admin

En dan is ook deze 5 december weer voor bij. Het was een gezellige sinterklaasavond, opnieuw bij Alle en Anja en de jongens. Anja heeft altijd heerlijke warme chocolademelk, wij brachten er lekkers bij mee en we maken er samen iets gezelligs van.
We hebben de jongens op zien groeien en nu zijn het al hele kerels, ze groeien maar door. Frank heeft al aardig zijn weg gevonden in de communicatie en de andere twee kunnen nog een tijdje vooruit op het Hondsrug college.
Anja komt elke week wel een keertje aan, als mantelzorger van de buurt. We hebben de laatste jaren veel aan ze gehad. Alleen door de corona zien we de jongens wat minder, de tijd van spelletjes aan tafel en een dagje samen uit is een beetje voorbij. Nu gaat alles met vriendjes via het internet. Zo gaat dat, maar de band is gebleven. Al met al een mooie avond met een heerlijke ossenstaartsoep tot slot. Dank je wel, allemaal!

5 december
Het is 5 december en zoals altijd gaan niet alleen mijn gedachten naar de goede sint maar ook naar Anda die zoveel voor ons en vele anderen betekende. Het was haar verjaardag.
Hun oudste kleindochter Britt heeft net haar 17e verjaardag gevierd maar ik denk nu even 7 jaar terug.
We waren toen een dagje bij Dick en Anda in Apeldoorn. Heel wat jaren geleden woonden we op een steenworp afstand van elkaar, daarna werd er door hen en door ons verhuisd en besloten we daarom maar samen op vakantie te gaan. De jongens van beide gezinnen konden het ook best met elkaar vinden. Samen hebben we een deel van Europa ontdekt tot het mij te heet werd in Italië en we daarna wat koelere streken opzochten. Maar het contact bleef.
’s Avond werden er in die gezamenlijke vakanties altijd een paar potjes canasta gespeeld. Bij Wim bracht dat soms wat ergernissen mee, want die speelt strak volgens de regels. Nee.. niet seinen of aparte bewegingen… niks zeggen ook. Toch had ik niet het idee dat hij het vervelend vond. Ik vond het altijd gezellig.
Maar wat schetste mijn verbazing. Toen de jongens niet meer meegingen, kreeg ik Wim met geen mogelijkheid meer aan het spel. Met moeite sleurde ik hem erbij als Robin en Eva er op de vaste woensdagmiddagen wel zin in hadden. Hij probeerde zich altijd te drukken. Gelukkig heeft hij andere kwaliteiten….
De High Tea waar Dick en Anda ons toen op trakteerden in dat Gerechtsgebouw was erg lekker en werd keurig uitgelegd door de jeugdige bediening, ook met een beperking. Bij ons hebben we de Brownies en Downies.
Tegen de tijd dat wij weer op Emmen aan gingen kwamen net de kleindochters met Ernst er aan. Er moest opgepast worden. Ik heb ze niet gevraagd of ze ook spelletjes met ze doen. Ik was wel benieuwd of Britt en Lynn nu samen in het logeerbed geslapen hebben, nu Britt 10 jaar geworden is. De laatste tijd besloten de beiden dat ze in het ‘meisjesbed’ wilden slapen, d.w.z. samen met oma Anda in het grote bed. En Dick dan, vraag je je misschien af? Die kreeg alle ruimte in het logeerbed.
Wat heeft ze altijd genoten van de beide meisjes met hun meisjesdingen. Britt was nl gek op leuke schoenen en dat deed haar eigen modehart zo goed.
De beide meiden doen het goed, zowel op school als met volleybal op hoog niveau en om met Rick te spreken: ‘Ze ziet ze wel, kijkt vast toe vanaf haar wolkje. Zo zie ik dat gewoon’, voegt hij er nog aan toe.

Ergens eind jaren 50 werd deze foto gemaakt van het voltallige gezin van Middelkoop, al met aanvulling. Jozien met Dolf en Coby met Karel. Heintje en Koos zie ik met een bloem op, het zal waarschijnlijk ter ere van hun 25 jarig huwelijk zijn.
Ik herinner me dat tante Heintje vertelde over haar mooiste moment van de dag. Dat was wanneer iedereen thuis kwam en ze samen aan tafel zaten en iedereen kon vertellen over wat ze die dag beleefd hadden.

In de tijd dat onze ouders opgroeiden was er voor vrouwen weinig tijd om naast hun huishouden nog veel creatieve activiteiten te ontplooien. Het bleef vooral bij naaien en breien, verstellen en het verzorgen van de bloementuin. Onze moeder begon pas veel later aan een cursus macramé. Naast het huishoudelijke deel en het werk op de boerderij zoals melken, voeren van de varkens en de kalveren kwam er niet van. Wel was ze een actief lid van de Lindese vrouwenvereniging. Veel tijd heeft ze niet gekregen om meer te kunnen ontplooien.
Haar zus Hermien verzorgde naast haar huishouden hand- en spandiensten ten behoeve van de kleermakerij en ‘de bejaarden’. Ze kon met een vriendelijke stemmetje de telefoon opnemen, maar ze had dan ook vroeger bij dokter Servaes gewerkt.
Toch begon zij op latere leeftijd te schilderen. Misschien dacht ze dat de tekentalenten van Carin misschien ook bij haar vandaan kwamen. En toen Sjoerd met de kleermakerij stopte die werd overgenomen door neef Hans, kreeg ze er de tijd voor.
Luella liet me in 2012 een schilderijtje van haar hand zien dat ze in 1975 meegebracht had voor tante Nettie toen ze samen met pa en mama en natuurlijk Sjoerd een paar weken in Iowa waren. Ze was net begonnen en dat zag ik, maar later ontwikkelde ze zich erg leuk en ook het schilderijtje van haar en ons geboortehuis De Haar hangt nu bij ons aan de muur te pronken. Ik kreeg het na haar overlijden in 2005.
Toch had ze mij al eerder een aardig schilderijtje gegeven. Ze wist dat ik een liefhebber van schapen ben en bracht dit voor me mee toen ze eens met Diny bij ons kwam. Ik heb ook deze een ere plek gegeven tussen mijn verzameling miniatuur schaapjes en kijk er elke dag naar..

Wat blijft dit toch een mooie foto van onze opa Johan Bijenhof. Opa en opoe woonden bij ons in op de Boomgaard. Niks geen kangoeroe woning zoals we dat tegenwoordig wel zien, maar gewoon alleen een eigen slaapkamer. Boven hun slaapkamerdeur hing een verzilverd hoefijzer van zijn laatste paard Koos dat niet mee kon verhuizen naar de Boomgaard, want vader Hein had zelf twee paarden. Hij had ze natuurlijk voor het werk maar ging er graag mee naar premiekeuringen èn er werd geregeld een veulen geboren. Opa was vroeger op de Haar behalve boer ook vrachtrijder, ja met paard en kar.
Nu hielp hij mee met alle voorkomende werkzaamheden, zoals het voeren van de kippen, het paard, het vullen van de waterbak voor de koeien en in de oogsttijd nog veel meer. Ik denk dat hij hier de 80 allang gepasseerd is. Een van zijn laatste klusjes was, zittend onder de spekkersenboom, het verjagen van spreeuwen, kraaien en eksters door aan het touw met bel te trekken als die overlaten het probeerden om die heerlijke spekkersen te bemachtigen.
Hier poseert hij met Udoorntje, een Gelders ras, die veel werk verzet heeft op de boerderij en bovendien op zaterdag met mijn zusje meeging naar de rijvereniging in de buurtschap Linde bij Vorden die oorspronkelijk opgezet was door meneer van de Wallbake van kasteel de Kieftskamp, een echte paardenman en voorzitter van de hengstenhouderij in de buurt

Foto: Wim Harwig

En hier zijn er opnieuw een paar bij… Is de jongste misschien Hendrik Jan, geboren na het overlijden van onze vader en natuurlijk een broer van Heintje waar zij een goede band mee had.

Vanaf die tijd kwamen er vanzelf fotografen die hun mooie gezin graag wilden fotograferen.

En… toen waren er al zes! Nu aangevuld met Koos en Herman.

Weer een aanvulling: Koos is er bij!
Voor mij is dit een topper. Drie staan er op met een poes in de armen. Jozien ontfermde zich over de kleine Koos en natuurlijk is ook hier het hondje er bij.

Al gauw was het gezin uitgebreid met drie meisjes en daarna de eerste jongen: Jozien, Diny, Coby en Johan. Een gelukkig gezin!