‘Laot oe an de hand van dit kunstwark inspireren en uutdagen’ was de opdracht die we meekregen op de middag van het Moespotcafé. Ik keek naar dit schilderij en zag mezelf meteen al staan met Storm naast me, beiden in een jongere versie, dat snap je… En het is uit het leven gegrepen, dat ook!
’t Hundjen van Gijs
Kiek Storm, hier ergens in dit bos wonen mien ome Gijs en tante Mies. Ome Gijs was jachtopziener en mos hier op de Veluwe good op de wilde verkens, herten en zo oppassen en in strenge winters wat bi-j voeren. En dat deut e. Hee von et maor niks dat prins Bernhard met zien kammeraö an ’t ende van ’t jaor zien varkens af kwam scheten. Toen prins Bernard met zien gevolg weer es an kwam zetten mos zien hulpjen Gerald maor metgaon um an te wiezen waor de verkens zollen können zitten. Gerald nom et hundjen van Gijs met. Prins Bernhard had effen naor ’t hundjen ekekken en zee: ’Weg met die hond!’ Och, Gerald belaoven um dat ze gien las van ’t hundjen zollen hebben en dee em achter zien jasse.
Wat Bernhard en zien kornuiten met de eigen jachthunde ok proberen den dag… gien verken te zeen loat staon te scheten. Zo in de middag zee Gerald: ’Zal Gijs zien hundjen et es proberen?’ Noe veuruut, dat moch… Den middag kregen de luu een hele bult verkens in ’t oge en schotten d’r een stuk of achte. Bernhard had toen wel zin in dat slimme hundjen van Gijs en wol d’r wel 1000 gulden veur geven. Dat kon Gerald natuurlijk niet zomaor doon en mos dat eerst maor an Gijs vraogen. An ’t ende van dee dag gung Gerald naor Gijs met 10 gulden veur de hulp van ’t hundjen. Bi-j Gijs en Mies kwam Gerald met et veurstel van prins Bernhard. 1000 gulden was völle geld in dee tied en wat jachtopzieners verdenen was gien vetpot..
Gijs en Mies hadden mekare es anekekken. Toen zee Gijs: ’Dat geet niet gebeuren. Dit hundjen hef disse wekke ons laeven ered, hee hef ons nog net op tied wakker eblaft toen d’r hier een schossteenbrand was. Prins Bernhard krig ons hundjen niet.