Die paar dagen er op uit zijn me goed bevallen. Terwijl ik eerst op was na een ritje Achterhoek begint het zelf rijden toch te wennen, wordt wat gemakkelijker. Wanneer Wim reed lette ik niet op de weg en op de terugweg deed ik meestal de ogen dicht en pas weer open als we Emmen naderden, soms pas als we voor het hek aan het Schoolpad stonden. Deze eerste twee jaren zonder mijn trouwe Wim vielen niet mee op alle gebied. Ik reed telkens verkeerd omdat ik dacht dat ik bij die bekende weg naar de Achterhoek vanzelf goed zou rijden, maar ook dat went weer. Ik kan zelfs de Tom Tom instellen zodat ie het doet. In het begin vergat ik het knopje bevestigen in de drukken en wilde die GPS me weer terug naar de Torflang sturen. Maar nu wordt het iets gemakkelijker al zal ik nooit een liefhebber van autorijden worden.
Het volgende tripje wordt straks naar José in België. Jan en Ria boden dat vorig jaar al aan om samen een paar dagen die kant op te gaan zodat we elkaar weer eens kunnen zien. Onze kennismaking dateert uit ergens in 2007 toen we op vakantie naar Normandië gingen en samen met haar koffie dronken in Veurne. Ze heeft ons intussen Brugge laten meemaken zoals de niet toeristen Brugge zien. Haar oma woonde er en zij mocht daar graag logeren. Als we haar later weer eens opzochten gingen we samen mosselen eten op de boulevard in Nieuwpoort. Weet je het nog? Slag bij Nieuwpoort 1600. Zit er nog ingebakken. Mooie plaats.
Ze raadde ons ook Ieper aan, het centrum van verwoestingen en leed uit de eerste WO. De laatste keer ging Rick zelfs mee en logeerden we op de Markt in Ieper en maakten we om 6 uur de dagelijkse herdenking mee bij de Menenpoort waar de Last Post wordt gespeeld. Indrukwekkend. En zo bleven we in contact tot nu toe. De post is geduldig net als de mail.