admin

Dit was ons uitzicht vanmorgen. Winter in Emmen!
We gaan onze pony’s ophalen bij buurman Jans. We knopen de ponykar achter de auto en zetten hem zo bij Jans en Geesje op het erf dat de beide jongedames er zo in kunnen.
Met Sara is er geen enkel probleem. Die voer je een stukje brood en je pakt het halter, je klikt het touw er aan en dan even vastzetten! Maar Amber is een ander typje. Die houdt het voor gezien. Wim grijpt één keer mis …ja en dan is het gebeurd. Ze herinnert zich vast nog dat ze door de wei gesleept is nadat ze uitgebroken waren.
Geesje moet er aan te pas komen met een emmertje haver…en verdraaid… die krijgt het voor elkaar.
De kar in is geen probleem en bij ons er weer uit is dan een fluitje van een cent. Nu lopen ze tevreden aan het hooi te knabbelen en even later rennen ze samen de wei weer door of ze nooit weggeweest zijn.
Die Jans is me anders een mooie. Wim vraagt wat hij hebben moet voor bijna 7 weken zorg voor 2 pony’s. "Per week 20 euro is toch niet te veel?…. 120 euro dan!"
Wim moet even pinnen. "Ik breng het je vanmiddag nog", zegt die. Wanneer Wim een paar uur later komt afrekenen zegt Jans: "Geintje!… Ik wil er geen geld voor hebben. Doe maar een fles Coebergh!…." Volgende week komen ze een avondje buurten! Een goede buur is……….nooit weg!

Ze moesten wel lachen, Mark en Jennifer, toen we uit de trein stapten. Wim had z’n overhemd gewoon open staan en een dun zomerjasje had hij nog over z’n arm. Koud …ach dat viel wel mee. We hadden de hitte van Singapore nog in ons lijf!
Nu is het héél anders en lopen we met dikke truien aan èn een sjaal om.
Verder is het wel wennen. Ja het is fijn om weer thuis te zijn, maar ik kan nog niet op gang komen. Er is hier nog niets kerstigs te bekennen in huis, maar dat gaat vandaag veranderen.
Vanmorgen werden we wakker en daar was dat mooie winterse sfeertje. Ik weet niet of dat in het hele land zo is, maar hier is ons uitzicht prachtig met al die witte rijp aan de bomen.
En ik verheug me op morgenavond. "Boer zoekt Vrouw" komt op de tv. En ik weet nog niet eens hoe het onze Gerko vergaan is. Rick zou het vorige week opnemen, maar die zat toen in Hattem. Hij had daar de primeur voor de Emmense familie om te gaan kraamschudden bij pasgeboren nichtje Floor.

Die allergrootste kerstboom in een winkelcentrum in Orchard Street.

Partir …c’est mourir un peu.
Eindelijk zijn we dan aan het eind van een schitterende vakantie gekomen. Tot onze verrassing staan Frans en Rietje ons op te wachten.Ze moesten een paar dagen eerder naar huis omdat een goede vriend overleden was. Maar nu zijn ze er toch om afscheid te nemen en ons een goede kerst te wensen!
Daarna verzamelen we ons in Aankomsthal 3.
Zo raar… dat je naar huis gaat en elkaar waarschijnlijk toch niet vaak meer zult tegenkomen. Het afscheid is hartverwarmend. In april zal er een reünie zijn en dat maakt het gemakkelijk.
Gerard van Nunen van de ANWB staat er glimlachend naar te kijken. "Ik zie dat jullie het heel leuk gehad hebben", zegt hij. Dit zie ik lang niet altijd. Vaak willen de mensen zo snel mogelijk naar huis!
Dan gaan we richting trein met Ben en Riet èn een enorme hoeveelheid bagage.
We zullen tot Zwolle samen reizen. Onze trein vertrekt om kwart over acht. Handig wanneer je een kortingskaart hebt. De trein blijkt eerst nogal vol in de eerste klas, maar na de volgende halte zitten we dan toch samen in één coupé met alle bagage om en boven ons uitgestald.
Vlak voor Amersfoort komt de conducteur. Die schiet in de lach wanneer hij ons midden tussen die verzameling koffers en tassen ziet zitten. "Ik kan zien dat jullie op vakantie geweest zijn", zegt hij. We geven de kaartjes en Wim gaat op zoek naar de kortingskaart. "Dat heeft geen zin", zegt hij dan. "Jullie zijn te vroeg, het is nog geen 9 uur!"
Ik schrik ervan en denk aan Niesje die een dikke boete kreeg toen die een keer 5 minuten te vroeg vertrokken was.
Maar deze conducteur ziet onze verbouwereerde gezichten en zegt: "Ik zal jullie vakantie niet bederven. Maar doe het niet weer!" Ik kan hem wel zoenen!
Dan is het zover. Ook afscheid van Ben en Riet, maar met de afspraak dat die tenminste in januari al komen bijpraten.

Het Kerstverhaal op straat.

Nu mag het dan. Iedereen is er aan toe. Het was geweldig, het was adembenemend mooi, maar nu naar huis.
De bus met vriend Mike geeft ons nog een rondrit door de stad in Kerstsfeer. Dat maak je niet vaak mee….zo mooi! We proberen foto’s te maken maar doordat het avond is lukt dat niet erg vanuit een rijdende bus.
Dan zijn we op het vliegveld …inchecken …douane …controle..en dan is het zover.
De vlucht van 12,5 uur naar Amsterdam kan beginnen.
In tegenstelling tot de vlucht van Christchurch naar Singapore hebben we nu weinig last van turbulentie. We worden door de mooie stewardessen en stewards in de watten gelegd, slapen, eten, lezen, videootje enz. Wim slaapt onder z’n dekentje. Dick( ja die…) komt langs en stopt hem nog eens lekker in. "Zo doen ze dat straks ook in het bejaardentehuis", zegt hij.
Het is net of deze vlucht sneller gaat…of zou het komen omdat je naar huis gaat?

Maar wat is het warm. We vluchten overal maar naar binnen waar airco is. Nee dit is niet mijn stad! Wat een mensen overal.
Little India moeten we toch even zien. Het is een soort markt, maar dan overdekt en heel gezellig, maar het is niet uit te houden van de hitte. Het modernere winkelcentrum ernaast staat half leeg. Dat willen de mensen blijkbaar toch niet.
We besluiten vlakbij ons hotel een eettentje op te zoeken….een eettentje??? Het zijn er wel 20 bij elkaar. Ben is helemaal in de wolken dat we een compleet maal krijgen voor 4 euro. De mannen bestellen gelijk een tweede en Riet en ik een hele grote portie fruit!
Voldaan komen we terug bij ons hotel. Bij Fred en Janny komen we weer bij en knappen ons wat op. Nu zijn we dan echt aan het eind van de reis!

Een laatste plaatje uit Nw Zeeland. We moesten gewoon samen nog een keer op de foto, nu in kerstsfeer!
foto: Marijke

De receptie van het Conrad Centennial Hotel!!

Nu zijn we dan in regenachtig Singapore na een vlucht met nogal wat turbulentie. Niks voor mij, maar ik denk aan Anda’s adviezen; Niet bij het raam, lezen of gezellig met iemand kletsen. Zelf denk ik er nog maar bij: net doen of je in een bus zit, maar dat is met turbulentie niet aan de orde. Het lijkt wel het gebonk van die snelle boot naar de walvissen!
Onze vriend Mike staat ons weer op te wachten op het vliegveld en brengt ons met de bus naar ons hotel. De grapjas vertelt dat hij ons naar Het Conrad Centennial Hotel zal brengen, een beetje vies hotel…echt smerig. Dat geloof je natuurlijk niet, maar dat het zo’n luxe hotel zou zijn hadden we niet verwacht. Lange witte badjassen hangen klaar in de luxe badkamer, drie luxe stoelen, een groooot bed. Ik geloof dat het wel 40 verdiepingen heeft. Lang genieten we er wel niet van. Na het ontbijt morgenvroeg moeten we om half 11 van de kamer af en hebben we een dag voor onszelf in Singapore. Die avond gaan we nog wel even de Fountain of Wealth bewonderen. Water betekent hier geld. Prachtig!

De bloemen vielen in de smaak.

Het Mannenkoor!

De laatste dag in Christchurch was wat dubbel: poetsen, inpakken en nog genieten van de warme dag. Die avond hebben we onze afscheidsavond. Er was al heel geheimzinnig over gedaan, maar ’s middags konden de mannen zich niet meer inhouden en zongen onder de douche het hele repertoire zowat. Maar wat geeft het. Het was een geweldige avond. Greet praatte de avond aan elkaar. Martien deed het woord namens ons en dat deed hij met verve, vooral toen hij de kreten van de vrouwen tijdens de eerste dagen in de campers memoreerde, omdat die het allemaal zo eng vonden. En dat terwijl Frans ons gemakkelijke rustige wegen in Nw Zeeland had beloofd.
Annemiek had voor onze beide echtparen begeleiders een quiz in elkaar gezet en wij mochten helpen! Het werd een gelijke stand en beide stellen kregen, heel toepasselijk, een sleutelhanger met een kiwi er aan.
Het mannenkoor deed het goed. Ben, Wim Dick en Joop zetten hun beste beentje voor en zongen als lijsters. Martien begeleidde ze met z’n mondorgel. Bij het afscheidslied over Nw Zeeland werd het zelfs nog wat emotioneel.
Met ons ingezamelde papiergeld hadden Betsy en Ans een paar prachtige boeketten gemaakt.
Aan het eind kwam Frans zelf aan de beurt. Hij had blijkbaar ook met ons een bijzondere vakantie beleefd. We kregen van onze trouwe begeleiders een ècht Nw Zeelands fotoboek als aandenken!
Tot slot deed Piet een oproep voor een reunie bij hem thuis in Ridderkerk. Wij zijn heeel benieuwd!

Het gaat er wel in!