Het zat hem laatst niet mee. Zijn cluppie moest voetballen en het was berekoud. Met de auto naar FC Emmen is voor hem geen optie, veel te lastig met parkeren en op tijd weer weg zijn. Bovendien is het hiervandaan maar een klein eindje naar het stadion. Je ziet het…. hij is er op gekleed. Warme lange onderbroek, extra shirt met lange mouwen er onder plus een schuimrubber matje om op te zitten. Zo komt Jan Splinter door de winter….

Dat voetjebal een toch wel belangrijke rol in ons gezamenlijke leven zou gaan spelen? Ik had het kunnen weten!
Onze relatie was nog pril èn wankel. Eigenlijk was het…uit. Nou ja…uit? Ik kom op een middag uit school en zie Wims moeder buiten de kleedjes kloppen. Ik groet haar en vraag terloops hoe het met Wim is. Ik had natuurlijk gehoopt dat ze zou zeggen: “Beroerd”. Maar nee…..”Wim?….…..die loopt te fluiten door het huis!” En gelijk komt Wim ook naar buiten.
Enfin we praten nog wat en hij vraagt terloops:”Zal ik vanavond nog even langs komen?” Nou ja wat zeg je dan? “Mag wel” zou ik hier in Drente gezegd hebben. Wat zegt die kerel dan? “Het zal wel na tien uur worden, want dan is de voetbal pas afgelopen”. Ik was te verbluft om nog te reageren.
Om kwart over tien kwam Wim inderdaad nog en we maakten er maar een avondwandelingetje van langs het Mierenpaadje. De jongens Sobering hadden al zo’n opmerking gemaakt dat het paaltje van hun hek bij de achteringang de laatste tijd zo scheef was gaan staan. Vandaar! Degene die het Mierenpaadje kent weet dat het daar erg donker kan zijn.
Tja….en na die tijd is het niet meer uit geweest. Integendeel!
Je kunt dus niet zeggen dat ik niet gewaarschuwd was voor deze fanatieke voetballiefhebber. Het blijft bij kijken, maar hij mist geen wedstrijd op de tv. Hij stelt wel trouw mijn favoriete programma vast in op de kleine tv in de keuken. Vanavond was het weer zover. Oranje – Slovenië is op de buis. Ik kijk naar “Hello, good bye”en “Silent Witness”. Tussendoor drinken we samen even koffie.
Tja….inderdaad….ik had het kunnen weten.