En zo was dat jaar volop herfst aan het Schoolpad. De bladeren vlogen me buiten om de oren. Ik veegde een paadje van de deur over het terras richting oprit om het blad buiten de deur te kunnen houden. Rick zou zaterdag weer lekker zijn gang kunnen gaan. Met dit weer was het aan het Schoolpad  buiten best uit te houden en het liefst gingen we vanzelf richting wei. Zo gauw de schapen ons zagen kwamen ze aangesneld voor… je weet maar nooit.. het liefst brokjes, maar voor aardappelschillen en groenteafval trokken ze ook graag een sprintje.
Even daarvoor ging de scheepsbel die met een touw aan het hek vast zit. Een mevrouw meldde dat er een schaap op de rug lag. Ik had het dat jaar nog niet meegemaakt, meestal zijn het brede schapen of schapen die bijna moeten lammeren. Ik bedankte haar voor de oplettendheid, maar meteen meldde haar man dat het schaap alweer rechtop stond. Inderdaad waren twee van de 8 schapen van die brede Texelaars en het had zomaar gekund. Als ze zelf niet overeind kunnen komen gaan ze inderdaad dood.
Je zou denken dat de rattenpopulatie aan het Schoolpad na 33 dode ratten wel uitgedund was. Toen ik die dag de schuur weer eens schoonveegde waren er toch rattensporen, zand en keutels. En ik hoorde gekrab en geknaag achter de planken die daar tegen de muur zitten.
Dus toch maar weer de vallen gevuld met pindakaas en kippenvoer. Zo zat er zo maar weer een rat in een van de vallen. We gaven het echt nog niet op. Als we geen katten meer hebben moeten we ze zelf op afstand zien te houden. Een paar dagen later deed Dirk zijn intrede en kregen we hulp.
Foto: Waar ze naar kijken? Storm komt er aan…
De brede Texelaars op de voorgrond, de Schoonebekers wat schuchter meer naar achteren.