admin

De volgende morgen..

Lake Tekapo is oneindig mooi! De camping ligt ook vlak boven het meer.
Alleen het sanitair op de camping is ietwat gedateerd en het schoonhouden laat zeker wat te wensen over!
Wim ontmoette een kwaaie medekampeerder bij de wasbakken: “Sixty dollar for nothing, not even mixed water…. Echt goedkoop is deze camping dus ook weer niet!
Onze reis wordt vandaag de laatste met de camper: Tekapo—Christchurch… 273 km.

Ooit werkte Wim bij de Kwaliteitsdienst in de pijpenbuigerij bij Stork Hengelo. Ze noemden het zelf “de achterste titte van het varken”. Wie een beetje bekend is met de varkenshouderij weet dat dat nu niet de beste plaats voor stelt.
Wij stonden op de camping in Oarama ook helemaal achteraan en ik moest toch even aan de Tukkers in Twente denken. We kwamen er niets te kort, maar dit keer bij Lake Tekapo staat Frans ons met zijn zakje nummers op te wachten en trekken we het nummer van de eerste plaats met een schitterend uitzicht op het meer. Toen de zon begon onder te gaan verscheen er al helemaal een soort gouden gloed op de bergen!

Je moet even zoeken, maar dan zie je een yellow eyed pinguin op weg naar z’n nest nadat hij vis gevangen heeft voor z’n jongen.
Die netten die je ziet zitten zijn over een soort loopgraven gespannen, waardoor je als bezoeker heel dichtbij kunt komen!

Nog even in de Botanical Gardens

Deze stond ook in de hangar bij het Tiger Moth Restaurant

Na ons middagslaapje komen we langs het Visiterscentre aan het Pukaki Lake. Opnieuw treffen we daar een hele club van ons, ook Fred en Janny die altijd de achterhoede vormen. Hun camper is helemaal bruin van het stof en Dick ( ja…die) wil net bij het langslopen even ondeugend zijn. “Nee, Dikkie!” “Och”, zei Dick, “ik wilde er net Fred is gek op zetten”. Die twee doen niet voor elkaar onder! Het Pukaki Lake is lichtblauw van kleur. Het zou komen van stofdeeltjes van de bergen. Dick wil bij het Visitor Centre weten wat dat voor stof is, maar dat kunnen ze hem niet vertellen. “Toch raar!”, vindt hij. Achter het Lake zijn de Mount Cook en Mount Tasman goed te zien. Wat een land!
Nu zitten we dan bij te komen en praten de dag door met Jan, Greet, en Piet en Annie.
In Lake Tekapo.

Onverwacht kwamen we op een plek waar heel oude Maori-tekeningen bewaard zijn gebleven. Even later staan er 4 campers van ons bij.
Ook bij de Aviemore en Benmore stuwdammen is het leuk om even te staan. We drinken daar samen met Ben en Riet koffie. Altijd gezellig!
We beginnen nu ook al de besneeuwde toppen te zien van de Young Range en de Ben Ohau Range. We rijden bijna het bord van de Clay Cliffs voorbij. Dat zou ook de moeite waard zijn. Daar zien we Ben en Riet en anderen weer terug. Ben is zo enthousiast dat we heel nieuwsgierig worden. We worden gelukkig op tijd tegen gehouden door Henk en Aagje anders was het wel moeilijk keren geworden. Het laatste stuk klauteren wordt beloond met een smalle kloof en een geweldig uitzicht op de vallei met lupinen

12- 12- ‘07 The Canterbury sheep

Onze chauffeur gisteren naar de pinguins heette Ralph. Hij komt uit Rotterdam en is sinds 2006 in Nw Zeeland, samen met z’n vrouw. Hij had het na 25 jaar lesgeven in het voortgezet onderwijs wel gezien in Nederland. Ze kwamen vorig jaar al reizend op de camping in Oamora terecht en zijn gebleven. Ze hebben hier een huis gekocht en werken beiden free lance. Daarnaast zijn ze een bedrijfje begonnen op gebied van golf, maar dat moet nog groeien. Nu was hij dus onze gids naar de pinguins en gaf uitgebreide uitleg over de streek.
Vandaag hadden we dan die mooie route door een schitterende vallei. Er liepen hier inderdaad veel schapen, dit keer van een ander soort: Canterbury. Ze hebben in dit landschap gewoon een schutkleur. Ze zijn wat donkerder… grijzer. Als je naar ze kijkt gaan ze er al vandoor, zo schuw!

11-12-07 The Boulder Rocks

Vandaag was het maar een kippeneindje- 113km- naar Oamora. We waren bijna het laatst binnen, zo vaak stopten we, vooral aan de kust bij oa Shag Point en de Boulder Rocks.
Het deed Gerhard vanmorgen veel plezier, dat ik vanmorgen aan de telefoon kon melden dat het hier ook kan regenen.”Maak er maar gauw een paar foto’s van!”, zei hij nog. We hebben zoveel geluk met het weer gehad. Het is nu ook allang weer droog, maar het is niet meer zo heet.
Vanavond gingen we kijken hoe de kleine blauwe pinguin (30 cm) aan land komt ’s avonds. We hebben er 154 in groepjes aan land zien komen. Ze spoelen gewoon aan, vlug de pootjes eronder en lopen maar…nou ja… meer waggelen! Ze wachtten in groepjes op elkaar al schreeuwend, want aan het geluid herkennen ze hun partner! Ze zijn nl heel monogaam. Dat geluid had wel iets van een kikker weg.
’t Zijn net mensen “, zei Dick , door Fred al liefkozend Dikkie Donder genoemd.
Dat internet gebeuren is me wat. Ik leer iedere dag nog bij, wel af en toe met het zweet in m’n handen van ergernis.
Dan weer is er geen aansluiting voor de usb stick. Ja die hebben we ook al. Dan staat m’n tekst in een “Knipsel” ipv gewoon in Word en kan die vreemde computer hem niet openen. Dan zoek ik de foto’s …ook al lastig eerst en dan zijn ze zo vaag op dat campingscherm dat ik zo gauw de goeie niet meer vinden kan. En je wilt het allemaal ook nog een beetje snel invoeren, want…. Ja…tijd is geld.
Morgen komen we door een brede vallei,richting Tekapo Lake( 221km). Veel schapen… werd er gezegd. Mooi!!

Even een onderonsje in de Botanical Garden