Vier weken zonder tv, radio en krant, daarmee hou je heel wat tijd over. Dat werd omgezet in rondkijken en lezen, heel veel lezen. Ineens ben je weer thuis en is alles bij het oude. Meteen een ochtend schilderen bij Ellen, we gaan aan de gang met portretten. Wat is het leuk om elkaar terug te zien. ‘Ik heb jullie gevolgd… alle dagen op jullie rondreis door Schotland’, zegt Jantje. ‘Wat leuk…, wat leuk was dat.’ En zo waren er meer…
Dan is er het contact met de buren, boodschappen doen voor onszelf, Storm en de kuikens.
Vanavond was er Passage voor mij en voor Wim Valerius. Dhr. Broekman verzorgde een avond over zijn eigen ervaringen als een Indo in Drenthe. Het was heel bijzonder, indrukwekkend zelfs. Ik had net het boek van Geert Mak ‘De Eeuw van mijn Vader’ voor de tweede keer gelezen en de ervaringen van vader Broekman die als KNIL militair in 1933 al naar Ned. Indië was gegaan, kwamen overeen met die van Geert Mak z’n vader. Beiden hebben de Birma Spoorweg overleefd, vader Mak doordat hij als predikant geen zwaar lichamelijk werk hoefde te doen en vader Broekman omdat hij een sterk gestel had als boerenzoon uit 1e Exloërmond. Alleen overleed de laatste toch nog een half jaar na zijn bevrijding.
Die avond hebben we maar tot de pauze gevolgd want Judith is vandaag jarig en dat is altijd een bezoekje waard.
Robin heeft gisteren voor de tweede keer zijn neus gebroken bij de voetbal, botsing met een medevoetballer. Tja… en dat werd weer ziekenhuis. Morgen opnieuw gaat hij naar het Scheperziekenhuis en wordt er waarschijnlijk een afspraak gemaakt voor een operatie. Die moet binnen een week gebeuren anders groeit de boel verkeerd aan.
De caravan is leeggehaald en de wasmachine draait en Wim zit te genieten van een stuk voetbalwedstrijd op de tv. Storm is duidelijk aanwezig en wil nog wat beweging. Morgen de nieuwe riem maar eens proberen. En dan is de dag al weer om……
