Hebben jullie me gemist? Tja… je moet niet altijd melden dat je een weekje weg bent van huis. Je weet het maar nooit. Als de kat van huis is… dansen de muizen op tafel, is zo’n uitdrukking.
Maar het moest nog even gebeuren, een weekje bijkomen voor we aan de verdere voorbereidingen voor de big move beginnen. Bovendien waren we al een jaar niet op camping De Boomgaard geweest.
Nou, ik kan je vertellen… het was als vanouds, we werden door Johan en Joke in de watten gelegd. Fijn om elkaar even wat langer te zien. Bovendien waren Jan en Ria met ons mee. Dus aan gezelligheid ontbrak er niets. Toch merkten we dat we nu echt ouder worden en dat een caravan met de beperkte ruimte en trapje op en af geen optie meer is. Wim vond dat al langer, maar nu kwam ik mezelf ook tegen. Nadat ik met twee soepkommen in de hand van het trapje duikelde, de halve camping om ons heen stond, de campingbaas mijn glip in de kop bekeek en oordeelde dat het niet gehecht hoefde en Jan op zijn knieën de gemorste soep opdweilde en ik ook nog in de waterbak van de hond ging zitten, was het voor mij duidelijk.
We hebben er een gezellig weekje van gemaakt maar het werd ook het einde van ons kampeerleven. We vierden het gisteravond samen met Jan en Ria met pannenkoeken bij de Heikamp in Ruurlo en vanmorgen ook met hen bij Johan en Joke op het terras.
We haalden nog even aan dat wij ooit de eerste kampeerders waren. De camping bestond nog niet en wij stonden met onze eerste caravan naast het kippenhok en douchten na het melken in de melkstal waar heerlijk kalkvrij water ons deel was. Ik speelde Master mind met Joanne en ik kon alle grappige voorvalletjes van hun vader en mijn kleine broer Johan aan hen kwijt als Jos en Joanne even kwamen buurten in onze caravan..
Het is mooi geweest!
Foto: Joke Eggink