admin

Laatste?

Lya en Henk Bakten er lustig op los!

Jammer dat Frans en Rietje vandaag moesten vertrekken, terug naar Nederland. Een goede vriend is overleden. Het is niet anders.
Het Happy Hour vandaag is heel bijzonder. Het is de laatste keer en…alle restjes moeten opgemaakt. Lya, Janny, Riet, Adrienne en Annemiek maken er een gezellige hapjestafel van.
Verder worden er pannenkoeken gebakken. Ook Henk mengt zich in de strijd en bakt er lustig op los. De camperopstapjes die we gekocht hebben aan het begin van de zwerftocht kunnen we weer verpatsen aan United Campervan. Ja die Frans en Fred krijgen heel wat voor elkaar!

Dit zal een dagje Christchurch worden. Met Ben en Riet stappen we op de bus naar het centrum. Ik wil nu Art zien. En er is Art en zijn ook ook Crafts. Er is alles wat leuk is op zo’n vrije dag. Het Art Centre heeft veel te bieden. Met Riet struin ik lekker rond: wol, schelpen, hout, schilderijen, kleding. Bij de cathedraal is een band liederen aan het spelen, poppenkast en ook daar is een kunstmarkt. Binnen staat een kerstboom met de wereld aan pakjes eronder. Die zijn deze morgen gebracht door de mensen voor de misdeelde kinderen.
Wat ook belangrijk is, is het weer dat weer helemaal de ouwe is…stralend dus. Tot verrassing van Riet koopt Ben zich een hoed…een leren hoed. Ja wichter, opa Ben ziet er heel mooi mee uit! Na het mailtje uit Raalte beginnen ze volgens mij ook wel een beetje naar huis te verlangen.
We nemen nog even een fish and chips en eten die op een bankje op het plein op. De meeuwen hebben door dat er misschien wat te halen valt en fladderen agressief op ons af. De herinnering aan “The Birds” van Alfred Hitchkock doet me in de benen vliegen naar een andere plek. Een half uur later mis ik m’n fototasje met batterijen en chips!
Laat die nu door een eerlijke vindster bij het politiebureautje op het plein afgegeven zijn. Soms moet je ook wel mazzel hebben!

Het buffet diner was heerlijk!

Deze twee vonden dat ze de wijn én het bier wel verdiend hebben!

Foto: Met dank aan Dick en Marijke!

Om precies 9 uur staat de bus voor en begint onze dag met een busrit van 160 km naar Kaikoura. Daar hebben we even tijd om wat te eten en rond te kijken. Dan gaat het gebeuren. Dick en Anda zijn hier 2 jaar terug ook al geweest. Dick mee op de boot en Anda bleef waarschijnlijk even shoppen en theedrinken.
Toen we aan boord zaten en wegvoeren was dat ook wel even schrikken, want de zee was behoorlijk ruw. Wat een gebonk… net een hoge schommel met schokken. De organisatie was perfect en er werden zelfs aanwijzingen gegeven hoe met misselijkheid om te gaan. Er werd om ons heen behoorlijk gekotst, maar ik geloof niemand van onze groep. Degene die daar bang voor waren, waren al in Christchurch gebleven. De vrouwelijke kapitein en haar mensen vonden een stuk of 3 walvissen en we zagen ze spuiten, zwemmen en weer duiken. De belangrijke foto ven de staart van de walvis bij zo’n duik is maar bij een paar gelukt. Ik weet in elk geval bij Bart en Annemiek en Henk en Aagje. Wij hebben alleen wat minder spectaculaire, maar de beelden staan op onze persoonlijke memorystick, zullen we maar zeggen. Het was een eenmalige belevenis, maar ik weet niet of ik het ooit weer ga doen met zulk weer, want Riet en ik waren toch behoorlijk misselijk.
Terug op weg naar Christchurch besef ik dat dit ons laatste ritje door dit prachtige land is, want de komende dagen staan in het teken van de stad Christchurch, afscheidsavond, schoonmaken en inpakken!
Maar eerst krijgen we nog een buffet aangeboden door de ANWB en nemen we het er nog maar even van!

The little blue pinguin, die we in Oamura niet mochten fotograferen, nee… zelfs niet zonder flits.

In “Tips voor Trips” wordt het Antarctisch Centrum nog aanbevolen en omdat we toch zoveel mogelijk uit deze reis willen halen gaan we dit ook nog bezoeken. Het is een mooie aanvulling op wat we op Zuidpool-, pinguin- en walvisgebied tot nu toe meegemaakt hebben. Hier is oa een ruimte als Zuidpool ingericht en om de zoveel uur laten ze er een ijzige poolstorm op los. Iedereen moet dan speciale schoenen en een jack aan en dan mogen ze 10 minuten ervaren hoe de Zuidpool aanvoelt. Er is een shelter waar je even kunt schuilen.
Er zijn ook een aantal kleine blauwe pinguins, het soort dat we in Oamaru aan land zagen komen. Eén had er een soort paarse slofjes aan. Gek gezicht!
Wim en ik zijn het er helemaal over eens: in de vrije natuur zoals in Oamura en Dunedin is het zóveel mooier om de pinguins te zien!
Er is een verhaal van de Maories over een pinguin en een albatros die ruzie had over wie de beste vleugels zou krijgen. De “Tana Mahuta” -god van het woud- loste het op door de albatros vleugels te geven waardoor hij het beste in de lucht kon vliegen. De pinguin kreeg de beste vleugels om pijlsnel door het water te kunnen schieten.
Nu vlug naar de camping in Christchurch. Deze krijgt van ons zo 4 sterren. Het sanitair is supermodern….wasmachines, drogers , fohn enz. Alleen de plekken halen het niet bij camping De Boomgaard en ook het uitzicht is er niet. Wel wireless internet!
We gaan ons voorbereiden op de “grote excursie morgen neer Kaikaura, waar we walvissen gaan spotten!”

Wie nu nieuwsgierig is geworden naar de Vekabo Camping van de familie Eggink moet maar eens op www.campingboomgaard.nl kijken!

Dan gaan we echt op weg. De cd “Waar zijn we gebleven” van Paul van Vliet staat op en we schieten steeds weer in de lach ook al horen we zijn cd al voor de zoveelste keer!
Deze laatste route gaat door een veeteeltgebied…veel Schotse namen. Het eerste stuk is een vrij ruw gebied met veel lupinen aan de kant en brem. Oorspronkelijk was die brem bedoeld als afscheiding, maar nu vind je het overal.
De Schotten hebben die meegebracht uit Schotland hebben we ons laten vertellen.
Daarna volgt een skigebied. Ook een heel stuk is vlakker en breder en zie je veel schapen, koeien (beef) en herten. Hier zien de boerderijen er ook wat welvarender uit.
We zien enorme sproei-installaties, soms met een lengte van 1000 m en op wielen.
Het weer is nu echt omgeslagen. Het is koud en het regent. We stoppen maar eens extra om een cappucino te scoren.

De bordercollie wordt in ere gehouden!

Met enige tegenzin gaan we op pad. Het is hier ook zo mooi, al is het weer deze morgen wat minder. “We need the rain”, zegt een mevrouw die om precies 9 uur The Church of the Good Shepherd komt open doen. Maar we zijn al iets eerder gelijk met Gerrit en Loes. Er is nog een meisje aan het vegen en wanneer ze haar bezem binnen wil wegzetten, neemt Loes de kans waar en staat al op de mat. “It’s almost 9 oclock”, zegt ze, maar wat Loes ook zegt over verder reizen ….9 oclock is 9 oclock.
We gaan dan eerst maar even bij het standbeeld van de bordercollie kijken. In dit gebied van sheepfarmers wordt deze schapendrijver in ere gehouden en terecht!
Dan komt de mevr. met de grote sleutel en opent voor ons de deur van het piepkleine sfeervolle kerkje. Het is hier aan de oever van het Tekapo Lake gebouwd met stenen uit de omgeving ter nagedachtenis aan de eerste pioniers in dit Mackenzie District. Het heeft dat bijzondere uitzicht op het meer.
“Gauw maar”, zegt Loes nog. “Daar komt een bus met Koreanen aan”.
We gunnen ons toch maar even de tijd om rustig te gaan zitten. Loes ook!