‘Nee, ik vier m’n verjaardag niet’, zei Ria. ‘Jan is een weekje weg met de motor en de volgende week gaan we al naar Den Bosch voor de diploma uitreiking van Hanneke. Dan zien we elkaar allemaal.
Toch belde ze de avond tevoren of we nog even langs kwamen. ‘De kinderen uit Groningen komen toch even en dan zien jullie de kleintjes ook eens’, vulde ze aan. Ria vertelde vaak over de kleintjes waar ze elke dinsdag voor dag en dauw voor opstaan om op tijd in Groningen te zijn.
Natuurlijk gaan we dan, Wim op de scootmobiel en ik met de fiets.
Wie komen we het eerst tegen? Jan! Was toch maar even doorgereden vanuit Duitsland.
Het werd een gezellige middag. Kleine Simon van 2 stal de show, zo ontwapenend. De beide kleintjes konden al lachen, tevreden baby’s. Ze werden door hun ouders op de arm in slaap gewiegd. Simon was in de weer met de druifjes en aardbeien die oma Ria in een bakje had klaargezet. Telkens liep hij voor Wim heen en weer. Toen die zijn hand ophield bleef hij even staan, keek naar de lege hand, keek daarna Wim aan en nog eens naar die lege hand. Hij was snel van begrip, pakte gauw nog een halve aardbei en legde die in Wims hand.
Zoon Maarten haalde een paar maaltijden van de Chinees en even later zaten we ook nog gezellig samen aan tafel mee te eten. Toen was het tijd voor de kinderen om op te stappen. De kleintjes moesten naar bed en Ria verwachtte die avond nog meer bezoek.
‘Ik vier m’n verjaardag niet’, lukte dus niet. Ik had niet anders verwacht.
