admin

Luella met Nancy samen met oom Bram (de jongste van de 10) en tante Betty. -april 2006-

Eén van de 10 kinderen van opa en opoe Eggink was Herman. Hij was de oudste en wilde graag boer worden. Toen de meester in de Wildenborch aan het eind van de middag eens wat tijd overhad, vroeg hij de kinderen wat ze later wilden worden. Herman zei toen: "Ik wil naar Amerika, want ik wil boer worden". "Dan mag je eerst wel het Engelse alfabet leren en tot honderd leren tellen in het engels". "Leer het me maar!",zei Herman.
De volgende dag kende hij het.
Toen hij 21 was gaf opoe eindelijk toestemming om te gaan. Hij kreeg zijn erfdeel mee en ging naar Amerika. Hij kwam in Iowa terecht, werkte eerst bij verschillende boeren en toen hij tante Netty ontmoet had en trouwde, begon hij voor zichzelf. Het was geen vetpot. Hij heeft zijn memoires geschreven: Goals in Life. Met grote interesse heb ik zijn levensverhaal gelezen. Eigenlijk kreeg hij het pas beter toen de tractor bij hem in beeld kwam. Daarvóór was hij vaak afhankelijk van anderen en gooide het weer vaak roet in het eten bij de oogst.
Ze kregen 4 kinderen waarvan Harold de oudste is, daarna Charly en Berdina is net zo oud als ik. Henry is genoemd naar vader Hendrik Jan die toen net verongelukt was in 1946.
Ik weet nog dat zijn brieven gespeld werden door de familie en van hand tot hand gingen: "D’r is weer een breef van Herman!"
Herman werd bekend door zijn Holstein met Fries vee gekruiste koeien, die nu overal in de wereld rondlopen. In Nw Zeeland zagen we ze ook.
Ze zijn verscheidene keren terug geweest in Nederland, toevallig waren ze ook op onze bruiloft. Oom Herman is dik in de 90 geworden. Bij zijn laatste bezoek aan ons land kwam Harold mee en het was net of het een oudere broer van me is.
Later is hij met zijn vrouw Luella geweest. Luella en dochter Nancy kwamen vorig voorjaar hier weer naar toe. Het was erg leuk. Ze genoten van Amsterdam, de Keukenhof, de familie en de rondreis langs de plekken waar vader Herman opgegroeid was. Hier in Emmen hebben we ze natuurlijk ook onze hunebedden laten zien!
Een jaar geleden zijn Ben en Diny bij Harold , Charlie en Berdina op bezoek gegaan en kwamen helemaal enthousiast terug.
Dit komend voorjaar komen Berdina met haar man Curtis naar Nederland om de roots van vader Herman op te zoeken. We verheugen ons er op!

Bij alle goede wensen was er ook één uit Iowa van neef Harold en zijn vrouw Luella. Hier staan ze met hun tweeling-kleinzonen Finn en Will.

Oudejaarsavond. De appelflappen zijn klaar! Samen met Wim heb ik het weer geklaard. De ramen zijn zelfs gewassen. Dat was ook sinds eind oktober niet meer gebeurd.
Zonet kwam Mark toevallig even langs. "Ik had je al verwacht", zei ik. "Hoe dat zo?" "Omdat je altijd even langs komt als de oliebollen en appelflappen klaar zijn!" Wat later gaat hij met een big smile met een schaal appelflappen en wat houtblokken voor de vuurkorf op huis aan.
Vanmorgen had ik bij Geesje al een soort Nieuwjaarskoek geproefd met plakjes worst er in. Ook heel lekker! In het winkelcentrum waren leden van ’t Aole Volk ook al kniepertjes aan ’t bakken.
We horen in de verte de donderslagen in de Bargeres. De carbidbus van de jongens Drenth hier aan het Schoolpad is er dit jaar ook weer. De deksel van zo’n melkbus vliegt ook met zo’n vreselijke klap een eind weg! Wij hebben er hier over het veld mooi zicht op.
Wanneer we dan met de honden ons rondje bos deden kroop Scott je bijna tussen de benen van angst, want die was altijd heel bang voor onweer èn dus ook voor vuurwerk.
Maar Scott is niet meer. Ik mis hem nog steeds.
Met Tessa gaat het gelukkig heel goed. We nemen haar nu vaker mee. Met twee honden deden we dat minder. De mensen zien je aankomen met twee!! Sommige dan!
Iedereen is gecharmeerd van Tessa. Het is ook een lieverd. Gisteren bij Ben en Diny lag Jippe, de teckel aan de ene kant van me en Tessa aan de andere kant.
Nu gaan we het nieuwe jaar in…met al die goede wensen van veel lieve mensen. De laatste wens, meer een advies, die vanmorgen met de post binnenkwam is van Ellen, mijn steun en toeverlaat bij het schilderen:
Neem een spetterende duik in 2008!
Ik wens jullie allemaal vooral een gezond jaar toe!

Onze droomreis: Nw Zeeland!

Robin heeft me het familiespel Levensweg geleerd. Heel geduldig legde hij me stap voor stap uit hoe het werkt. Het is de tijd van de spelletjes zo in deze tijd van het jaar.
Het was me opgevallen dat Eva gegroeid was in onze vakantie, maar toen ik de lange benen zag van Robin is hij ook langer geworden.
En wat was het gezellig om hem een paar dagen voor onszelf te hebben!
Vandaag was het Family Day in de Achterhoek. Ben en Johans verjaardag deden we op één dag! Sascha, de kleindochter van Ben en Diny was ook al 1 jaar geworden. Met schitterende ogen vertelde Diny over de vorderingen van Sascha…. Ja inderdaad… alle oma’s zijn hetzelfde wanneer ze het over de kleinkinderen hebben.
En… we vertelden natuurlijk uitgebreid over onze belevenissen in Nieuw Zeeland, de reis van ons leven!
Volgens Ben kun je net zo goed een grandioze vakantie in Rundumhausen, Frankrijk of Brabant hebben. Daar heeft hij helemaal gelijk in, maar deze reis was toch een topper eerste klas!
Bij Johan en Joke hebben we de nieuwe recreatieruimte in wording bekeken. Dat wordt een gezellige boel op hun nieuwe Vekabo- boerderijcamping straks …aanrechtblokje, magnetron, televisie, internet. Mooi!
Met de versgebakken nieuwjaarsrolletjes van Diny in de tas gaan we weer op huis aan, want……. Boer zoekt Vrouw, je weet wel…mijn favoriete programma, komt op de tv!!
Ach wat mis ik Boer zoekt Vrouw: Gerko! Jammer!
Maar wie weet…vindt hij tussen zijn brieven zelf precies de goeie!

www.campingboomgaard.nl

Gistermiddag haalde ik Robin op. Hij komt een paar dagen logeren. Eerder kon echt niet want er moest vuurwerk gehaald worden in Duitsland. De hele buurt inclusief vriendje Roald ging mee! Innig tevreden wordt er bijgepraat. Even later belt Mark naar Gerhard: "Waar kan ik het best terecht voor vuurwerk?"
Ja … die pyromanen aanleg zit er nou een keer in. Wim was altijd ook gek op vuurtje stoken, maar nadat hij als jongetje met een rotje Gerrie van Dieren een gat in haar jas gebrand had was vuurwerk enigzins taboe.
Toch haalde hij op mijn verzoek steeds een klein pakketje vuurwerk met oudjaar. Vooruit …veur de jonges dan! Toen ze zich in de vuurwerkhandel toch eens vergist hadden met zijn kinderpakket en hij met een "groot" pakket aan kwam zetten, glinsterden de ogen van alle vier de jongens verdacht. Stralend kwamen ze binnen.
Toch bleef Wim uiterst voorzichtig en deed hij het liefst alles zelf. Zelfs toen hij met z’n voet in het gips zat. Alleen was het op dat moment glad in de schooltuin in Hengelo en gleed hij onderuit toen hij gauw weg wilde lopen.
Nog steeds is hij diep verbolgen omdat hij ons (+ Bertus, Marijke, Bart , Marieke en de rest van de buurt) krom van het lachen aantrof. Hij had meer medeleven verwacht! Sorry Wim!!
Nu is Robin druk aan het werk met Wim om buiten het laatste blad af te voeren dat er nog lag.
We hebben vanmorgen al gepuzzeld, gekwartet en Mastermind gespeeld en wordt er niet meer over vuurwerk gepraat.
Maar maandag….zijn al mijn pyromaantjes weer gelukkig!

Isa en Paulijne, 2 achterkleinkinderen van oma van der Kolk op ons 40- jarig huwelijksfeestje. Het zit er toch al in….het fluiten!

Ze zit mee te fluiten wanneer we de huiskamer in het zorgcentrum in gaan om moeder van der Kolk op te halen. Er staat mooie muziek op. De meesten zitten wat te dutten, maar moeder fluit… Ja de familie is muzikaal en dat zullen ze waarschijnlijk van de "de Bruintjes" hebben geërfd. Alle 4 jongens van der Kolk zingen of spelen bij koren. Piet speelde zelfs jarenlang in een Brass Band en geeft, nu ze in Frankrijk wonen, zelfs nog les.
Wanneer moeder zich wat verveelt ..fluit ze.Toen we aan ’t eind van de middag afscheid namen zong ze nog even: Houd er de moed maar In!
Bij onze eigen jongens is dat wat afgezakt, maar dat zal wel aan mijn genen liggen. Ze houden wel van muziek, Rick zelfs hééél veel, maar ze houden het op downloaden of naar een concert gaan.
Mijn vader Hendrik Jan was muzikaal en dat hele Egginksgezin met z’n 10 kinderen zong bij het orgel. Toen ik 8 jaar was moest ik ook maar op orgelles, want het orgel van Hendrik Jan stond er immers nog. Ik was de oudste en leek op hem…..zeiden ze. Iedere week ging ik dus naar het dorp om samen met Willy ten Broeke orgelles bij haar thuis te krijgen. Ik kan er kort over zijn: het was geen succes!
Dhr Vente kwam er speciaal voor uit Zutphen en toen na een paar jaar aanmodderen mama door had dat het met mij niks werd heeft Diny mij daar vervangen.
Dat ging heel wat beter. Diny heeft vaak met Kerst geoefend met de 4 buurvrouwen: mama, tante Jantje Lettink, tante Toos Momberg en tante Aaltje Breukink. Die vormden met z’n vieren een uniek kwartet bij het kerstfeest van de Vrouwenvereniging van Linde.
Nu zingt Diny met Ben in een koor in Eefde en zijn beiden helemaal gek op opera. Maar ik???
Ik zing graag, maar niet verplicht. Ik luister met plezier naar cabaret , Ede Staal en andere luisterliedjes, soms naar countrymuziek of gospels. Het ligt een beetje aan m’n stemming.
Gisteravond was er een ode aan Robert Long op de tv: A la Longue en dat ontroerde me!

The yellowhammer in Nw Zeeland

Ziezo, Kerst hebben we gehad. Ik zit op m’n lievelingsplekje… de grote stoel bij het raam en zie voor het eerst na onze vakantie weer het boomkruipertje langs de dikke eikeboom naar boven kruipen, terwijl hij zich in balans houdt door met z’n staartje tegen de boom te drukken. Ook de grote bonte specht is hier vaak op bezoek. Die nestelt iets verderop in het Oeverse Bos. We hebben veel klimop om het huis en dat is weer een favoriete nestplaats voor het winterkoninkje, dat kleine parmantige vogeltje met z’n rechtop staande staartje. Het roodborstje dat hier vaak in de tuin scharrelt heeft al ontdekt dat er weer bijgevoerd wordt en met de mussen, merels en mezen wordt het weer een drukke boel in de tuin. Het wachten is nog op de kramsvogel met z’n oranje gloed op de borst, maar misschien is het nog niet koud genoeg.
Opoe liet me als kleuter het nest van de gieteling in de heg op "De Haar" zien. Dat vond ik al heel geweldig en was vreselijk verdrietig toen de kat het nest leeggehaald had.
Maar toen ik lang geleden op de Middelbare School een dagboekje moest aanleggen van alle vogels die in m’n omgeving te zien waren werd ik in één keer gegrepen door alles wat er gewoon om ons heen in Linde te zien was. Ik zag een groene specht die naar het bosje van Breukink vloog. Wanneer ik aan het huiswerk maken was op onze slaapkamer met zo’n straalkacheltje aan m’n voeten en een dikke trui aan, zag ik ook zo’n boomkruipertje al tikkend met z’n snaveltje tegen de notarisappelboom naar boven kruipen. En daar moest ik dus weer héél even aan denken!
Dat was het moment dat voorgoed m’n ogen opende voor alles wat er in de natuur om me heen te zien is!

Wim met z’n eerste hoed, een waxhoed, een echte regenhoed!
foto: Ben van der Kolk- de enige echte!

Vanmorgen komt Wim in een leuke fleecetrui naar beneden. "Kan ik dit aan voor vandaag", vraagt hij. We gaan straks naar Mark en Jennifer om gelijk hun nieuwe huis in te wijden. Jennifers ouders, Klaas en Boukje, komen ook en Gerhard, Judith, Robin en Rick ook!
"Goh, heb je die trui ook nog?", zeg ik. "Staat goed!" Ik was al weer vergeten dat hij die nog had.
Meestal gaan we tussen Kerst en Oud en Nieuw even de stad in om Wim van een nieuw stel kleren te voorzien.
"Wat denk je, zullen we morgen nog even het dorp ingaan of heb je nog genoeg kleren?"
"A’k al die truien aover mekare antrek… kan ik zo naor de Noordpool".
Kleren kopen is een crime, vindt Wim. Maar ik weet wanneer hij iets leuks tegenkomt dat hij daar echt wel geld voor over heeft!
In Hengelo gingen we eens een broek kopen. Kinderen mee…dat is al nooit zo handig! We hadden al één winkel gehad en lopen dan bij HIJ naar binnen. Wim past een broek aan. Die zit wat vreemd. De verkoper komt erbij, begint aan de band te rukken . Wim trekt het geheel een beetje op.
Toen sprak de man: "U moet hem ook niet tot onder uw oksels optrekken!" En dat…. had hij nou niet moeten doen. Wim kijkt hem verstoord aan, stapt ter plekke uit de broek en gromt :"Weg hier!"
"Hier kom ik nooit weer….en… jìj ook niet!"
Later heb ik stiekem nog wel eens gekeken bij deze door Wim afgekeurde kledingzaak, maar ik heb er nooit meer kunnen slagen.

Uitzicht op het Lake Tekapo vanuit the Church of the Good Shepherd.

De afgelopen 7 weken hebben we in Nw Zeeland 2 kerken bezocht, alleen om te bekijken en de sfeer te proeven.The Church of the Good Shepherd bij Lake Tekapo maakte de meeste indruk…helemaal puur en stil. Bovendien keek je vanuit de kerkbanken zo naar buiten over het meer… zo prachtig!
In Christchurch bezochten we de Cathedral. Daar stond een levensgrote kerstboom met heel veel pakjes eronder voor het misdeelde kind. En er was minder rust met dat plein met al die mensen ervoor. Een paar van onze groep zagen daar een grootvader met kleinkind een pakje brengen en zo hun bijdrage leveren aan het "omzien naar elkaar".
Nu zijn we in 3 dagen 3 x naar een kerkdienst geweest. Ik moet zeggen dat er in de Voorhof veel creatieve mensen aan het werk zijn geweest om Jesaja t/m De geboorte van Christus een gezicht te geven. Jan de Korte gaf ons mee dat je je "kerstmomenten" moet gebruiken. Hij gaf als voorbeeld het moment in de film The Queen, waarin Elisabeth een bosje hyacinthen aangereikt krijgt door een meisje, wanneer ze de bloemen met briefjes -ook minder vleiende- bekijkt bij het hek van het paleis na de onverwacht overlijden van Diana.
Ook in de Leeuwerik in de Rietlanden werd het visuele aspect niet vergeten. In schilderijen werd uitgebeeld hoe de schilders(essen) kerst beleven. Er zat zelfs een spiegeltje in de liturgie geplakt. De dominee zelf had volgens mij z’n kaptafel gesloopt en het bovenstuk met spiegel eerst verdekt opgesteld om op het juiste moment te laten zien dat de spiegel een schoonmaakbeurt nodig had en ging die eigenhandig te lijf met Glassex en een doek. Het ging hem niet erg handig af en kreeg de opmerking:"U kunt beter dominee blijven!"
De bedoeling was dat de spiegel van je ziel ook regelmatig schoongemaakt moet worden en van o.a. vooroordelen ontdaan.

Wim begint gelukkig weer op te knappen en heeft zich op de keuken gestort. Rollade in de braadzak….ruikt heerlijk. Er worden zoute haringen schoongemaakt. En nu wordt er weer gezond gekookt: gewokt en daar een salade met fruit bij. Mmmm!
Ik ben vanmorgen naar de huisarts geweest met m’n beenklachten. In de vakantie had Aagje, ex-apothekers-assistente, me geholpen aan een soort wondertabletje die je daar gewoon bij de pharmacy kon krijgen. M’n hele doopceel moest wel gelicht, maar ik kon weer genieten van alles. Ik had er op de site niet over geschreven, want dan zit iedereen weer ongerust te wezen. Maar nu moest het maar gebeuren… En wat denk je?…..
Hij weet het niet!! Mijn eigen dokter Muilwijk weet het niet! Hij kan niets vinden en denkt dat de chiropracter me misschien ??? zou kunnen helpen.
Na de kerst dan maar!
Hier in huis hangt alleen een kaarsenkrans en de kerstkrans van Mark en Jennifer die op tafel lag toen we thuiskwamen. Ik heb nog geen fut om meer aan kerstversiering te doen. Wel hangt de hele deuropening tussen kamer en keuken vol met lieve wensen. In het nieuwe jaar hebben we nog wat goed te maken!
Vanmiddag hebben Wim en ik allebei nog weer een uur geslapen, want vanavond gaan we naar de Kerstnachtdienst met Gerhard, Judith en Robin.
Kerst is gelukkig meer dan versiering!

Henk en Johan.

54 jaar geleden werd mijn broer Johan geboren. Ik was indertijd 10 jaar en kan het me nog prima herinneren. 10 pond en 1 ons woog hij en dat was niet mis.( weblog 2- 30 augustus ) We zouden er vandaag naar toe, naar Johan en Joke op De Boomgaard. Meestal vieren we dan ook de verjaardag van zwager Ben mee. Een familyweekend!
Gistermiddag gaat Wim nog even de auto laten wassen, een grondige beurt dit keer na al dat zout op de weg.
Steunend en kreunend komt hij wat later weer thuis. "Uitgegleden!…. Ik ging helemaal in een spagaat en ving me op met één hand." Gevolg: pols wat gekneusd èn de spieren aan de binnenkant van beide benen uitgerekt. Ik had in Nw Zeeland een natuurlijk zalfje gekocht voor m’n eigen spieren en dat hebben we royaal op de geplaagde plekken gesmeerd. Arnica, hypericum, calendula en pepermunt zit er in. En…. ik heb letterlijk de aanwijzing: "rub lovingly" opgevolgd. Het hele bed rook ’s avonds naar pepermunt. Lekker!
Maar afdoende was het nog niet. Toen we vanmorgen wakker werden begon het gekreun opnieuw. We hebben Johan maar gebeld, gefeliciteerd en een nieuwe afspraak gemaakt. Wim heeft nu de pijnstillers maar aangesproken. Gerhard , Judith en Robin komen nu vanmiddag en natuurlijk is Rick ook van de partij. Dat geeft gelukkig wat afleiding en wordt het beslist heel gezellig!
We leven met hem mee!! Echt waar!