–Vandaag kwam Gerhard nog even wat spullen brengen. Nog een paar dagen verwennerij en dan begint mijn leventje met of nog even zonder Storm weer.
Net gehoord dat ik dinsdag naar huis ga. Het gaat eigenlijk heel voorspoedig met knie en wat er bij komt. Het is goed geweest. Vooral de eerste dagen was het afzien maar daarna begon ik steeds mobieler te worden. De afleiding hier doet me goed. Iedereen heeft zo zijn eigen probleem en we helpen elkaar. Het was een goed plan om hier een aantal dagen te zijn, mooie ervaring. Gisteren kwam er een nieuwe gast. We keken elkaar aan en moesten even nadenken waar we elkaar eerder gezien hadden: Emmerhout misschien, kerk….? Iemand van de verpleging vroeg haar naam … ik hoorde Langen. En toen wist ik het. Haar man Rieks was een collega van mij op de LTS De Zuidoosthoek, tegenwoordig onderdeel van het Carmel College. Zo leuk om samen herinneringen op te halen aan die ‘goede ouwe tijd’. Het was altijd lachen met die collega’s.
–Zaterdag is er geen therapie, moet je zelf doen. Dat weet je intussen wel. We zitten hier om de grote tafel belevenissen uit te wisselen. Aly kwam er even bij en liet een kaart zien aan ons drieën gericht, Aly, Roelie en mij. Ada, de zus van Dea, denkt aan ons. Ook na het overlijden van Dea blijft ze met onze Schepershof family meeleven en kijkt elke zondag mee naar de kerkdienst in de Schepershof Dit is toch wel een mooie en veelzeggende afbeelding. Ik liet hem aan Herman zien die naast me aan de koffie zit. ‘Welke ben ik’, vroeg ik hem. Hij keek even en wist het zeker: ‘De middelste’.
22 juli– Intussen ben ik weer thuis, zorgzaam opgehaald door Gerhard en mijn vriendin Susan. Even samen een kopje koffie op het terras en ik ben weer waar ik hoor.
Alles is verder geregeld en ik werp me op de vele kaarten die ik kreeg. Buurvrouw Grietje en Ineke kwamen al langs. De thuiszorg voor de eerste dagen is ook geen punt. Buurtzorg staat voor me klaar. En ik wacht op Storm die vandaag weer mijn kant op komt.