworden was, niet meer onder controle te houden. Maar dat is het niet. Ik keek nog eens naar een foto van de binnenkant van het huis en wist het…. Het knusse van daar is hier niet. De warme gele gordijnen, de houtkachel, de warme houten vloer…
Hier is grijs de hoofdkleur: grijze vloer, grijze keuken, grijze gordijnen. Mooi… maar erg grijs. Nu hebben we er zelf nog lichtgrijze stoelen bij gekocht wat qua kleur ook niet bijdraagt tot iets warms. En zeg nou zelf… grijs kun je met de beste wil van de wereld niet warm noemen. Verder zijn er geen gordijnen, alleen rode rolluiken die je alleen van de buitenkant ziet. Nu hebben we nog wel het warm gele kleed dat in het keukengedeelte lag, meegenomen. En heb ik een warm geel en een rood kussentje gescoord bij mijn favoriete shopje. En… Gerhard en Judith hebben één grijze muur grijsgroen geschilderd. Het scheelt iets.
Ik mis vooral…. mijn gele gordijnen. Ik herinner me de gele corduroy gordijnen die bij tante Hermien en oom Sjoerd in hun woonkamer hingen. Heb ik altijd mooi gevonden en toen ik ze in velours eens tegenkwam bij het Goed moest ik ze gewoon meenemen en hebben we er jaren ‘warm’ bij gezeten… Het waren eigenlijk neppers want ze konden niet eens dicht. Daar hadden we luxaflex voor. Ze zijn aan het Schoolpad blijven hangen. Zondag zullen we zien of ze mochten blijven..…