De langverwachte DVD is er. Mede vakantieganger Ton is een week lang in de weer geweest met de videocamera, vond hij gewoon leuk. Wim en Ton waren vaste maatjes aan tafel en ze bleven nog lang natafelen want ze hadden veel gemeenschappelijke interesses: scheepsbouw, proefvaarten en machinekamers. Maar ook samen op stap met de speciaal gehuurde bus. En ook hier had hij de camera bij zich. Ton en zijn camera waren samen op pad. Ik had bewondering voor hem, niet vanwege zijn fotografische kunsten maar de manier waarop hij op zijn 92e in het leven stond na het overlijden van zijn vrouw. Ze woonde het laatste jaar in een verpleeghuis en was een van de eerste corona patiënten. Ze stierf na 4 weken en Ton had haar niet mogen bezoeken. Nu na twee jaar kon hij echt weer genieten van wat het leven nog te bieden had, zijn dochters en kleinkinderen en zijn camera. ‘Mijn vrouw zou niet gewild hebben dat ik bleef treuren…’
‘En weet je…vertrouwde hij me glimlachend toe… ik zet deze opnames op een DVD, zet er passende muziek en bijschriften onder, maar…mijn kleinkinderen hebben niet eens meer een DVD speler’.
We hadden eigenlijk verwacht dat er een stevig contact bleef na deze mooie week, maar onze appjes en mails bleven onbeantwoord. Nu bleek dat hij een nieuwe computer had waar hij niet goed mee overweg kon. Toen we de telefoon pakten was er wel weer een mooi contact en dat houden we zo. We hebben genoten van de DVD met alle herinneringen over onze bijzondere week op IJsselvliedt van het Vakantiebureau. Wie weet komt er een volgende ontmoeting, maar ook voor ons is Purmerend een heel eind weg. Maar…. wie weet…?