12 juli- Weer een dag met nieuwe uitdagingen. Straks fysio en er begint zich een soort van structuur te vormen onderling. De rustige typjes beginnen wat los te komen. Mooi om te zien. Het….en toen was het fysiotijd. Ze hebben me flink te pakken gehad voor het goede doel. Woensdag weer. Was daar ook al een gezellige boel. Tja… wat anders dan thuis. Maar ik mis mijn Storm wel. Heel bijzonder is het dat er zoveel met me meeleven. Gisteren kregen wij drieën van de Schepershof prachtige bossen bloemen. Ik ben hier samen met Aly en Roelie. Ook gezellig. Op mijn kamer is daar weinig plek voor dus kan iedereen er hier in de huiskamer van meegenieten
13 juli- Weidestein
Ik werd even teruggefloten, te fanatiek oefenen moet ook weer niet. Vandaag even kalm aan.
In de huiskamer is het een sociaal gebeuren. Geklaag over een beugel naast het toilet liep al wat uit de hand, maar werd met een paar kwinkslagen opgevangen door een van de mannen. Herman had een extra gouden ketting om maar had een slechte ochtend. Vanmiddag heeft hij vast meer praatjes.
Omdat ik me zorgen maakte om mijn dik geworden been kwam verzorger Onno even bij me op het bed zitten om me alles uit te leggen. Gaf rust. Een van de oude dametjes die eerst het hoogste woord
had is nog een nachtje afgevoerd naar het ziekenhuis en gaat nu naar de Dillehof. Ze kan niet meer naar huis. Straks zijn er een paar kringgesprekken met een paar van de gasten. Gaat over hun toekomstperspectief. Gaat straks ook voor mij gebeuren. Stond op de planning voor volgende week, maar ik heb graag eind deze week dat gesprek. We zullen zien…..
Geduld is een schone zaak
Het schenkt het mensdom veel vermaak.
Omaatje
–Weer een dag van oefenen, gesprekken en bezoekjes. Dat oefenen gebeurt met heel wat van onze revalidatiegroep tegelijk, vanaf half 10. Was pittig.
Pieter en Hennie waren in de buurt en kwamen zomaar even aan. Heel fijn! Ik heb al heel wat kaartjes, appjes en mailtjes gekregen. Doet goed. Vrijdag komt er een arts langs om te kijken hoe het gaat tot nu toe en wanneer het vertrouwd is om naar huis te kunnen. Dan wordt het leven anders en drukker. Hier is het ook verwennerij als je het goed bekijkt. Je moet wel zoveel mogelijk zelf doen, dat wordt gestimuleerd. Soms vraagt een verzorgster voor ze weggaat of ze nog iets voor je kan doen. Omaatje probeerde even: Ik wil wel graag naar mijn kamer. Ha, maar daar trappen ze niet in als je zelf kan lopen. Harm en Herman houden de stemming er in door lekker stoer te doen. Ach… en zo is er zomaar weer een dag voorbij.
–Het leven in een groep met zoveel verschillende mensen zorgt ook voor uitdagingen. Terwijl de meesten zich naadloos aanpassen zijn er altijd kleine ergernissen. Het liep vanmorgen wat uit de hand toen er eentje een soort sneer uitte die een ander juist in het verkeerde keelgat schoot. Het scheelde dat ze beiden in een rolstoel zaten. De verzorging moest zich er mee bemoeien en de veroorzaker werd aangewezen en kreeg een apart plekje aan een tafeltje aan het eind van de gang. Waar doet me dit toch aan denken? Ik heb hem nog niet terug gezien. Een ettertje die je vaker in het leven tegen kunt komen. Een nieuwe gast zat tijdens die strubbeling tussen die twee in. Ach, ze keek er niet van op.
Ik heb trouwens een erg leuk bezoekje gehad van Paul Sietse en zijn gezin, speciaal vanuit Hattem overgekomen. Er werden natuurlijk oude verhalen naar boven gehaald . Soms vergeet je dat er weinigen over zijn die over de tijd van hun ouders kunnen vertellen.