Zo langzamerhand kom je er achter. Het leven zelf is een kunst. Eerst is er de periode dat alles nieuw is en je het een na het andere moet leren en soms afleren. Je bent nieuwsgierig naar andere culturen. Zelfs elke plaats heeft iets anders. De tijd wanneer je kinderen opgroeien is heel intens. Ik had het geluk om het samen te mogen doen. En wat een energie had ik toen.
Er kwam een tijd dat de kinderen uitvlogen al was het niet ver weg. Dat was al een geluk. Bij het ouder worden begint het loslaten. Het begint al wanneer de kinderen zelfstandig worden en hun eigen weg en vrienden zoeken. Op een poëziemiddag trof me toen het gedicht van Ivo de Wijs. Zo erg als hier beschreven is had ik het niet maar wanneer we eenmaal het noordelijkste puntje van onze tocht door Engeland hadden bereikt was ik opgelucht dat we weer zuidwaarts gingen. En de opmerking van Wim die in Hoek van Holland de uitgaande boot naar Engeland zag uitvaren na een welbestede vakantie, waarin we ons zo geliefde Engeland en Schotland hadden doorkruist, kon ik niet delen. Terwijl hij droog opmerkte: ‘Zit ik toch weer op de verkeerde boot’, was ik blij om weer op huis aan te gaan.
Ook de energie neemt af. Moeder Siet kon net als Wim aardig uit de hoek komen en zei wel eens: ‘Alles wordt minder a-j older wordt…. behalve ’t vergetten’. Daar had ze inderdaad last van, het korte geheugen dan. Maar ze mocht dan ook 98 worden. En ik ben ook af en toe naar een naam aan het zoeken die ik altijd zo kon oplepelen. Soms komt het even later zo boven.
Vooruit, hier nog even het gedichtje van Ivo de Wijs:
De moeder
Ze is op reis, maar min of meer gedwongen.
Haar man zei: Kom de caravan staat klaar.
Nu zit ze ergens in het Schwarzwald, maar
Ze wordt door zorg en zenuwen besprongen.
Ze mist haar teerbeminde kinderschaar.
De één is naar een scoutingskamp in Dongen,
De tweede zit in Spanje- met een jongen,
De derde zit in Griekenland maar wáár.
Hoewel haar echtgenoot intens geniet
Van alles wat het Zwarte woud hem biedt
Kijkt zij niet naar de hoge boomgevaarten
Maar naar de brievenbussen langs het pad.
Het moederhart verlangt naar ansichtkaarten
Die liggen thuis in Makkum op de mat.
Foto’s Het noordelijkste puntje voor ons in Groot Brittannië ooit: Orkney met Scara Brae en de Ring of Brodgar