Afgelopen week was ik weer even aan het Schoolpad. Groen en bloemen scoren voor een herdenkingsstuk voor de vriend van Karin, mijn lieve hulp. Het was ene wildernis. De roos lag onherkenbaar plat tussen het hoge gras. Nathan die er nu woont had geen idee hoe dat kwam. Hij woont hier ook meer als een soort anti kraak. Wanneer er aan de weg of de oprit naar de Rondweg gewerkt gaat worden moet hij weg. Voor het eerst had ik minder heimwee terug naar ons plekje. Onherkenbaar!! Het is wel een paradijsje geworden voor de vlinders en bijen…
Juni is een van de mooiste maanden van het jaar. Vader Hein placht steeds te zeggen:’A’j in mei et onkruud de baas blieft he’j d’r ’t hele jaor gemak van’. Ik moest er in deze tijd steeds aan denken. Gelukkig is zijn idee over onkruid wat anders dan de mijne. Onkruid zijn planten die je niet in je tuin wilt zien. En dat is bij de een wat anders dan bij een ander. Nog aan het Schoolpad op de wallen bij het kippenhok bloeide welig het zevenblad en ik moet zeggen dat ik het daar heel mooi vond staan. Verder had ik er steeds een haat/ liefde verhouding mee.
Zo midden juni is het de tijd van de zomersnoei. Alle uitgebloeide planten werden gekortwiekt. Ik deed dat vaak met de gewone heggenschaar maar Wim was daar wat rigoureuzer in. Hij pakte de bosmaaier, ik moet toegeven dat het heel wat gemakkelijker gaat. Het verschil tussen ons was dat hij ’s morgens erg fit was en bij mij is dat wat later op de dag, zelfs ’s avonds na 9 uur wanneer het tenminste nog licht is. ‘Schei toch uut, doe dat toch mergenvrog’, zei hij steeds. Maar ja ik vond dat geknutsel in de tuin juist ’s avonds zo ontspannend. Ach het maakt ook niet uit, we vulden elkaar ook weer aan. Op het geluid van de bosmaaier haastte ik me die kant op, daar moest ik bij zijn want in het herkennen van de planten die wel of juist niet gesnoeid moeten worden was voor Wim wat lastig. De winterjasmijn onder het grote raam die ’s winters zo mooi geel bloeide was die zomer helemaal uit zijn voegen gegroeid en moest ook maar meteen meegenomen worden. De klimroos die er naast staat moest er natuurlijk wel weer ongeschonden uit komen. En dat lukte dat jaar helemaal.