Daar zaten we dan die avond…. in ’t Zwienekotje van de zusjes Stefanie en Marischka in Blankenberge. Intussen is het meer dan 12 jaar geleden. Ik leef tegenwoordig in heden maar ook graag in het verleden. Het werd een extra onderbreking na ons uitstapje naar Dick en Anda in zuidelijker streken. Wim vond dat hij z’n pilsje wel weer verdiend had. We hadden net onze kamer in een gezellig hotelletje betrokken en hadden de auto naar een parkeerplek gebracht. Echt … we moesten wel lachen om de bewaakte parkeerplaats met touwtjes en met de hand geverfde nummers er op. Maar de jonge beheerder was uiterst vriendelijk.
Stefanie trouwens ook.. leuk zo’n Belgisch caféetje. Je kon hier blijkbaar sparen voor de grote uitgaven met Carnaval want er hing een soort zelf vervaardigde spaarpot aan de muur met wel 40 gleufjes. We hebben prima geslapen. Nee, onze kamer was precies zoals op de site van Hotel Commerce… helemaal prima. Anda had iets heel anders in gedachten gehad. Alleen het liftje naar boven was klein en even oud als het hotel.
Dick en Anda hadden ons in Nice uitgezwaaid na deze prachtige gezellige dagen. We waren in de watten gelegd en hebben het zo mooi gehad. Geweldig!
Hier gaan we nog even door…
Het werd die keer een dagje Brugge. Onze hotelier was bijzonder vriendelijk en vertelde dat we Brugge het best per trein konden bezoeken. Zo kreeg je geen gedoe met parkeren. En zo deden we dat. In 11 minuten waren we in Brugge, het stadje dat ik ooit met Diny bezocht. Onze West- Vlaamse vriendin stond al te wachten. Zo mooi om elkaar weer terug te zien. Ze bracht ons naar een minder toeristisch gedeelte dat ze Het Zand noemde en daar was inderdaad geen toerist te bekennen. Bij een kopje koffie praatten we weer helemaal bij en ze vertelde over haar geliefde stadje waar haar grootouders woonden en waar ze veel mooie herinneringen aan had. Ze zag bij wijze van spreken haar grootmoeder zo door een straatje naar de vismarkt lopen. Een officiële gids had het niet beter en mooier kunnen verwoorden. O we stopten vaak bij terrasjes, we aten een soort Bretons appelgebak dat ze als Bretoens uitsprak. We kwamen erachter dat Vlaams toch anders uitgesproken wordt dan Nederlands. De studenten gaan hier ook niet op kamers maar op kot. We hadden een bijzondere dag op deze manier. Ze nam ons stiekem mee naar de kelders van het prachtig nieuwe Crown Plaza Hotel. Daar blijken bij de bouw oude gewelven ontdekt te zijn van een heel oud klooster. Ook de Stoofstraat, het Begijnhof en het Minnewater kregen uitgebreide aandacht. Wisten jullie dat Begijnen ongetrouwde jongedames waren die hier bij elkaar op het Begijnhof woonden? En ze liepen hier nog echt met hun eigen dracht met witte sluier. Je bent nooit te oud om te leren…! Ook het voormalige ziekenhuis had meer weg van een kerk dan een ziekenhuis. Onze vriendin vroeg ineens: ”Hoe lang zijn jullie getrouwd?” Ze pakte m’n fototoestel en maakt een foto van ons beiden voor een prachtig beeld van een bruidspaar. Over het Minnewater gaat het verhaal dat ooit twee gelieven die qua stand niet met elkaar mochten trouwen zich daar in gestort hebben en samen de dood verkozen. Heel voldaan namen we afscheid maar we zullen zeker contact blijven houden. En zoals jullie intussen weten…. De afspraak staat al….
