Een jaar lang stond mijn leven in de overlevingsstand, zo noem ik het maar. Wat mij betrof was er weinig toekomst meer. Tenminste ik zag het niet. Mijn verstand zei me dat ik toch veel geluk had met zoveel trouwe en lieve mensen om me heen. En 60 jaar samen met een unieke en zorgzame man mag ik ook niet uitvlakken. Dat wist ik wel maar had er geen gevoel meer bij. Om niks kwamen de tranen en liet dat maar gaan. Het luchtte altijd op. Daarna kon ik met droge ogen alle ellende van anderen aanhoren, drong niet bij me binnen. En dat terwijl ik altijd dacht dat ik toch een meelevend persoon ben. Het schoot niet op. De hulp van mijn trouwe therapeute die eens in de 6 weken bij me kwam zette me op het spoor om vooral dingen te doen waar ik blij van werd. Nou dat was aanvankelijk weinig. Schilderen wilde niet meer. Lezen net zo min. Ja… ik kon wel lezen maar ik vond er niks meer aan. Alleen wanneer ik een zinvol boek tegenkwam. En wat is zinvol. Het bleek toch vooral iets met geschiedenis te zijn, waar gebeurde verhalen. Het enige wat altijd lukte was schrijven en was ik even in een andere wereld. En dat heb ik ook veel gedaan het afgelopen jaar.
Behalve de verhalen op mijn website kreeg ook het fotoboek Rond het leven van de familie Eggink vorm. Vanaf april zijn Peter Koers en ik al bezig om daar een mooie geheel van te maken. Het enige is nog de keuze in hard- of softcover. En dat heeft vooral te maken met de kosten èn met het probleem dat Peter zelf een dubbele hernia heeft en afwacht wat de verdere behandeling zal zijn. En hij is degene bij de drukkerij die de hardcover verzorgt. Tegelijkertijd begon ik aan het herinneringsboekje voor Wim. Dat was sneller bekeken. Het verhaal was er al voor ik de toetsen aanraakte. En ook een welkome bijkomstigheid: er kwam een soort rust in mijn hoofd. Dit kon ik nog voor hem doen, laten zien wie hij was.
Het voelt als een afronding van het eerste jaar zonder zijn tastbare aanwezigheid. Het heeft me goed gedaan. We hebben het bijzonder goed gehad samen, lief en leed gedeeld zoals het heet. Hoewel we dat toch verschillend hebben ervaren, we hebben andere karakters, we vulden elkaar aan. Er was ook altijd wat om over te schrijven in die jaren aan het Schoolpad. Niet alleen door de levendigheid met alle dieren om ons heen maar ook door Wims bijzondere humor die mij vaak op het verkeerde been zette. Ja, ik mis hem verschrikkelijk, maar wat heb ik bijzondere herinneringen.