Pas kreeg ik een foto toegestuurd van Henk Braakhekke. Meteen zag ik hem weer voor me, de clivia die vaak wat verpieterd in een hoekje stond op de Boomgaard. Maar eens per jaar was het feest bij de clivia. Dan kwam de knop te voorschijn en kreeg de plant een mooiere plek. En wanneer dan de bloem helemaal uit kwam was het een genot om naar te kijken. Zowel opoe Bijenhof als mama stonden erbij te glimmen.
Op een van onze eerste huwelijksdagen, op 3 maart, kreeg ik er ook een en warempel die bloeide ook, steeds in maart. Toen we verhuisden naar Hengelo was het ineens afgelopen met bloeien. Ik weet niet of het misschien aan ons toen lekker centraal verwarmde huis lag of aan ons drukke gezin maar het was uit met de pret. Nooit geen clivia meer geprobeerd. Wanneer ik ’s maandags bij buurvrouw Wielens kom zie ik ook weer die ouderwetse planten, veel cyclamen. In de boerderij is ook geen centrale verwarming en voor de ramen is het altijd één bloemenzee.
