admin

En alles op de cd-rom van Joop. Koos en Heintje bij de oude waterput.

En zo begonnen samen ze op de boerderij van Natuurmonumenten in De Steeg.
Al gauw kwamen er kinderen. Jozien was de eerste. Heintje vertelde eens dat ze zo goed met Koos’ vader kon opschieten. Hij vond haar eigengemaakte tomatensoep zo lekker. Toen hij ziek was liep ze met Jozien in de kinderwagen richting Velp om hem van haar heerlijke tomatensoep te brengen.

En dan is het zover. Een officiële foto van Koos en Heintje. Misschien is het hun trouwfoto of verlovingsfoto.

Misschien is Hanna even op bezoek met het fototoestel.
Even in de kruiwagen…

Heintje en een vriendin, misschien is het de zus van Koos wel.
Ook de tuin wordt er verzorgd

Alle meisjes van de Boskamp hadden hun kwaliteiten. Hanna ging als eerste het huis uit, dienen bij een rijke familie in Diepenveen. Daarna Dika die wat dichter bij huis haar plekje vond. Ineke wist het. Eerst bij ds Boschma in Ruurlo en daarna bij Huize Kamphuizen aan de Wildenborchseweg. Daarna kwam heintje. Zij kreeg een betrekking in De Steeg en had een vriendin die daar dichtbij werkte, een zus van Koos waar ze later verkering mee kreeg. Dat was nog net meteen koek en ei in de familie want een meisje uit de Achterhoek van een kleine boer met 10 kinderen? Was dat wat voor deze boerenzoon enigszins op stand. Vader en broer, meen ik, gingen er op bezoek om te zien uit welk nest Heintje kwam, zo vertelde ze me. De familie van de Boskamp werd goedgekeurd.

We hebben net de buit weer binnen. Eens per week gaan we voor boodschappen naar een grote supermarkt, meestal de Lidl. En dat hebben we er net weer op zitten. Wim gaat nu met stok mee de winkel in en adviseert graag wat hij zelf erg lekker vindt. ‘Katenspek?’, wijst hij aan en ik zie een verlangende blik. Zou ik uit mezelf niet pakken, maar vooruit het gaat mee net als de makreel die bij ons beiden favoriet is.
Wim ziet altijd wat om zich aan te ergeren… een oudere dame die over hem heen buigt om wat te pakken, een jonge man zonder mondkapje.
‘Bemuujt oew d’r niet met’, is mijn raad, maar hij heeft nu eenmaal gewoon een neus voor mensen die zich niet aan regels houden.
Zo gaat ons leven zijn vaste gangetje: opstaan, hond en kat, ontbijt, krant, hometrainer( als we niet zwemmen tenminste), journaal en daarna de Geheugentrainer. Ik verbeeld me dat ik minder goed wordt in het onthouden van de plaatjes. Wim weet het zeker…’ ie laot ok altied van alles op et anrecht liggen’. Daar zit ik minder mee. Hij is altijd al van het opruimen in de keuken… Toen hij nog kookte was het aanrecht schoon als we aan tafel gingen. Ik ruim na de tijd op. Verschil mag toch wel. Maar toch… vanmorgen kon ik even niet op het woord waxinelichtjes komen en begon Wim al zorgelijk te kijken. Sinds onze broer en schoonzus in Frankrijk naar een zorgcentrum moesten verkassen beginnen wij ook meer op de kleine dingen te letten.
Intussen hebben we Hilda in de Highlands al 5 jaar niet meer gezien en het contact liep een paar keer per jaar via brieven met foto’s. Maar sinds kort appen we en stuurde ze vanmorgen een paar foto’s van haar uitzicht. Ze woont echt afgelegen, heeft alleen een fiets maar ze meldt nu dat ze eens per 3 à 4 weken mee mag liften met een kennis naar Ullapool om de hoognodige boodschappen in te slaan. Vervelen doet ze zich niet. Ze heeft haar kleine huisje en een schuur, een kat, een kip , een geit en een paar schapen. Ze spint en breit en geniet van de rust daar in die mooie Highlands… en stuurde ons deze foto..

Ik vind dit een van de leukste foto’s van het jonge stel Jo en Hendrik Jan.
Hemelvaartsdag was voor ons en iedereen een dagje uit. Dan ging je dauwtrappen. Meestal ging je op de fiets naar een geliefde plek. Ik ging zo ook met wat vriendinnen een dagje naar de Posbank aan de rand van de Veluwe net boven de Steeg. Tante Heintje èn tante Mies woonden hier ook met hun gezinnen. Maar toen ik nog eens de familiefoto’s bekeek vond ik deze foto van Jo en Hendrik Jan. Ook zij gingen op een Hemelvaartsdag naar de Posbank, ik denk eind jaren 30 of begin jaren 40.

We zitten samen op de schommelbank bij de nu lege wei. Het is lekker in het zonnetje. Ik heb net de drinkbak voor de schapen leeg gegooid en schuin tegen een paal gezet, wachtend op volgend schapenseizoen. Het heeft gevroren vannacht en er zat warempel een flink laagje ijs op.
‘Zolle wi-j nog weer schaopen d’r in kriegen van Rob?’, mijmert Wim.
‘Natuurlijk kriege wi-j schaopen, Rob is heel bli-j met onze afgegaasde stukken grös. Altied gruun. En as d’r wat is hoeve wi-j em allene maor te bellen en hee kump.’
Tja… zo langzamerhand weten we het: Wij hebben de lusten en Rob de lasten als die er zijn tenminste. Bevalt goed. Wel jammer dat ik geen fleslammetjes meer kan hebben, ik word een dagje ouder en eens moet ik dat toegeven.
Ik loop terug naar huis langs het keetje en de Finse kota. In het keetje duikt er een klein muisje langs de achterwand, even later nog een, en nog een. Ik tik even tegen de wand en dan racet er een grotere achteraan en ik meen een dikke staart te zien. Zal toch een nestje ratten zijn. Het keetje is in de winter een geliefde plek voor muizen. Het is wel een eindje van huis af maar ik heb ze er liever niet.
Als Wim ook terug is zinnen we op een oplossing. We kunnen de grote val zetten. Of zullen we een muizenverjager in het stopcontact doen. Die maakt voor ons onhoorbare geluidjes die muizen en ratten op afstand zou moeten houden. Of zou Dirk…?
Je ziet het: ons leven zit nog vol verrassingen.

Foto: de rammen van afgelopen seizoen waren prachtig om te zien.

Over rust gesproken. Tussen de familiefoto’s op de cd-rom van Joop kom ik deze tegen die een bijzondere rust uitstraalt.
Hendrik Jan Groot Nuelend melkt de koe die gewoon los in de wei staat. Het is niet eens zijn eigen koe want tante Jo die aan het eind van haar leven alle foto’s in haar boek beschreef meldt dat hij bij Breukink in Leuvenheim deze koe melkt. De koe is blijkbaar wel wat gewend want de jongen op de pony kan gewoon in de buurt komen.