Van Zuid Vlaanderen naar Drenthe is toch wel een eind. Met een paar stops mee ben je toch zo een uur of 6 onderweg. We hadden mijn auto mee en Jan reed of hij nooit anders gedaan had. Heerlijk om er weer gewoon naast te kunnen zitten. Ria las intussen achterin bijna twee boeken uit.
Op de heenweg had ik gezien dat we langs Soest kwamen en bracht me op het idee om op de terugweg Gerke gedag te gaan zeggen. ‘Natuurlijk doen’, zeiden Jan en Ria. En zo zagen deze twee nichtjes die samen opgroeiden na 7 jaar elkaar weer. Daarvoor gingen Wim en ik geregeld een dagje haar kant op waar ze de laatste paar jaar in een verzorgingshuis is opgenomen. Deze laatste jaren moesten we het contact per telefoon en de post doen. Wat een weerzien was het, kostte ons een paar tranen. Al heeft ze veel lichamelijk ongemak, de rest gaat gelukkig goed en we haalden opnieuw herinneringen op aan de tijd dat we als nichtjes bij elkaar in de klas zaten of bij elkaar logeerden. Ik heb de liefde tussen haar en haar Wim zien opbloeien. We zijn allebei in het voorjaar van 1965 getrouwd, ieder met onze eigen Wim. Het half uur dat ik gedacht had werd wel wat langer maar dat deerde Jan en Ria niet.
We besloten ons uitje met een etentje bij de Lichtmis, bekend terrein alweer. Daar heb ik regelmatig even gezeten met Wim als we uit het Isala ziekenhuis in Zwolle kwamen.
Vandaag haalde ik Storm op bij Gerhard en Judith en begint ons leventje eerst weer even in rust.
Zo heb ik eigenlijk voor het eerst na het zo plotseling overlijden van Wim weer een echt vakantiegevoel gehad. Met dank aan de oppas en Jan en Ria.
Foto: Bij de familie Aartsen in de tuin. Gerke en ik helemaal rechts.