admin

Het lijkt er op dat we geluk gehad hebben! Vanmorgen glipte Toska heel onverwacht door het hek toen Wim de krant wilde pakken. Ze vloog zo de weg op die ’s morgens behoorlijk druk is.
Ze vloog tussen een paar auto’s door, maar met de derde was het raak en werd ze als het ware gelanceerd. Ze maakte een driedubbele salto en……. stond weer op.
De mensen in die auto waren natuurlijk ook erg geschrokken en waren vooral bezorgd om Toska. Zelf hadden ze niks en de auto had ook geen schade. Een geluk bij een ongeluk!
Ze trekt nogal met de rechter voorpoot, maar er lijkt niets gebroken. Ze blijft nu in elk geval pal bij me. We houden haar maar een paar dagen zo veel mogelijk binnen om bij te komen. Er zullen vast wel kneuzingen zijn.
Met Scott beleefden we toen hij 1 jaar was ook iets dergelijks. Alleen was het toen mijn eigen schuld. Hij luisterde eigenlijk al perfect. We liepen aan de overkant van de weg. Hij was alleen vooruit gelopen en alvast de weg overgestoken. Ik was hem even kwijt en toen ik hem riep kwam hij gelijk ….ja… de weg weer over. Ook hij werd gelanceerd. Ik zie hem hoog door de lucht vliegen en dacht niet anders dan dat hij morsdood moest zijn. Maar ook hij stond gewoon weer op en liep naar huis. Als mentor van een brugklas was ik al eens op huisbezoek geweest bij de mevrouw in die auto. Dat praat wat makkelijker. Ze ging met me mee naar huis en we dronken koffie voor de schrik. Ik belde toen gelijk onze dokter Harrie voor advies. Die adviseerde : een paar dagen rust en weinig eten. De schade was toen aanzienlijk ong 3000 gulden. Gelukkig dat er een verzekering is!
Nu nog zien hoe we onze Toska straks beter onder controle krijgen. Die vrijheid hè……..daar houdt ze van!

Tante Hermien ( r) op 21 fbruari 1997 toen Gerhard met zijn Judith trouwde.

Een maand voor tante Hermien in 2005 overleed haalde ze nog de krant in Vorden. Het was toen 60 jaar na de Bevrijding!

Hermien Aartsen ( 87):"Toen Otto Frank bij ons in de kleermakerij kwam, hoopte hij dat dochter Anne nog zou leven"!

"Het was een paar maanden na de oorlog. Op een gegeven moment kwam er een vertegenwoordiger bij ons thuis aan de Stationsstraat. Je weet misschien nog wel dat mijn man Sjoerd daar vroeger een kleermakerij had. De kleermaker Sjoerd was in heel Naderland bekend vanwege de prachtige pakken die hij maakte. Kostuums op maat, gemaakt van een speciale Engelse stof. "Ik heb iemand bij me, mag die ook binnenkomen, hij zit nog in de auto", zo vroeg de vertegenwoordiger. Prima hoor, zo zei ik. De man kwam binnen, bleek de baas van die bewuste vertegenwoordiger te zijn. Keurig in het pak, maar wat zag hij er slecht en oud uit.
Hij stelde zich voor: "Ik heet Otto Frank, van beroep zijdehandelaar in Amsterdam". Terwijl hij genoot van een kop warme chocolademelk met veel suiker en koek (dat vond hij lekker), vertelde hij dat zijn vrouw in Dachau om het leven was gekomen. "Ik hoop dat mijn dochters nog in leven zijn", zo voegde hij er aan toe. Eén van zijn dochters was Anne ( van het dagboek).
Een paar maanden later werd bekend dat beide dochters van Otto Frank al een poos eerder, eveneens in een Duits kamp aan dysenterie waren overleden. Toen het boek van Anne verscheen heb ik het meteen gekocht".
Mevrouw Hermien Aartsen- Bijenhof vertelt het verhaal over Otto Frank alsof hij nog op de dag van gisteren de kleermakerij aan de Stationsweg was binnen gestapt.

Gerke en Wim hier naast Tante Hermien. Deze foto werd gemaakt op de 25-jarige trouwdag van oom Sjoerd en tante Hermien

Vanmorgen belde Gerke. Maandag had ik haar een mail gestuurd omdat ik haar telefonisch niet kon bereiken, om haar te feliciteren met haar 65e verjaardag. Ze krijgt nu ook haar AOW. Ik moet er nog een half jaar op wachten.
Toen opa Bijenhof, ons beider opa, in begin jaren 50 voor het eerst "van vadertje Drees trok" ,zoals dat toen in de volksmond genoemd werd, was hij daar zó blij mee. Sinds die tijd heeft hij bij de verkiezingen altijd op Drees gestemd en volgens mij na die tijd verder ook P vd A. Nu waren de ouderen niet meer afhankelijk van hun kinderen. Het was de tijd van de eerste bejaardencentra. Er waren er heel wat die met 65 jaar in zo’n bejaardencentrum gingen wonen. Het idee alleen al. Nee Gerke daar zijn wij nog lang niet aan toe, wat jij?!
Gerke vertelde dat hun jongste kleinzoon Joppe met broertje Diederik bij hun gelogeerd had en dat dat zo’n woelwater is dat je met z’n tweeën moet zijn om hem een schone luier te geven.
Verder raadde ze me aan om ook te gaan Nordic Walken! Dat doet zij met Wim elke vrijdagmiddag! Ze wandelt graag èn het is goed voor de conditie. Haar Wim hoort bij de fanatieke groep. Die wil nog presteren. Gerke doet het met een groepje Soester dames wat rustiger aan.
Je ziet het hier ook veel. Toen we eens met onze kinderen èn Ben en Niesje met een wandeltocht in Exloo meededen waren er ook Nordic wandelaars die meededen en een behoorlijke snelheid konden ontwikkelen. Op een gegeven moment was het pad wat smaller geworden en een paar van die wandelaars met stokken kwamen gevaarlijk dicht langs Rick gelopen. Die keek wat woestig opzij en sprak: "Rot op met die stokken!"

Dit was de metamorfose na de adviezen van Jennifer!
Toen we de hele kamer toch leeg hadden gehaald omdat het parket geschuurd moest worden, zei ik tegen Mark:"Ik zou het eigenlijk wat ruimer moeten laten lijken. Hoe doe ik dat?"
"O…", zei Mark "Ik stuur Jennifer wel even. Die weet daar wel raad op".En Jennifer kwam. Dit was een kolfje naar haar hand. Jullie raden natuurlijk al wat die zei: "Die kast moet er uit!" "Nee toch….die hebben we al 25 jaar en kijk toch eens hoe mooi die nog is…"
Je zou hem wit kunnen verven en de helft gebruiken, dacht ze nog even mee. Dat gebeurde: Wim schildert hem wit…amandelwit. We zetten één stuk in elkaar…? Veel te wit. Eva zegt nog: "Je moet er wat beige door doen". Dat gebeurt….Wim doet er wat beige door, maar het staat hier nòg niet. Zo wit nog. Het is in één keer mijn kast niet meer. Dan heeft Rick er wel oren naar. Hij kan al die planken goed gebruiken voor zijn enorme lading cd’s. En zo gebeurt het. De kast gaat naar Rick!
Maar je ziet het nu. De kast er uit, veel boeken opgeruimd, tv aan de andere kant, vouwgordijnen…en dit is het geworden. Meer ruimte!
Met dank aan Jennifer.
En mooi dat die kast nu staat bij Rick!! Hij is z’n tweede leven begonnen…nu in het wit!

Mijn geliefde Lundia kast.

Wim heeft griep. Hij voelt zich echt zielig. Hij zou Mark helpen breken…niet het hele huis, maar op de bovenverdieping gaat het één en ander veranderen. Ik hou m’n hart vast. Ik hou niet van breken.
Nou Jennifer…je kunt je lol op. Dagenlang stof en voor je alles afgevoerd hebt…..
Maar Jennifer is juist de aanstichtster. Ha! Die heeft altijd van die geweldige ideeën. Ze weet precies hoe mooi het kan worden.
Dat heeft ze een paar jaar geleden in onze woonkamer wel laten zien. Mijn geliefde grote Lundiakast staat nu bij Rick te pronken, we hebben een andere indeling èn vouwgordijnen. Mooi!
Maar ja… de uitvoering komt bij hun nog. Er wordt boven een badkamer gerealiseerd, heb ik begrepen.
Ooit hebben we aan de Marnixstraat een stukje muur weggebroken tussen de kamer beneden èn de keuken. Je wilt niet weten hoeveel puin daar weg kwam. En dagenlang hebben we daarna nog in het stof gezeten.
Nee… ik hou niet van breken. Toen we in dit huis aan het Schoolpad kwamen wonen hebben we ook alle verschillende scenario’s om te verbouwen bedacht. Maar wanneer je één muurtje weg zou halen…moest ook het plafond èn vloer veranderen. En als je de open haard weg zou breken en er een kachel zou plaatsen…kwam waarschijnlijk de hele boel naar beneden. Nee … ik moet er niet aan denken. De badkamer opknappen..nou ja! En straks de keuken…dàt zie ik nog wel weer zitten.
Sterkte Mark en Jennifer! Ik pas wel op de hond! En Wim!

Gerke, Janneke, Carin en Johan.

Toen Diny en ik nog op "de Haar" woonden, hadden we geen buurkinderen zover ik weet, maar we gingen vaak naar tante Hermien en oom Sjoerd. Ook zondagsmiddags, zelfs toen we al naar "De Boomgaard" in Linde verhuisd waren. Het volgende verhaal schreef ik een tijdje terug hierover!

Als kind van een jaar of 4 á 5 ging ik vaak met mijn nichtje Gerke, haar zusjes, mijn zusje Diny en Oom Sjoerd naar het Vordense bos. Gewoon lekker naar buiten in de vrije natuur. Dan gingen we de eendjes, de “groenkopjes”, voeren en altijd even kijken bij het indrukwekkende Kasteel Vorden met zijn brede gracht. En oom Sjoerd wist altijd veel te vertellen over het bos .
Tante Hermien ging voor zover ik me herinner nooit mee. Die was waarschijnlijk blij met een paar uurtjes rust in de tent. In het najaar kwam daar ook nog het zoeken naar cantharellen bij. In de buurt van wat hoge dennenbomen werd dan gezocht. Als we dan blozend van al die buitenlucht weer thuis kwamen bij tante Hermien werden die cantharellen lekker gebakken met een uitje in een heel grote koekenpan.
Mijn herinneringen aan die goeie ouwe tijd kwamen weer boven toen ik het volgende hoorde.

In Vorden woonde een gezin bij ons in de buurt die ook gek was op cantharellen.
Als je toch precies weet hoe die er uit zien, kan je toch weinig overkomen, dachten ze.
Ook zij gingen op cantharellenjacht. Ook zij wisten precies waar ze die lekkernijen konden vinden.
Thuisgekomen werd er een heerlijke maaltijd klaargemaakt en de familie ging aan tafel.
Het smaakte magnifiek. De restjes waren voor Sara, de teckel, de oogappel van het gezin.
Maar ’s avonds toen ze met z’n allen voor de tv zaten zei één van de kinderen:
"Mama, moet je eens kijken ..Saartje doet zo raar!”. Ze keken eens goed. De hond zag er uit of ze vreselijke krampen had. Ineens bedachten ze dat Saartje ook een behoorlijke portie paddestoelen had gehad. Er zou toch geen giftige tussen gezeten hebben? En bij zo’n klein hondje merk je dat natuurlijk wat sneller.
In allerijl werd de huisarts gebeld. ”We nemen geen risico”, zei die. “Naar het ziekenhuis!”
In Zutphen in het ziekenhuis werden de magen van de hele familie leeggepompt.
Dat was geen pretje!
Eindelijk waren ze weer bij huis. Hoe zou het toch met Saartje zijn? In de paniek van het moment had niemand meer aan die arme hond gedacht. Zou ze nog leven?
Met angst om het hart gaan ze snel naar de hondenmand. En zien daar….tot hun stomme verbazing Sara met vier puppies aan haar tepeltjes die hen trots en innig tevreden aankijkt.

Maar toch! Ik ga nooit nee…. never zelf paddestoelen zoeken!!

[i]Gerke wordt vandaag 65 jaar. Van harte gefeliciteerd!:lol:

Opoe en opa Eggink, midden jaren 50.
Meestal zag je opoe zoals ze er op het fotootje rechts uitziet.

Gisteren belde ik tante Jantje in Barchem of ze zich nog kon herinneren dat er mensen uit Rotterdam voor eten bij hun geweest waren aan het eind van de oorlog.
"O, zei ze, "dat bunt er zo völle ewest. Ik wete gien namen meer, maor d’r was wel een postbode uut Rotterdam bi’j en den hef nog een handdoek met Rotterdam d’r op achter elaoten".
Toen ik vroeg naar een jongen, genaamd Koos die in 1955 als 14 jarige nog met z’n vader op de fiets bij hun geweest zou zijn, kon ze zich die naam niet meer herinneren. Ze hadden zoveel vrienden overgehouden aan deze nare oorlogstijd. Omdat Koos dacht dat hij in een bedstee met stro gelegen had ging ik twijfelen, want tante Jantje zei, dat ze die toen al niet meer hadden. Toch bleek dat de geur van stro het belangrijkste aanknopingspunt voor Koos was en niet de bedstee.
Ikzelf weet nog dat je wanneer je naar de deel ging, er gelijk rechts een trap naar de slaapkamers boven ging en a’k daoran denke roek ik de loch van heui en stro en de delle ook weer.
Laat nu de vader van deze Koos postbode zijn geweest in Rotterdam!
Het kan bijna niet missen.
Binnenkort laat ik tante Jantje de foto van deze postbode uit Rotterdam, Freek van Goch, zien. Misschien dat haar het gezicht toch nog wel bekend voorkomt of het feit dat hij in 1944 al 10 kinderen had en de 11e op komst was.
Maar eerst gaat Koos op vakantie naar Shri Lanka! Veel plezier!

In maart 2005 werd de Finse kota met hulp van buurman Jans, familie en vrienden geplaatst. Hier nog met Scott en Tessa.

De verrassing was compleet toen Wim op zijn eigen verjaardag het geheime luikje in de kota open schoof en er voor de beide kleinkinderen een envelop met inhoud tevoorschijn kwam. Ze waren beiden onder de indruk..Oooh’s en aaaahs.
En toen er na een poosje voor de kinderen zelf ook nog wat in het vat zat…werd het eerst even stil.
Eva begon zich al zorgen te maken dat we zelf niet genoeg meer over zouden hebben…
Rick begon helemaal te glimmen omdat hij door had dat hij alleen net zoveel kreeg als een stel samen.En aangezien hij zichzelf verwend heeft met een splinternieuwe computer….
Ik herinner me dat we zelf ook heel blij waren wanneer we indertijd van pa en mama een extraatje kregen. Leuk toch wanneer je het zelf ook eens kunt doen!
Natuurlijk had ik voor Wim een mooie zilveren ketting op de kop getikt en het Hugenotenkruisje komt er aan!
De hele dag ging de telefoon en werd er gemaild Dat heb je wanneer je familie en vrienden ver weg wonen.
De kota is een fijne plek om ontspannen bij een vuurtje te zitten. Henry en Tonny waren er vanuit Hattem. Wim werd voorzien van z’n favoriete drank, lekkere luchtjes en een mooi boek. De dag was voor hem helemaal goed!
En onze Toska…..? Die vermaakte zich met Queeny en Tessa. Er werd wat afgerend op het terras en af en toe raceten ze rond op het erf!
De dag kreeg voor mij een bijzonder slot Er was een mail van Koos uit Rotterdam wiens vader aan het eind van de oorlog bij opa en opoe in Barchem was beland om eten te halen. Hij had de naam Eggink en Barchem ontdekt op mijn site en was benieuwd of dit de familie was die hun gezin had helpen overleven. Ja dus! In 1955 was hij zelfs met zijn vader op de fiets nog eens teruggeweest.

Wim is morgen jarig! Hij wordt 68. Dat zou je hem niet geven! Toch…? Hij is vlak voor de oorlog geboren. Moeder van der Kolk moest met een hoog opgepakte kinderwagen in mei 1940 met kleine Wim evacueren naar Wezep,…. lopend. Het moet een hééél koude winter geweest zijn. Wim beweert dat hij daar z’n koude voeten aan overgehouden heeft!
Hij wil voor z’n verjaardag wel een nieuw Hugenotenkruisje aan z’n zilveren ketting. Toen we elkaar nog niet zo lang kenden gaf ik hem zo één toen hij weer ging varen. Veel later op z’n 50e verjaardag kreeg hij een nieuwe. Ook deze is nu helemaal versleten en het vredesduifje dat er onderaan hoort te zitten is weg! Bij juwelier Kremer hadden ze alleen maar één in een pieterig kleine uitvoering.
Wim was er helemaal flauw van en wilde niet meer ergens anders kijken.
Vanmorgen werd hij wakker en had helemaal een rotgevoel. Het moet niet gekker worden!! Hij is al snel geneigd om leeuwen en beren op zijn weg te zien. En soms …ja dan zijn er gewoon teveel beren :
–Er moet van de gemeente een aansluiting op de riolering komen, maar hij weet zeker dat het een IBA wordt, een soort septic tank. Volgens hem wordt het aansluiten vast een drama…alles moet op de kop. We hebben het voorbeeld immers bij Piet en Marry in Frankrijk gezien.Het was daar toen één woestenij! En wat zal dat wel niet gaan kosten ……..!
–Dan wordt straks de weg voor onze deur verdubbeld…kan nog wel 2020 worden…maar toch..! Moeten we hier weg? Of komen we misschien heel dicht op die weg te zitten? En hoe komen we dan van en naar huis? Binnenkort komt de gemeente met antwoord op onze brief!
–O… en de belasting wil ook al idioot veel geld van ons! Dieven…dat zijn het!!
–Zijn pols doet zeer na de val van net voor de kerst. Gelukkig had hij er bij het bowlen vanmiddag toch weinig hinder van.
–En dan vindt zijn vrouw ook nog dat de hond die we opgehaald hebben zó op Scott lijkt dat ze die wil houden.
Hij zit wel ’s avonds met Toska aan z’n voeten………

Het wordt tijd dat hij wat opgevrolijkt wordt. Ik doe mijn best!
Morgen gaan we eerst onze kinderen verrassen. Dat weten ze nog niet. En ik zeg verder lekker niks!!

Alfa (r) en Queeny.

Hier zit ik dan! En wie ligt er stijf naast m’n voeten? …..Toska!
Wat een moeilijke dag was het, die eerste dag dat Toska hier was. Ze is niet bij me weg te slaan. En als ik er niet ben, is ze bij Wim. En dàt was niet zo vervelend! Maar ik had haar al aan Alma beloofd. Daar is haar zus Alfa al en Alma wilde er immers nog graag een hond bij.
Toch voelde het of het al helemaal mijn hond was. Ik dacht …Jannie zei nog: "Het is een allemansvriend". Ze lijkt in haar doen en laten zo op Scott dat ik er helemaal beduusd van was. De tranen die ik nog over had na Scotts dood zijn er nu wel uit.
Ik stond in dubio:
Of ik moest Alma teleurstellen en Toska hier houden.
Of ik moet me niet zo aanstellen en Alma laten komen:
–Je hebt Tessa toch al en Queeny ook nog voor drie dagen
–Scott kun je toch niet echt vervangen
–Je bent de jongste niet meer..je benen doen het niet meer perfect
–Wim vindt het wel goed omdat jij zo weg van haar bent, maar voor hem is Tessa meer dan genoeg.
–En voor Tessa hoeft het helemaal niet…die ontloopt die druktemaker nog!
Ach er zijn zoveel redenen om Toska een ander goed thuis te geven.

Toch heb ik Alma gemaild dat ik zoveel van Scott in haar zie dat ik haar liever wil houden. Ik weet niet of ik er goed aan doe, maar ik ga er voor.
Dank je Alma dat je niet boos bent, maar ik kan je teleurstelling helemaal begrijpen!