In 1990 waren we 25 jaar getrouwd en onze plannen voor nog een tripje naar Engeland en Schotland lag al vast. We hadden als cadeau geld gevraagd voor een weekend Londen met de kinderen en dat werd de start van een mooie rondreis van 4 weken, dit keer met eigen caravan door heel Engeland en Schotland tot aan de Orkneys toe. Na Londen gingen de kinderen verder of terug naar Nederland. Ik had een boekje gelezen: Van de Scillies naar de Shetlands, voor ons waren de Orkneys ver genoeg. Ik moet toegeven dat we na Londen in één streep doorreden naar het noorden. Twee dagen later waren we al op een camping in Braemar, met Braemar prijzen. Op weg naar de oostkust lieten we Balmoral rechts liggen. We reden de oostkust verder af richting Inverness, zagen de visarend broeden in Loch Garten en kwamen uiteindelijk in Dornoch. Dat was een geweldig rustpunt. De reverent ter plaatse legde na de Eveningsong van alles uit over de streek en de Clearences, het vertrek van tienduizenden vanuit de Highlands naar Amerika, Canada en elders. De periode staat bekend als een dieptepunt in de geschiedenis van Schotland. Na de ontruimingen is het inwonerspeil van de Hooglanden nooit meer op het niveau van ervoor gekomen. De hoge heren hadden beslist . We bezochten in Bettyhill het Strathnavert Museum waar het heel goed weergegeven is.
Van hieruit doorkruisten we het noorden van de Highlands, zagen kuddes met herten en bezochten de Orkneys. De buschauffeur op het Mainland die ons op stond te wachten had er zin in. ‘Oo, what a beautiful morning’, zong hij. We hadden er stralend weer bij en dat kwam blijkbaar niet zo vaak voor. Winter en zomer is het hier, op dit groepje eilanden bijna zonder bomen, gemiddeld 13 graden. Skara Brae, het dorp uit de steentijd dat een eeuw geleden onder het zand vandaan kwam en de Ring of Brogar hebben de meeste indruk gemaakt.
Onze tweede kennismaking met Schotland en er zouden er nog vele volgen.
