admin

Hoewel de vorige foto bij de fotograaf kwalitatief veel beter is dan deze vind ikzelf dit plaatje bij huis meer zeggend.
Mies met haar pop en Bram heeft zijn arm om het zwarte hondje dat ik op meer foto’s uit de begintijd van de camera tegenkom.
Uit het album van Hanna die veel van deze foto’s maakte.

Mies, Bram en Jan, de jongste drie van de Boskamp. Nog voordat ze zelf hun eerste fototoestel kregen werd deze officiële foto bij de fotograaf gemaakt. Ze staan er keurig op. Mies heeft vast en zeker papillotten in het haar gehad de nacht ervoor en hier houdt ze heel beschermend haar arm om de kleine Bram. Hij zou het nösdölleke blijven.

Ja, dezelfde als het als jongens verklede stel voor toneel op een vorige foto. Hier hebben ze waarschijnlijk net hun vlechten afgeknipt en staan hier met gelijke kapsels te pronken. +/- 1936

En zo mocht ze later al mee voor de ploeg( ik denk met haar moeder. Jan zou later verder boeren op de Boskamp. Herman, de oudste, is dan al in 1925 geëmigreerd naar Iowa om daar ook boer te worden. Dat zag hij hier als oudste van 10 niet echt zitten. Het is hem gelukt en zou op oudere leeftijd zijn memoires schrijven: Goals in life.

Het zal op een zondagmiddag zijn, gezien de kleding van mijn vader Hendrik Jan die hier het paard bij het hoofd vasthoudt. Bram, Mies en Jan, de jongsten van het 10 tal van de Boskamp, helpen een handje en vooral Jan vindt het waarschijnlijk wel spannend. Ik heb me laten vertellen dat het jonge paard hier moest wennen aan zijn toekomstige taak. Dus eerst maar met zacht tuig en een licht melkkarretje oefenen.

Vooruit, Hendrik Jan was wel in voor een geintje.

Heel wat jaren later nog steeds een gelukkig stel. Hun, ik denk, 25- jarig huwelijk wordt gevierd en dat was een feestelijke aangelegenheid. Natuurlijk waren er veel bloemen en hun stoelen waren opgetuigd zoals het hoort, met veel groen, papieren roosjes en een plakkaat met Hulde aan het bruidspaar.

Een 8 jaar later was het gezin Groot Nuelend met 4 stuks uitgebreid. Nog een paar jaar later moest het vastgelegd. Ze werden bij de fotograaf keurig op een rijtje gezet van groot naar klein. Echt lachen is er niet bij, het blijft een serieuze aangelegenheid.
Erna is het er zo te zien niet erg mee eens.

Ik bekeek net een aantal trouwfoto’s van onze familie. Ook die van Jo en Hendrik Jan Groot Nuelend- Eggink. Vind ze er wat stijfjes opstaan, niet zoals ik ze ken. Daarna zag ik een foto die me meer aansprak, gewoon even samen op de hoek van hun huis. Misschien door opa gemaakt of Hanna?

Het lijkt zomaar een foto, ook nog niet zo scherp als ik zou willen. Maar wat een leuke herinnering aan dit drietal in de zo bekende keuken van de Boskamp.
Tante Jantje met haar rode zakdoek op het hoofd zoals veel boerinnen dat droegen bij het melken en voeren en andere werkzaamheden. Opa zit met zijn handen over elkaar zoals ik hem vaak zag zitten. Ome Jan is druk met het hondje. Die krijgt vast en zeker iets mee van het koekje bij de koffie.
Een alledaags tafereeltje, maar o zo waardevol.