Het zicht op de tuin is er op vooruitgegaan. Het tuinschuurtje is af. Koop heeft zelfs aan de binnenkant een paar planken tegen de achterwand bevestigd voor de tuinkussens en ernaast ruimte gelaten voor de opgeklapte tuinstoelen. Het stoepje is opnieuw gelegd en de deur is breed genoeg om de fiets met gemak naar binnen te rijden. Ook aan het Schoolpad heeft hij wat reparaties gedaan als het nodig was. Hij ging zelfs mee als we een huis gingen bekijken en zag meteen of het geschikt was. Zo ook deze bungalow aan de Torflang. En nu al dat tuinschuurtje, het is een lust voor het oog en perfect afgewerkt.
Het had van mij ook volgend voorjaar gemogen, maar jullie weten hoe Wim was. Het leek wel of hij een vooruitziende blik had want al zijn wensen konden niet wachten. Meteen! En nu ben ik er heel blij mee, zelfs met de beveiliging. Die had van mij ook niet gehoeven. Met: ‘We hebben een hond’, dacht ik genoeg reden te hebben om die camera’s aan het huis eerst maar eens uit te stellen. En: ’Aan het Schoolpad waar we helemaal alleen woonden had je het er niet eens over’. Maar toen was Wim zelf nog fit. Als hij in het begin ’s nachts een apart geluid hoorde of een blafje van de hond, wilde hij meteen het bed uit en poolshoogte gaan nemen. Ik zei dan: ’Willem… i-j gaot d’r niet uut. As et gemeen volk is slaot ze oe zo in mekare. Dan kö-j better 112 gaon bellen’. Is in die bijna 30 jaar nooit nodig geweest.
Maar Wim had hier aan de Torflang geen rust. Toen ook onze buren lieten zien dat ze ook beveiliging hadden aan laten leggen en Wim hierover uitleg kreeg, was het gebeurd. Nu begint het in huis op drie plekken te rammelen als er iemand op die bel drukt. Beide mobieltjes en de extra bel. Ik schrik me iedere keer een ongeluk. Ik denk dat we nog even nazorg nodig hebben van Ewout.