admin

Na Pieterburen ging het dan naar Uithuizen, de Waddenroute. Het waaide er verschrikkelijk.
Corry was net buiten met het shetlandertje van Nienke. Het is raar dat je door contacten via de pups zulke leuke vriendschappen opbouwt. Of misschien helemaal niet zo raar, want je hebt dezelfde interesse en liefde voor dieren. Corry probeert ook via haar bloemenworkshops en in haar omgeving mensen voor mijn boekjes warm te maken. Uit het vorige nestje van Tessa en Scott hadden zij een pup. Het boekje van "Ik ben Scotty" gaat ook over dàt nestje. De HZN, de hond zonder naam zoals dokter Harrie haar maar zolang noemde, werd later hun Britt.
Corry had samen met haar zus hun broer Gerko opgegeven voor Boer zoekt Vrouw. Ze willen hem aan de vrouw en voor zichzelf een aardige schoonzus. Ze hebben samen een grote schapenboerderij aan het Wad en bij de eerste aflevering van Boer Zoekt Vrouw zag je Gerko de schapen één voor één in een dompelbad doen. Dat vond de KRO zo leuk om te laten zien, dat moest er in.
Hij had wel niet genoeg brieven om bij de laatste vijf te horen, maar toen we later op de middag bij de familie van Toska waren en het ter sprake kwam begonnen de ogen van Gerko wel opvallend te glimmen en dat was niet alleen omdat hij ook in Nieuw Zeeland geweest is. Ze hebben beloofd aan de KRO om er verder niet over te praten , maar volgens mij……. is hij verliefd.

Statige herenhuizen tegenover het Groninger Museum

Gisteren gingen we dus Toska ophalen. We maakten er gelijk maar een dagje uit van. We hadden wel niet het mooiste weer uitgezocht, maar dat maakt in het Groninger Museum toch niks uit.. vonden we. Jammer… dat museum zat dicht op maandag. We zijn toen maar even Groningen in geweest om koffie te drinken in zo’n ouderwets bruin café. Wat een fietsen daar! Het is dan ook een echte studentenstad! We moesten wel heel goed uitkijken waar we liepen. Maar ook hier zaten de meeste winkels nog dicht!
We hadden nog wat tijd over en gingen maar weer eens naar de zeehondencrèche in Pieterburen. Ze hadden 23 zeehonden binnen en na de storm van deze dagen worden er nog veel meer huilers verwacht die hun moeder zijn kwijtgeraakt.
Het was er lekker rustig en het meisje dat ook de kassa èn het shopje bemande vertelde ons heel enthousiast het een en ander over de zeehondencrèche.
Lenie ’t Hart kwam binnen met een man met microfoon in haar kielzog en maakte een praatje met ons. Wie weet komen we nog op Radio Noord. Zeehonden zijn toch anders dan de enorme zeeleeuwen die we in Nieuw Zeeland zagen. Ze keken ons aan…net… inderdaad..als hondjes!

Wat was dat leuk om een nestje te helpen verzorgen! ( weblog 1– vanaf begin juni kun je daar het één en ander over lezen!)

Toska is weer bij ons. Door omstandigheden kon de pup die nu bijna 9 maand is niet bij haar baas blijven. En omdat ik van te voren had aangeboden dat ze altijd weer bij ons terecht zou kunnen… hebben we haar vandaag opgehaald.
Erg goed luisteren doet ze nog niet naar ons, maar ze is heel erg lief. Zeg je: "Toska…!", dan komt Tessa. Tessa is stik jaloers. Daar moeten we wel om lachen. Heeft ze net weer een beetje de touwtjes in handen doordat Queeny in de vakantietijd niet hier is… heeft ze dit kind weer om zich heen. Ze heeft al haar balletjes om zich heen verzameld. Stel je voor dat Toska er mee vandoor gaat!
Het afscheid vanmiddag was ook niet leuk. Ja het was een heel fijn bezoekje en we zijn heel hartelijk ontvangen! We zijn in de loop der tijd bevriend geraakt. Maar….je kon merken dat het de familie moeite kostte om haar mee te geven, maar het is niet anders. We zullen goed voor haar zorgen en gelijk een poging doen om haar hier te trainen.
Ze zat op de weg hier naar toe op de achterbank veel rechtop naar buiten te kijken en als ik dan om keek was het net of ik Scott zag zitten!
Dat wordt moeilijk, heel moeilijk…., want woensdag komt Alma kijken of Toska een goede aanvulling is om hun kind- en hondegezin compleet te krijgen.
Maar ik weet ook zeker wanneer ze mee zou gaan dat ze daar een geweldig thuis zal krijgen. Met Alfa is ze op doggy dance. Misschien wordt dit wel een perfect trimmaatje?!
Nou ja…. anders wordt het een dagelijks rondje bos met Tessa en Queeny! Ook niks mis mee!

Nee…niet van de Schaapstreek, maar dit glas in loodraam is te zien in het prachtige stationsgebouw van Dunedin.

De hele grote tafel ligt vol met draden, moertjes en gereedschap wanneer Nies en ik arriveren aan de Schaapstreek. Hier wordt gewerkt. We gaan naar de vorderingen kijken van Ben en Wim. Aan de elektra van het huis van Mark en Jennifer kan nog het één en ander verbeterd worden. En ja die altijd handige Ben ( ja die èchte) komt naar Emmen om neef Mark hulp te bieden.
Ze hebben al flink hun best gedaan. Een aantal stopkontakten zijn verbeterd en de gangkast is ook voorzien van verlichting. Niesje kan nu ook hun droomhuis bewonderen. De voormalige dokterswoning heeft nog zoveel originele elementen. Het glas in lood, de bibliotheekkast mèt ladder, de voormalige apotheek en de bankjes in de wachtkamer geven een speciaal accent aan dit huis!
En… Eva doet met vriendinnetje Danique een zelf verzonnen toneelstukje in 3 bedrijven. Wij zijn hun publiek. Zelfs Queeny doet mee. Die moet de wolf voorstellen waar ze vreselijk bang van worden. En Queeny komt op afroep…!Het is net als bij pony Amber. Eva kan er van alles mee. Queeny vindt het geweldig om er bij te horen.
De rest van de logeerpartij hebben we Emmen onveilig gemaakt èn heerlijk herinneringen opgehaald. Op een gegeven moment vertelt Niesje dat haar vader en moeder eens naar de kerk waren en bij het naar buiten gaan had tante Catrien gezellig bij oom Paul z’n arm ingestoken……dacht ze. Ze vond hem al wel wat onwillig. Toen kwam ze tot de ontdekking dat het een heel andere man was!
Oom Paul die er achter liep merkte op: "Dat komt net uit de kerk en dan gaat ze al vreemd…..!"

Met de zon er op is het nog véél mooier!
Meer weten? Kijk onder: van der Kolk Glasatelier!

Ja…. Henry heeft een heel handige vrouw getrouwd…. Tonny! Ze heeft hun vorige huis persoonlijk helemaal geschilderd. Ze heeft jarenlang haar hobby beeldhouwen uitgeoefend.Prachtige dingen heeft ze gemaakt…. tot ze ontdekte dat werken met glas ook heel verrassend kan zijn!
Nu heeft ze een glas-atelier. Ze heeft de kneepjes van het vak geleerd bij verschillende glaskunstenaars en maakt heel mooie glas-in-lood-ramen.
Jan, al heel lang een vriend van de familie, heeft een mooie werktafel voor haar gemaakt met verlichting eronder en één slaapkamer van hun huis is een geweldig atelier geworden. Tonny krijgt al heel mooie opdrachten o.a. om een kerkraam te restaureren.
Ze heeft ook de apparatuur om glas te fusen, in elkaar te smelten zonder lood. Mooi om te zien hoe ze zich ontwikkelt.
Ieder jaar is er op de noord Veluwe ook een Kunst Route, waar bij je bij verschillende kunstenaars binnen mag kijken. Dan kun je haar ook aan het werk zien in Hattem- Zuidwal 10!
Maar nu…….heeft ze even geen tijd, want Fred en Gera zijn met Ian, Suze en Tom onverwacht overgekomen vanuit Canada! Eerste Kerstdag stonden ze ineens bij Freds moeder in Brummen op de stoep met een van te voren bestelde schaal met kerstdiner.
Verrassing!!!
Zondag wordt het opnieuw Family Day, maar nu in Hattem bij de van der Kolk familie.

Bij de Jan van Genten.
foto: Bart

Van Bart en Annemiek kregen we toch zulke prachtige foto’s gemaild. Daar word je toch even stil van.
Ja je zag Bart natuurlijk wel rondlopen met heel professioneel ogende apparatuur. En zeker was hij altijd op het juiste moment op de goede plek. Ja ook hem lukte het de staart van de walvis er op te krijgen!
Bedankt Bart en Annemiek. Ik heb er al een leuk stel gedownload.
Op deze manier beleef je je vakantie minstens 3 x. Eerst de voorbereiding, dan de echte reis en nu iedere keer weer het nagenieten bij het zien van de foto’s. Van Dick en Marijke kregen we ook al een leuke aanvulling!
Nu is het wachten op Ben (de enige echte) en Niesje. Morgen moet er geklust worden bij Mark en Jennifer. Het is toch steeds Ben die er bij gehaald wordt. Die is zo handig, vindt iedereen!
Maar oma zegt: "Ik heb er één die nog handiger is. Dat is Henry. Die lààt alles doen".
Maar nu hij met de FPU is, laat Henry ook zijn sterke kant zien. Hij kan heel lekker koken!

Die speciale avond aan het Tekapo Lake.
foto: Bart

"Jullie krijgen straks van de ANWB ook nog een beoordelingslijst toegestuurd met het verzoek dat in te vullen.", meldde Frans op de Afscheidsavond.
En die ligt er nu nog. Kerst en Oud en Nieuw hebben we gehad en we gaan de stapel met: [i]nog te doen [/i]afwerken.
Welke campings zijn het best bevallen?– Heb je wat gemist?–Waar had je langer of korter willen blijven? –Hoe was de reisbegeleiding?… en de technische begeleiding –Wat heeft de meeste indruk op je gemaakt?–enz.
Weet je …. de campings op de mooiste plekken zoals aan het Tekapo Lake en de Harara Falls hadden het minste sanitair. Bij de Harara Falls hadden ze douches waarbij je je kont niet kon keren. En…die opmerking van de man "60 dollar for nothing" sloeg op het sanitair van het Tekapo Lake. Maar wat een geweldige plekken! We bleven op die laatste camping maar 1 dag…..ach dat sanitair…!
Het had van mij iets minder warm mogen zijn, dan hadden we beslist meer van Christchurch gezien en het Abel Tasmanpark kunnen bezoeken en de tocht naar het gebied van The Lord of the Rings meegemaakt, maar ook zonder dat was het helemaal geweldig!
Het leuke van zo’n lijst is dat je de hele reis opnieuw beleeft…Guide Mike die ons wegwijs maakte in Singapore, de Jan van Genten in Napier, de Krijgsdans van de Maori’s, het gebubbel bij Rotorua, het Te Papa Museum in Wellington, het Kauri Museum, het Rainforest,de Pancake Rocks, de Milford Sound, de yellow eyed penguin, het Antarctic Center en de rest.
"Wat mooi..wat mooi….!", zei Riet steeds en…. ja het was mooi!

Op een Agricultural Show in Wales

“Wat gaan we dit jaar voor leuks doen?”, vroeg ik Wim toen we om 12 uur vannacht op het nieuwe jaar proostten.
“Allereerst een gezond nieuwjaar wensen!”, zei hij. Hij blijft altijd wat bezorgd. Natuurlijk is gezondheid no 1, maar je moet ook plannen durven maken.
We zijn voor de verandering eens met z’n tweeën. Het is zo’n dikke mist geworden, dat je geen twee meter van je af kunt kijken en van het vuurwerk is hier dus al helemaal niets te zien.
Die reis naar Nieuw Zeeland is ons zo goed bevallen, dat ik voor dit jaar ook best weer iets wil hebben om naar uit te kijken.
Een nestje bordercollies zit er dit jaar niet in. Fleslammeren dan?
Ooohhh….. als ik daaraan denk wil ik er straks zo wel weer wat ophalen. We hebben er behoorlijk werk aan gehad en dan die zere bekjes erbij, de ziekte van Orff aan onze vingers daardoor, de longontsteking èn uiteindelijk het badderen omdat ze jeuk hadden. Maar…. wat was het leuk!
Ik denk dat ik toch meer boerenbloed in me heb dan ik gedacht had.
Zal het het dit jaar weer eens Schotland worden? Daar zijn schapen, onze vriendin Hilda in Elphin op de Rare Breed Farm en een geweldige natuur….kunnen we weer even aan Nw Zeeland terug denken.

Het huis van Herman en Nettie waar nu achter-kleindochter Amanda in woont.

In 1975 was het zover. Pa en mama gingen samen met oom Sjoerd en tante Hermien ook op bezoek bij Herman en Nettie in Iowa. Je kunt wel zeggen: de reis van hun leven.
Er moest veel geregeld worden. De boerderij moest doorgaan en de "verzorging" van de beide broers die nog thuis waren. Ben en Diny kwamen met Berend Jan toen maar tijdelijk op "De Boomgaard" om de honneurs waar te nemen. Diny kende het klappen van de zweep als geen ander. Ze had al zo lang meegeholpen voor ze met Ben trouwde.
Ook werd er een bezoek aan de notaris gebracht. "Iej laot heel wat achter en ie wet maor nooit! As dat vliegtuug naor beneden kump…verkoop iej de hele boel maor!"
Hun vliegtuig kreeg gelijk bij de start al een lekke band en daardoor misten ze de aansluiting bij het overstappen en hebben een hele nacht op een vliegveld zitten wachten in een dekentje.
Maar eenmaal in Sibley was alles vergeten en ze genoten van hun verblijf daar. Ze verbaasden zich erover dat ze om een hapje ergens te gaan eten ze een anderhalf uur moesten rijden. Wanneer ze ergens op bezoek gingen werd er eerst gepraat en nieuwtjes uitgewisseld en daarna kwam pas koffie en eten en drinken op tafel. Het zal wel zijn omdat je na die tijd nog een eind te gaan hebt.
Anders dan in de Achterhoek. Zo gauw je daar binnen bent is het eerste wat er gevraagd wordt: "Köpken koffie?"
Oom Herman heeft ze alles laten zien op het gebied ven het boeren daar. Ook oom Sjoerd was vol belangstelling. Die heeft in die tijd nog een paar mooie rokjes genaaid voor tante Nettie.
Mama was helemaal wèg van tante Nettie. Zo’n lieve schoonzus! Nettie bakte iedere morgen hun eigen brood. Ze gingen ook op bezoek bij Harold en Luella en Charlie en Leone die met hun gezin in de buurt woonden.
Het bezoek aan Berdina en Curtis was verder weg..in Minneapolis. Daar werden ze ook geweldig ontvangen. Mama was helemaal vertederd door kleine Pam die ’s morgens gezellig bij haar in bed kroop.
Nu is de Hollandse familie aan de beurt om dit keer Berdina en Curtis met open armen binnen te halen.

Oom Herman, Harold en Charlie met hun kampioenen.

In 1932 ging opa Eggink op reis. Hij ging naar Herman in Amerika om te zien hoe het hem ging. Hij had eigenlijk een heel avontuurlijke inslag, maar was getrouwd, kreeg 10 kinderen en ja… dan ga je maar zo niet meer weg. Maar wèl Johan Eggink. Mijn vader Hendrik Jan was toen 21 en hielp mee de boerderij in Barchem te verzorgen èn opa ging. Hij schreef zijn belevenissen op in een klein oranje dagboekje. Hij vertelde over de reis per schip, over de hymnen in een kerk in Londen die hij zo mooi vond en over de ijsbergen die hij zag. Toen hij zag dat er veel mensen zeeziek werden, was hij blij dat Bram niet meegegaan was zoals eerst nog de bedoeling was. Bram was toen een jaar of 8.
Per trein reisde hij vanaf New York verder westwaarts en daarna werd het laatste stuk per bus afgelegd. Eigenlijk wilde opa zo onverwacht bij Herman en Nettie voor hun neus staan.
Op het laatst was hij de enige passagier in de bus en de chauffeur maakte een praatje en hoorde dat hij bij Herman Eggink moest zijn. Hij belde daarop bij een volgende stop stiekem Herman op om te vertellen: “Ik heb hier je vader in de bus en we komen er aan”.
Zo stonden ze hem toch op te wachten bij de bus, Herman, Nettie èn de kleine Harold. Hij is al met al een half jaar weggeweest, beschreef alles wat hem opviel onderweg en over het leven daar.
Toen ik later na opa’s overlijden dat boekje meekreeg om te lezen, las ik ook op school telkens een klein stukje voor. De brugklassers luisterden met aandacht en vroegen na iedere les om nog een klein stukje.
Het boekje ging uiteindelijk terug naar ome Jan. Toen ome Jan ziek werd en wist dat hij niet meer lang zou leven gaf hij mij het boekje terug en ik bewaar het als een waardevol document!