Intussen begin ik weer aardig te acclimatiseren in mijn eigen huis en omgeving. Storm is er weer. Gerhard zorgde ervoor dat ik gemakkelijke stoelen mèt leuning op de plekken waar ik zit en Judith zuigt de laatste hondenharen in hun huis aan de Kuifmees op. En hier is het of hij nooit weggeweest is. Ik heb intussen al drie dames van de Buurzorg op bezoek gehad en een speciale assistente van de huisarts.
Het is trouwens wel heel wat anders dan Weidestein. Daar werd ik in de watten gelegd. Je koffie en broodje stond telkens klaar.. ’s Avonds een warme maaltijd die dan wel met gemengd commentaar ontvangen werd. Tja.. het is ook lastig om naar ieders wensen te luisteren. Ik heb in elk geval alle dagen lekker gegeten.
Hier in huis is het wel gemakkelijk zonder drempels, maar een stuk smaller allemaal. Wanneer ik even wat uit de vriezer wil pakken moet ik de rollator over de drempel bij de voordeur tillen en daarna over die in de berging. Vanmorgen zagen ze me in de buurt al stuntelen met de rollator en kwam buurvrouw Erna mij te hulp schieten om de emmer met brokken voor Storm te vullen. Ik moet toch maar voor die dingen een stok gaan gebruiken.
En zo kom ik allerlei hobbels tegen. Ik heb nu een krukje uit de kamer op de rollator meegesleept naar de computerkamer. Kan ik tijdens het typen en lezen mijn been er op leggen. De grote pleister is van de wond of maar ik zal jullie een foto hiervan besparen. Een deel van de wond is warm en ik heb er al een koude pakking op gehad, net als de eerste week na de operatie.. Als het erger wordt met roodheid en warmte krijg ik een kuurtje. De hulp bij het douchen was welkom alleen al door de tips die ze me gaf. Gisteren had Gezienus, je weet wel- jarenlang onze hulp in bange dagen- nog een extra handvat in de douche gemonteerd. En dat was fijn.
Het droogmaken van de douche laat ik even zitten. Dat komt wel weer als ik beide benen er weer strak onder heb….