De laatste week heb ik heel wat foto’s kunnen plaatsen, vooral op deze FB site en op www.hettysite.nl. Dit vooral dankzij de oude koffer van opa van de Jaeger.
Het werd gewaardeerd, zag ik. Natuurlijk was er in veel foto’s herkenning van vroeger. Ik vind zelf de foto’s waar een verhaal achter zit het aardigst, maar ook emotie speelt mee.
Er één foto die aan kop ging wat waardering betrof en dat was die van tante Bartje met de geit in de kamer. Ik heb van niemand een opmerking gekregen van: wat doet een beest binnen? Blijkbaar veel gelijkgestemden.
Ik vond er nog eentje met een schat van een hertje binnen. Riek Eggink- Zents, de moeder van René de huidige bewoner, ontfermde zich hier over een heel klein hertje. Ik weet niet of die het gered heeft, maar doet me denken aan Mies van de Boskamp die een moederloos hertenjong verzorgde dat Gijs meebracht uit het bos. Hij was daar jachtopziener op de Imbosch. Het hertje groeide op en kon worden uitgezet in het bos. Een jaar later kwam het volwassen hert terug aan de rand van het bos bij hun huis. Ze had een kleintje bij zich, net of ze die aan hen wilde laten zien.

De een is gek op teckels, een ander zweert bij Duitse staandes, een retriever of een Friese stabij. Bij weer een ander is het de Duitse herder of zoals bij ons de Bordercollie die favoriet is. Hoewel…. ons geweldigste familiehondje, kleine Laska, was een bastaard. Maar …er zat al wel een kwart colliebloed in. Dan heb je nog de typische kattenmensen. Van elk soort hebben wij ze in de naaste familie. Ik heb geen idee hoe het komt, maar zoals degene die me kennen het al weten, ik heb iets met schapen. Op de Boomgaard heb ik nooit een schaap gezien, vooruit wel Heidi en Mickey, de beide geiten, daar was ik dol op. De laatste was mijn troost toen ik probeerde de Duitse literatuur voor mijn examen van de MMS er in te krijgen. Toen ik echter wakker werd uit mijn, door vermoeidheid veroorzaakte, middagslaapje in de geitenstal, was het hele literatuurdeel uit het schrift gevreten. Het bleek achteraf geen probleem. Ik heb altijd van literatuur gehouden en tot aan de dag van vandaag kan ik het Loreleylied van Heinrich Heine uit m’n hoofd.
Maar door een foto van tante Hermien weet ik dat we op de Haar wel schapen en lammeren hadden.
Ook hier in de omgeving is het bekend en weten ze me te vinden. De man die ons wel eens hielp met de pony’s werkt in het Veenpark en had mijn telefoonnummer aan de schaapherder van de kudde Drentse heideschapen daar gegeven. Vanmorgen belde de herder en vroeg of hij me een verstoten lam kon brengen. Natuurlijk mocht hij dat. Ik had nog poedermelk van vorig jaar staan. Wim zuchtte een keer maar binnen een kwartier was het hok in de keuken weer klaar. Het arme ding was behoorlijk onderkoeld en we hebben er eerst maar eens warme flesjes naast gelegd onder een dekentje. Maar toen even later herder Kievit weer aan het hek stond met een tweede, werd de rode lamp er boven gehangen. Ik hoefde me vandaag dus niet te vervelen. Beide lammeren drinken nu, maar of ze het halen? Van de eerste ben ik niet zeker.

Nummer één gaat het niet redden, te lang onderkoeld geweest denk ik.