Het zijn mooie momenten als je op zondagmiddag beide jongens op de bank hebt zitten.
We waren naar het Smalspoormuseum geweest, Wim en ik. Gert Jan beloofde Wim dat hij met zijn kleine scootmobiel mee kon in het treintje het veen op. Gert Jan is al heel lang vrijwilliger bij dit mooie museum en vanmiddag had hij dienst. We keken onze ogen uit, wat een werk was er van dit smalspoormuseum gemaakt.
Enthousiast vertelde hij over de ontwikkeling van het vervenen in dit deel van Drenthe en heel veel over de verwerking en het vervoer van de turf. Het treintje zat helemaal vol, goed gevuld met ouders en oma’s en opa’s met hun kleinkinderen. Gert Jan deed het leuk met de kinderen. Hij maakt grapjes met ze. Overal onderweg stopte de trein en vertelde hij over wat hier te zien was. Een mooi gebied waar we vaker terug hopen te komen.
Eenmaal thuis was Rick er al en even later Gerhard, even een uurtje samen om alle nieuwtjes uit te wisselen. Gerhard werkt op dit moment in Hengelo, de stad waar hij opgroeide tot zijn 17e. Tussen de middag gaat hij dan even de stad in. ‘Ik krijg allemaal flash backs’, zei hij. Al deze plekken kent hij zo goed. Er is misschien wel veel veranderd maar de sfeer, ook op de werkvloer is hetzelfde gebleven. ‘Laot gaon’ is een uitdrukking die hij hier regelmatig hoort, zo vertelt hij en glimlacht.
