admin

Ja, Gerhard, hier ben je al jarig! Gefeliciteerd! Ik geloof dat het de eerste keer is dat we er niet bij zijn. Natuurlijk stonden we vanmorgen hier om7 uur al in de telefooncel! Maar denk je dat we dat ding aan de praat kregen?!! Daarom maar ge SMS-t. We hadden het idee dat jullie tegen die tijd nog wel aan het feestvieren zouden zijn.
Om half 8 vertrokken we met de bus voor een dagvullende excursie…stadstoer..een bezoek aan de yellow eyed penguin colony…lunch…rondrit door een weer nieuw landschap, rotsachtig, ruw en verlaten. Daarna met een comfortabele trein weer terug naar Dunedin.
De topper was toch wel de pinguin kolonie. Je wordt er stil van wanneer je zo dicht bij ze kunt komen zomaar in de vrije natuur. We liepen ahw door overdekte loopgraven en zagen zo verschillende pinguins met jongen van heel dichtbij. Dus niet praten en niet flitsen!
Vader en moeder broeden en zorgen om de beurt voor hun jongen en gaan de zee op om voedsel te halen. Later als de jongen 3 maand zijn vertrekken ze naar een andere plek wat noordelijker. Daar leren de jongen zelf vis te vangen en in het volgend broedseizoen komen ze deze kant weer op.

Oma gaat vliegen!

9 – 12
“Ik ging met Jan mee naar Nw Zeeland omdat het er niet zo heet zou zijn!” Greet loopt te puffen net als ik. Met zulk weer zit ik ook liever in de schaduw…nou vooruit…de beentjes in de zon.
We zijn opnieuw op een Top 10 Holiday camping, nu dan in Dunedin, een van oorsprong Schotse nederzetting. De Schotse ruiten, shortbread en de naam Campbell zijn al gesignaleerd.
We hebben net een glaasje op de goede aankomst gedronken met Ben Riet, Martien , Bets, Joop en Ans. Ook de sterke verhalen doen de ronde, vooral bij de mannen dan! Over wat je kan gebeuren op de Copa Cabana…nou dan weet je het wel.
Maar….Wim heeft heerlijk gekookt…Ik mopper vast niet!
Halverwege de trip van vandaag zijn we gestopt bij het Tiger Moth Restaurant waar een hele hangar en een grote werkplaats bij is. Van over de hele wereld worden oude vliegtuigen hier naar toe gebracht om gerestaureerd en gerepareerd te worden. Henk, Fred en Wim konden het niet laten en gingen de hangar in. Daar stonden de oudjes, prachtig opgeknapt, ééntje zelfs met fietsbanden
Er zou net een piloot opstijgen in zo’n pronkstuk met een oudere dame als passagier voorin.
De hele familie zwaaide en filmde haar de lucht in. De piloot haalde nog wat stunts met haar uit waaronder een looping. Ze was helemaal enthousiast..ze straalde. Ze vond het erg leuk dat we er als publiek ook bij waren en vroeg al gauw:”Where are you from? Ooh, my sister in law is Dutch too, you know”en “Oooh, I love that man….André Rieu. He is coming to Nw Zeeland!!!”

Denk ik op de pc hier de verhaaltjes en foto’s in te kunnen voeren, maar onze memorystick past er niet op. Morgen beter dan maar. We hebben een mooie rit gehad vandaag, waarbij de Boulder rocks een mooie stop vormden. Ronde stenen op het strand , gevormd miljoenen jaren geleden door allerlei schelpen in de zee.
Vanmorgen hebben we gelukkig Gerhard kunnen feliciteren en hebben gelijk al de aanvraag om volgende week op Robin te mogen passen kunnen honoreren. En….met plezier! Iedereen begint nu toch wel een beetje aan thuis te denken. Volgende week nog…en dan is het goed geweest. Goed…? Fantastisch zelfs!!

Nee, wij hebben niet gevlogen!

Soms is Willem even de hort op. Ik informeer bij onze naaste buren Greet en Jan. “Ooh, Wim…die was hier net nog. Hij is nu bij Ben en Riet, geloof ik…. Ben je hem kwijt…alweer ?? Het lijkt “De Vliegende Hollander” wel!”
Wim vindt dat buurten erg gezellig. Er wordt al druk overlegd wat we de laatste avond zullen gaan doen. Het is allemaal nog strikt geheim, maar er wordt al aan gewerkt.

Vandaag hebben we een lees-, shop- en relexdag! We zitten hier dichtbij een leuk winkelcentrum in Te Anau èn we hebben een vrije dag èn het is heet—sorry Gerhard!
De site is weer bijgewerkt èn de mail gecheckt. Leuk om te weten dat er veel met ons meegereisd wordt via de website.
Gerhard heeft een gezellige mail gestuurd met foto’s van het sinterklaasgebeuren. Rick meldt dat hij vakantie heeft en volgend weekend bij Ben en Niesje is om Hattem onveilig te maken.
Johan en Joke vroegen of Wim hier ’s nachts soms ook z’n hoed ophoudt. Ze zijn druk bezig om op hun Vekabo Camping een recreatieruimte in te richten. Een mogelijkheid om wireless te internetten is er ook al.
En ze meldden dat de kindertjes van de peuterspeelzaal op de Keyenborg erg blij waren met hun sintcadeautje in de vorm van “Ik ben Moniek”!
Mark heeft intusen ook al een bestelling verzorgd van beide boekjes via Eva’s oma Pieta!
Dus…. Wie voor de Kerst nog graag één of meer boekjes wil…het kan nog!
Morgen gaan we weer verkassen. We steken dwars door het Zuidereiland over naar Dunedin ( = Edinburgh) aan de oostkant, een stad met Schotse invloeden. We laten ons weer verrassen!

De piloot schijnt hun een echte “vuurdoop” te hebben gegeven.
Wat waren ze enthousiast toen ze weer landden. Frans raakte niet uitgepraat en Rietje en Adrienne zeiden: “Je kunt het niet uitleggen hoe mooi het was, je moet het meegemaakt hebben!”
Tja voor Dick liep het wat minder af. Die werd wagenziek en mocht voorin zitten. Hij zei nog wel even zoiets van : “Dan kan ik tenminste zelf sturen!”, maar voor hem was er duidelijk de lol even af!
Nick moet nog 2,5 uur rijden met de bus naar Queenstown, back to Monaco and sisters Caroline, Stefanie and…his bankaccount!

Maar dan zijn we er…De Milford Sound ligt in al zijn glorie voor ons.
De boot vertrekt al gauw en we krijgen een lunchbuffet. Opnieuw zijn de Koreanen en Japanners ons voor. En die kunnen er wat van… van vol stapelen van hun bord. Frans zorgt dat er op tijd aanvulling komt voor ons! Dan gaan we naar boven en bewonderen de fjord aan alle kanten. We zien zeehonden lekker in de zon liggen, maar pinguins of misschien toch nog een dolfijn?…. Nee dat zit er vandaag niet in. De waterval waar de kapitein vlak onder gaat liggen bezorgt een aantal een nat pak, maar verder alleen maar lachen!
Om 2 uur zijn we dan weer terug en “Prince Albert” wacht ons met z’n bus! We brengen nu eerst een zestal van ons naar het vliegveld, want die nemen de kans waar om met de helicopter over de gletsjers te vliegen, er even te landen om dan na de tunnel weer bij ons in te kunnen stappen.
Voor Annemiek en Rietje was het de eerste keer en dat hebben ze geweten. Met een : “Nou mensen het ga jullie goed!”, neemt Annemiek afscheid. Fred gelijk erop: “Mag ik straks je stukje vlees?”

Eigenlijk is de Milford Sound een fjord, lang geleden gevormd door gletsjers. Er zijn er 14 hier en 3 er van zijn open en kun je bezoeken, waarvan de Milford Sound er één is.
We zien onderweg vele watervallen o.a. de Christy Falls. Nick heeft het ook wel meegemaakt dat de weg afgesloten was door modder en stenen die naar beneden gestort waren en dan konden ze zo weer met de bus terug naar Te Anau of Queenstown.
We maken zelfs nog een wandeling van een kwartier door het Chasm, een kloof in het regenwoud met allemaal watervallen.
In ong. 1930 is er een verbinding dmv een lange tunnel gemaakt om de Milford Sound open te stellen voor publiek.

Eén van de watervallen

“Oooh wat een lupinen”! Er gaat een zucht van bewondering door de bus…ja vooral bij de vrouwen! Nick belooft op de terugweg even te stoppen. Nu stoppen we bij een plek waar normaal veel Kea’s zijn, die brutale papegaaien die het op je eten en camera’s voorzien hebben…..zeggen ze. Ik had er allang eerder één zien vliegen, maar hier?…… geen één!
Het landschap wordt steeds ruiger met bergen met sneeuwtoppen. November was hier de op één na droogste maand ooit, vertelt Nick. En oktober was de op één na natste maand. Het regent hier ong. 250 dagen van het jaar en er valt hier gemiddeld 6 tot 8 meter regen per jaar!
800 jaar geleden kwamen de Polynesiërs hier voor voedsel, greenstone en de Moa, een soort vogel. Toen waren er veel “flightless birds, vogels die niet kunnen vliegen, zoals de Kiwi. Tot de Europeanen kwamen hadden ze ook geen vijanden, maar nadat eerst Abel Tasman en later James Cook Nw Zeeland ontdekt hadden en op de kaart gezet, kwamen ook de ratten, honden katten èn possems hier en zijn die vogels bijna uitgestorven.
“The only good possem is a dead possem”, wordt hier wel gezegd.

foto: Het Mirror Lake

7- 12- 07
De Milford Sound

“No, I’m not Prince Albert of Monaco!. My name is Nick and I’m from Ireland. Hij is een echte lookelike van Albert. Vijf jaar geleden kwam hij naar Nw Zeeland en is gebleven! Hij is een echte Guide. Nick vertelt in uitstekend verstaanbaar Engels dat de 40 miljoen schapen die Nw Zeeland heeft nog maar de helft is van 10 jaar geleden. Nu zijn de Dairyfarms in opmars, zoals de mevrouw in de buurtsuper al vertelde. Op dit moment zijn er 7 miljoen koeien en dat aantal gaat verdubbelen. De vraag naar zuivelproducten stijgt met 3,5% per jaar en de productie maar met 2,4 %. De grondprijzen zijn de afgelopen 10 jaar ook 10 x zo hoog geworden.
Dan komen we door het Rain Forest bij het Mirror Lake, dat z’n naam eer aandoet. De camera’s klikken dat het een lieve lust is en dat zal vandaag zo blijven! Dan volgt er in de wildernis een Quick stop van 5 minuten.
“Je kan hier je de pot op!”, roept de nu nog vrolijke Dick. Er is ons net een bus met Japanners voor, maar er zijn zoveel keurige toiletten dat we ook echt binnen 5 minuten weer verder kunnen.