foto: Scott, gemaakt door Henk Eggink, zomer 2007
Ook dit gedichtje las Friso Bavinck voor. Lijkt zo eenvoudig en dat is het ook. Maar voor mensen die het mee hebben gemaakt om afscheid te moeten nemen van je hond, een levenskameraad, spreekt er veel uit. Bij mij kwamen ogenblikkelijk mijn eigen honden voorbij: Kleine Laska, Laska de Schotse collie, Kim, Scott en Tessa. En nu terwijl ik dit gedichtje herlees, voel ik opnieuw tranen die spontaan opkomen.
Hond met bijnaam Knak
God, zegen Knak
Hij is nu dood
Zijn tong, verhemelte, was rood
Toen was het wit
Toen was hij dood
God, zegen Knak
Hij was een hond
Zijn naam was Knak
Maar in zijn hondenlichaam stak
Een beste ziel
Een verre tak
Een oud verbond
God, zegen Knak.
Jan Anlo