‘Nu ga je toch zeker ook een boek over Gerhard schrijven?’, zei een goede kennis toen ze hoorde dat ik na het boek MARK ook bezig ben met een boek over Rick.
Ik stond versteld, dat was nog niet bij mij opgekomen. ‘Ik denk niet dat Gerhard dat op prijs stelt’, gaf ik als antwoord. Wat lachend vertelde ik het later aan hem. ‘Ik denk niet dat jij er op zit te wachten dat ik al jouw geheimen prijs ga geven’.
Hij keek me aan, trok een grimas en zei: ’Nou als het leuke dingen over vroeger zijn’. Zo zie je maar dat je niet alles van je eigen kinderen weet.
Toen hij met Judith trouwde bood ik hen een fotoboek aan over zijn jeugd en zou hij nu echt een schrijven over zichzelf kunnen waarderen? Ik dacht na en herinnerde toch wel veel aardige momenten die we met hem meegemaakt hebben.En je eerste kind is toch iets van totale verwondering en een ommekeer in je leven dat vanaf dat moment nooit meer hetzelfde zal zijn. Vooruit ik ging een poging wagen.
Gisteren brachten we het boekje even weg. Benieuwd of hij straks net als Rick zegt:’Er stond heel wat in wat ik niet eens meer wist’.

1985–Dit was het jaar dat Gerhard zijn eigen weg begon te kiezen. In de vakantie zeker…! Ik weet niet meer welke vakantie het was, maar toen we eens in één keer door waren gereden naar huis …geen files en ja… gewoon je ruikt de stal… zal ik maar zeggen, was Gerhard hoogst verbaasd en teleurgesteld dat we er al waren.
Hij was zelf naar de voetbal, vriend Erik Scheve lag op de bank te slapen, een vriendinnetje had hij laten stofzuigen èn hij had die avond net een barbecue gepland met Ger en Lies, onze buren. Zolang wij aan de Kuifmees op vakantie gingen was het een rustig gevoel dat Ger en Lies en ook Jan en Korry een oogje in het zeil hielden. Daar konden ze altijd terecht.
Het jaar ervoor had hij op Laska gepast dwz die hadden Ipe en hij meegenomen in de trein naar Hengelo en dat was nog een hele hijs geweest.
Hij zat in die tijd nog op de MSvS in Zwolle nu en was bij oma van der Kolk onder dak. Hij heeft het er goed gehad. Oma had altijd goed de wind eronder. Hij ging zelfs naar cathechesatie. Met Gera had hij een bijzondere band daar. Ik vermoed dat ze elkaar vertelden hoe ze onder het juk van ouders èn oma uit probeerden te komen.
Al had de studie niet het gewenste resultaat…ik weet zeker dat Gerhard nog met plezier aan die tijd terugdenkt of ik moet me vergissen.
Gera kwam ook eens een weekend naar Emmen. Ze was zo benieuwd naar haar verzorgpony die nu bij de Eekwal in de manege was. En natuurlijk gingen ze samen Emmen in…zo tegen half 11 ’s avonds. Ik was altijd blij dat ik het speciale rammeltje van de fiets weer hoorde midden in de nacht. Dan kon ik pas slapen.
Gera was altijd al creatief. Ik zal de broek die ze aan had niet gauw vergeten. Een wijd geval, dat ze had gemaakt van een laken.
Toen we 2 jaar terug bij hen in Canada logeerden bleek Suze ook al het een en ander in elkaar te zetten. Dat bleef toen bij een rokje. Maar dat worden vast nog hele creaties!