Vakantie kennen de boeren in de jaren 50 nog niet. Ook bedrijfsverzorging is nog niet uitgevonden. Het verzorgen, melken en de oogst….het moet allemaal doorgaan. In geval van ziekte staat de buurt voor je klaar, maar verder…
Nee, maar we gaan wel elk jaar één dag uit met het gezin. De eerste keer gaan we naar De Julianatoren in Apeldoorn met trein en bus. De Julianatoren bestaat nog steeds. Dick en Anda zijn er pas nog met kleindochter Britt heen geweest en is erg leuk voor jonge kinderen. Die dag uit gebeurt wel op één speciaal moment. De rogge moet van het land zijn. Dat roggeland is dan weer bewerkt en de knollen zijn gezaaid. En….de haver moet los zijn, gemaaid dus. Dan is er even gelegenheid voor een uitje. Het is meestal omstreeks 10 augustus. Ook de paardenmarkt in Hengelo Gld. is altijd omstreeks die tijd.
Het jaar daarop is er al een Solex en er wordt er ééntje bij gehuurd en zo gaan we naar Deventer, via de speeltuin naar een nichtje van mama. Diny en ik zitten prinsheerlijk achterop! Opoe en opa passen op Henk(ie) en zorgen voor ’t eten en bewaken huis en haard.
Het circus Krone komt in Lochem. Daar gaan we ook met z’n allen naar toe. Leuk hoor! Dat zijn echte hoogtepunten.
En met de films Heidi en Peter, Eeuwig zingen de bossen, Richard Tauber en natuurlijk Koninginnedag en het Lindese feest is onze culturele achtergrond compleet.

Vlak achter de tweede dijk ligt de schapenboerderij van Knol en Gast.

Vandaag gaan we Willem Seldenthuis ophalen bij het revalidatiecentrum Beatrixoord in Haren. Hij mag het weekend steeds naar huis. Dan zijn er toch geen therapieën.
Waarom maken we er geen dagje uit van? Het is immers lammerentijd en bij de familie Knol en Gast is het spitsuur.
Eigenlijk durf ik er niet naar toe want wanneer ik lammetjes zie wordt ik gegarandeerd besprongen door dat gevoel van oohhhh ik wil er ook weer een paar!. Wim heeft alle nadelen al heel wat keren opgenoemd…… weet ik wel… schuurraam kapot, nest maken, natte wei, je kunt geen kant meer op met lammeren, de zere bekjes ziekte…, zitten Ben en Nies deze zomer weer met schapen. Ach … kan allemaal wel waar wezen, maar…
“Zullen we dan maar naar Ikea gaan”, stel ik Wim voor, wat als ik die lammeren weer zie…
Wim zit daar niet mee. Toch bel ik Jannie op en we zijn ondanks de drukte van harte welkom. Ik gooi gauw toch nog een doos achter in en een dekentje… “Wat kijk je weer slim”… Wim heeft me altijd door.
Natuurlijk heb ik m’n nieuwe fototoestelletje bij me en na een lange tocht over het vlakke Noord-Groningse land komen we aan op Emmaweg 64a. Dit keer hebben we meteen de goede afslag en hoeven we niet opnieuw kennis te maken met die vette grijze Groninger klei waar we de vorige keer met de auto in vast bleven zitten en waar we de doeken die we voor de lammeren hadden meegebracht onder de wielen legden en die we helemaal in de kleur van de klei achterlieten.
Het was een mooi weerzien. We hebben alles gezien van dit mooie familiebedrijf, opgezet door Siebrand en Jannie en waar nu ook Gerko , zus Corrie en zwager Klaas volop in het bedrijf meewerken. Zelfs Amanda de vriendin van boer Gerko, je weet wel, besteedt haar vrije dagen tussen de lammeren. Schuren vol schapen die moeten lammeren of net gelammerd hebben en in kleine hokken met hun pas geboren kroost zitten. Het allermooiste zijn de hokken met lammeren van een drieling. Swifters krijgen die nogal eens. Er wordt dan één lam weggehaald en gaat in een lammerenhok aan de lammerbar. Daar leren ze drinken aan speentjes die verbonden zijn met die lammerbar. Doen ze het goed… krijgen ze een streep op de rug en gaan in het hok ernaast. Daar kunnen ze zelfstandig aan de spenen drinken. Jannie gaat ook tussen de hokken door met een flesje en geeft hier en daar een lam wat bijvoeding. “Hoe weet je nou welk lam dat nodig heeft?”, vraag ik. “Dat doen we met rode strikjes aan het hek”, legt Jannie uit.
Het is geweldig om weer mee te maken, maar ik vind ineens dat deze lammeren het prima hebben zo met z’n allen lekker warm bij elkaar en ineens is die drang om ze zelf te hebben al veel minder. “Ik wilde dat we dichterbij woonden dan kwam ik jullie meehelpen”, vertel ik Jannie en Corrie.
Wat later zit Willem op ons te wachten in de hal van Beatrixoord. Moe van alles. Een dag met tegenstellingen.