admin

Vervolg 1 juli 2013–
Natuurlijk komen bij een begrafenis herinneringen boven. Tijdens de dienst werd het lied: Neem Heer mijn beide handen gezongen. Het was het lievelingslied van onze vader Hendrik Jan en waarschijnlijk ook van Heintje. Ik heb het als kind leren spelen op het orgel en kan het nog steeds niet met droge ogen meezingen. Hendrik Jan van Middelkoop werd in 1946 na het overlijden van Hendrik Jan geboren. Hij was het die het mooie gedicht van Hanna Lam voorlas op het kerkhof:

De mensen van voorbij
wij noemen ze hier samen
De mensen van voorbij
wij noemen ze bij namen
zo vlinderen zij binnen
in woorden en in zinnen

De mensen van voorbij
zij worden niet vergeten
De mensen van voorbij
zijn in een ander weten
bij God mogen zij wonen
daar waar geen pijn kan komen
De mensen van voorbij
zijn in het licht,
zijn vrij.

En zoals zo vaak bij een begrafenis was er ook een weerzien met familie. Vlakbij de Begraafplaats aan de Lentsesteeg in Rheden was er in de Bistro naast voormalig hotel de Roskam een gelegenheid om te condoleren en na te praten. Ik zag dat er ook foto’s van tante Heintje en haar familie werden getoond. Gerrit had in de kerk nog gememoreerd dat ze hadden gedacht dat hun moeder nog wel veel ouder zou worden, misschien wel de oudste van Gelderland… Nederland of …Europa. Toch was er onverwacht een einde gekomen. Oom Bram, de jongste van de 10 Egginks en de enige die nog leeft was in zijn eentje met ze auto uit Durgerdam komen tuffen en was met tante Jantje de spil van de Egginksgroep aan de koffietafel. Tante Jantje, erg fragiel nu, werd door Erna gehaald en gebracht. Zo zaten we met een deel van de Egginksfamilie bij elkaar en wisselden ervaringen uit. Ook mooi om te zien hoe de trekken van Heintje en Koos terug te vinden zijn in hun kinderen.

Of course a lot of memories appear when you attend church and funeral. When were singing : Neem Heer mijn beide handen’I realized that was the favourite song of dad Hendrik Jan just as it was Heintje’s and from more of the Boskamp children. I learned it playing the organ and am not able to sing it with dry eyes. Hendrik Jan van Middelkoop was born in 1946 after my dad had died. It was him who read the next poem from Hanna Lam at the graveyard:

People who are gone
We call them here together
People who are gone
we call them by their names
so they flit into
words and sentences

People who are gone
will not be forgotten
People who has gone
are in another knowing
with God they may live
where no pain is any more
The people who are gone
are in the light,
are free.

And as usual a funeral is also meeting family. Nearby the beautiful graveyard in the woods in Rheden was the Bistro next to the former Hotel De Roskam where we were able to give our condolences to the family and have a talk. I saw pictures shown with a beamer about tante Heintje’s life. Gerrit had memorized in church they had the idea their mother could be the eldest person in Gelderland… Nederland and… perhaps, Europe, but it ended before. Oom Bram, the youngest of all 10 children from De Boskamp, is alive yet and came by his own car from Durgerdam in spite of his age of 92. With tante Jantje he was the centre at our coffee table. Tante Jantje, very fragile now, had come with Erna. So we were sitting and talking about family stuffIt was good to see van Middelkoop and Eggink facial expressions in their children.

Foto: op bezoek bij tante Heintje, 2009.

Op 1 juli 2013 schreef ik over het afscheid van onze tante Heintje, Johanna Hendrika Jansen- Eggink, 103 jaar oud. Een voltooid leven. Het hoort eigenlijk wel bij deze serie foto’s uit haar leven.
De afscheidsdienst was in de haar vertrouwde kerk in Gorssel en ze werd begraven in Rheden bij haar eerste man Jacobus van Middelkoop.
Ik ken haar niet anders als opgeruimd, altijd positief. ‘We hebben van haar genoten’, stond ook onder aan de rouwbrief.
Bijzonder was ook de kaart die de kinderen hadden gekozen. Er werd al bedacht wat toch de betekenis kon zijn, vertelde haar jongste zoon Gerrit. De drie bomen, weerspiegeld in het water,- de drie mannen die zo belangrijk in haar leven waren enz.? Zover ging Gerrit niet. Dit is een mooie ets van Escher en tante Heintje hield van het uitzicht op de vijver waarin grote karpers zwommen en de witte kon ze het best onderscheiden.
Hij haalde zijn zus Nel aan als de koningin van de mantelzorg. Alle kinderen bekommerden zich om hun moeder maar Nel was degene die er heel vaak was.
Soms zag tante Heintje meer dan een ander. Zo zag ze een tijdlang haar tweede man Gerrit op het bankje bij de vijver zitten, met hoed en al. Hij was ook al overleden toen. Ze wist wel dat hij het niet kon zijn, maar toch zag ze hem. Net als de twee kindertjes in haar kamer. Je zou zeggen dat ze iets van haar vader mee had gekregen, die zag ook meer dan de gewone man. Gerrit vertelde ook dat ‘toevallig’ een paar weken geleden ze haar levensverhaal had verteld aan iemand die het in de krant van de Zorg wilde plaatsen. Dat las hij nu voor, zoals zijn moeder het had verteld, heel mooi. Zo vertelde ze dat ze vroeger een keer per jaar naar de familie op ’t Piepenbelt in Eefde gingen met de kleedwagen. De meisjes met mooie witte schortjes die eenmaal aangekomen snel verruild werden voor een gekleurd exemplaar. Hier kon ze al goed opschieten met neef Jan. Hij zou haar derde partner worden en de laatste 10 jaar van zijn leven brachten ze samen door. Maar ook haar leven met Koos was bijzonder. Ik ken heel wat foto’s met de hele rits kinderen op een rij. Ze vertelde me eens dat ze gewoon bij haar kwamen om te vragen of ze een foto van haar gezin mochten maken. Dat is weer een voordeel. Ook schoondochter Lida gaf heel ontroerend weer wat moeder Heintje voor haar had betekend. Het was een aaneenschakeling van liefdevolle herinneringen. Ik weet nog dat ikzelf, net in de drie kleine kinderen, aan haar vroeg of ze het niet vreselijk druk had gevonden met tien. ‘Ach’, zo zei ze, ‘ik heb ze niet allemaol tegeliek gekrege’. En… ze had haar oudste Josien, die net als vroeger tante Hanna, vroeg van school gehaald werd om bij te springen in zo’n groot gezin. De geschiedenis herhaalde zich… Maar liefde was toch het belangrijkste gereedschap in haar gezin net als dat vroeger bij haar ouders was.
Gerrit besloot zelf zijn verhaal met zijn blik op de vijver met de dikke karpers, maar de witte vis… zag hij niet meer.

See you, tante Heintje…

That day, the first of July 2013 we attended the service and the funeral of tante Heintje, 103 years old, a completed life, always positive. A full church with all her children and grandchildren, family and friends. Youngest son Gerrit told about her life, he called his sister Nel as the Queen of Carer, while she was able to take a lot of care for her mother, but all of them loved their mother very much. Also daughter in law Lida,who is married with Koos, told about her life with mother Heintje.
Sometimes Heintje could see special things. So after her second husband died, she saw him, while she was looking out of her window, sitting at the pond outside the elderly home, not once but very often. She knew it was not possible but she just saw him, just as she saw the two little children in her room sometimes. Something like her father who was able to see more than others.
Heintje enjoyed life at every moment, just day by day. She loved the sight out of her window to the pond with the big fishes, especially that white one she could see.
Gerrit told also about the woman who just came to write about tante Heintjes life, only a few weeks ago, and he read it for us like his mother had told her. All about her life at the Boskamp, about her life with Koos in De Steeg and all her 10 children. How Josien was a great help for her when she left school just as tante Hanna had to do when the care for all the 10 from the Boskamp took too much from opoe. History repeats. But also love was the most important gift that used to be in her house like it was at the Boskamp where she was born.
Gerrit ended his story by telling about his last sight out of the window from tante Heintje’s room and saw all the big fishes, but no white one any more.

Ook die zomer, net voor haar 100e verjaardag zochten Diny en ik haar op. Ze vertelde over haar nieuwe achterkleinkinderen en wij konden ze bewonderen. Ze wist precies te vertellen van wie ze waren. Ze straalde.

En ze mocht het beleven, 100 jaar. Het werd een feestje. Veel van haar kinderen maakten het mee en de burgemeester kwam op bezoek om haar te feliciteren. Heintje genoot ervan.
Wat later werd er zelfs een film gemaakt over de 100 jarigen in dit Zorgcentrum. Er waren er zelfs 3. Toen de presentator Heintje vroeg wat haar toch geheim was om zo oud te mogen worden, had ze gezegd: ‘Altijd blijven lachen’.

Ik denk dat de meesten van haar kinderen redelijk in de buurt zijn blijven wonen. Herman en Ineke zijn in het huis van haar en Gerrit gaan wonen naast Nellie. Jozien woont ook nu nog steeds in Rheden en bezocht haar moeder zeker eens per week. Ook Coby woonde dichtbij. Alleen Dinie woonde in Zwitserland waar ze in een hotel werkte. Toen we tante Heintje hier bezochten was Jozien er ook en vertelde tante Heintje over het ziekzijn van Dinie en dat een paar van de broers haar nog opzochten voor ze zou overlijden. Dit jaar 2009 zou Heintje 100 worden.

Ik kan me niet meer precies het jaar herinneren, dat we samen met Berdena tante Heintje opzochten die intussen op Zorgcentrum De Borkeld woonde in Gorssel. Gerrit was intussen overleden en korte tijd heeft ook zus Hanna hier nog gewoond toen die op hoge leeftijd was.
Toen Herman en Harold eens overkwamen naar Nederland vierden we gezamenlijk de verjaardag van tante Jo in de Wildenborchse Kapel. Ook tante Heintje was er, samen met haar neef Jan van de Piepenbelt zoals ze genoemd werden. Hij was ook op leeftijd en weduwnaar en had een kamer naast haar gekregen in het Zorgcentrum.
Maar ook hij was hier al overleden.
Tante Heintje hield altijd de moed er in. Ze had net een nieuwe stoel aangeschaft, een mooie blauwe, want zo zei ze: ‘Ik wil nog graag 100 worden’. Ze genoot nog met volle teugen van haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen.

Waar blijft de tijd…
Het is bijna niet te geloven dat onze oudste al bijna 56 is. Gerhard Willem werd op 10 december 1965 tegen 6 uur ’s morgens in Hattem geboren. 10 december was ook de verjaardag van oom Sjoerd, de oom die vooral in onze vroege jeugd toen we nog op de Haar woonden veel met ons optrok. Mooie herinneringen. En dat bleef ook toen we naar Linde verhuisden. Steeds als Gerhard jarig is denk ik met liefde aan hem terug.
Gerhard heeft niet lang in Hattem gewoond want 10 maanden later verhuisden we naar Aalten waar Wim na zijn jaren als scheepswerktuigkundige nu als servicemonteur ging werken bij Staalkat, een fabriek die eiersorteer- en inpakmachines maakte.
Later zou Gerhard toch nog twee jaar weer in Hattem wonen maar nu onder de vleugels van oma van der Kolk. Het was de tijd dat hij de MSVS bezocht in Zwolle. Dat Hattem beviel hem wel goed, ook omdat er een groot deel van de familie woonde. En die houden van humor en gezelligheid. Het eerste jaar MSVS bezocht hij trouwens in Zutphen want we waren net verhuisd en hij kon dat jaar bij Henk en Anneke in Lochem logeren. Ook die hielden van gezelligheid en Gerhard profiteerde ervan mee. Hij werd er goed verwend.
Nee… heimwee kende Gerhard niet. Hij ging later bij de Marine ook weken op pad. Je hoorde hem er niet over. Misschien scheelde het dat hij al heel jong vanuit Hengelo met de trein naar Lochem ging. Hij kon nog niet eens echt lezen. Dan schreef ik de woorden Delden, Goor en Lochem voor hem op en gaf die mee. Bij Lochem stond opa dan op hem te wachten. Je zou het nu niet meer zo zeggen maar Gerhard was een druk baasje die echt in winkels niet bij je bleef. De keren zijn niet te tellen dat ik in winkels zoals Hema en C en A zoekend rondkeek tot ik een rek kleding zag bewegen waar Gerhard mee aan het stoeien was. Er floepte telkens één jurk of pakje vanaf dat rek naar buiten. Zo ging hij de hele rij af. Hij verveelde zich gewoon. Dat winkelen met Gerhard is nooit wat geworden. Mee naar de markt wilde hij alleen als er een ijsje beloofd was. Je snapt dat hij de ijscoman als eerste zag en daarna wel weer naar huis kon.
En nu wordt hij morgen 56. Waar blijft de tijd…
Als het morgenvroeg 6 uur is draai ik me waarschijnlijk nog even om!

Voor ik naar Hattem vertrok in 1962 ging ik even bij vriendin Erna aan in haar ouderlijk huis in De Steeg. Zij zou na de vakantie in Emmeloord beginnen voor de klas. Het was meteen een aardige gelegenheid om tante Heintje eens op te zoeken die iets verderop woonde in de boerderij die eigenlijk in het dorp stond. Er waren geen andere boeren dichtbij. Het was een gezellig bezoekje.
Daarna verloor ik de ooms en tantes die verder weg woonden wat uit het oog. Ik begon aan mijn nieuwe baan, ontmoette Wim, kreeg nieuwe vrienden, trouwde, kreeg kinderen en verhuisde een paar keer. Heintje was intussen alleen komen te staan na het overlijden van Koos.
Na een periode vond ze weer nieuw geluk bij een weduwnaar zonder kinderen Gert Jansen die de hare meteen in zijn armen sloot. Ze trok bij hem in en haar jongste dochter woonde naast hen in de boerderij van Gert. Samen bezochten ze ook Herman en Nettie in Iowa.
Op verjaardagen zagen we haar nog wel eens. Altijd positief!

Even geleden:

Burgemeester van Arkel ging in vakantietijd voorop bij de Achtkastelentocht op woensdagmiddag. Op zijn extra hoge fiets met de speciaal op maat gemaakte fietstas, die de toeter bevatte waarmee hij de soms honderden mensen informeerde. Nu ik er nog eens goed naar kijk denk ik dat die tas door Luimes vervaardigd is

‘Welke connectie heb je eigenlijk met Vorden als je in Drenthe woont?, vroeg me gisteren een jongeman aan de telefoon. Het was Rick van de VVV van Vorden die mijn website ontdekt had. “O, antwoordde ik…’Ik bun in Vorden opegruujd…, ik bun der ene van Eggink van de Boomgaard uut Linde’. Hij was blijkbaar op zoek naar foto’s van vroeger met betrekking tot de Achtkastelentocht en voor degene die ook weblog 2 regelmatig inzien is daar genoeg over te lezen en vooral ook te zien. Rick van de Vordense VVV was vooral in de ban van de foto’s met name die van burgemeester van Arkel die in de jaren 50 en 60 steevast voorop fietste. Volgend jaar zal de 100e Achtkastelentocht gefietst worden en dat is reden om er even uitgebreid bij stil te staan. Rick vroeg nu of hij de foto’s mocht gebruiken. Nou zijn die foto’s niet van mezelf, al zijn ze gewoon te kopiëren, maar indertijd genomen door Henk Braakhekke uit Barchem. Daarom gaf ik hem het advies die maar te benaderen. Dat leek hem een goed idee. Dus Henk… heb je deze Rick al gesproken? Je ziet het.. je foto’s doen het nog steeds goed.
Hij vroeg zich wel af waar ik de tijd vandaan haalde om deze website met herinneringen en dagelijkse beslommeringen bij te houden. ‘Och… gepensioneerd hè’, was mijn antwoord. In 5 jaar tijd kun je veel schrijven. En…. wie lang leeft kan veel verhalen….!

Zo begin december begin ik wat onrustig te worden. Eerst de goede sint! Niet dat onze jongens er wat aan willen doen. Die zijn blij dat ze van die soesa af zijn, maar de dikke chocoladeletter werd toch dankbaar aanvaard, dat wel! Wij hadden het voorrecht om de avond met chocolademelk bij Alle en Anja door te brengen.
Dan krijgen we Gerhards 56e verjaardag. Hoef ik me niet meer druk voor te maken, maar dan komt de aanloop naar Kerst en oud en Nieuw.
Advent, Kerstwensen, Kerstboom, Kerstversieringen, wat eten we met Kerst, het komt er allemaal aan. En natuurlijk doen we overal aan mee. Over dat eten hoef ik me niet druk te maken. Ik stelde ooit voor om een grote pan boerenkool met worst te maken toen de jongens nog thuis waren. Kerst is toch ook een Feest van eenvoud. Je had ze eens moeten horen. Ze wilden eigenlijk het liefst een kip de man. Tja… wat doe je dan? Het is lang geleden dat we als voltallig gezin bij elkaar zaten, 5 jaar om precies te zijn. De laatste Kerst met Mark vierden we gezamenlijk inclusief de ouders van Judith bij restaurant Zuidbarge en de andere Kerstdag was het gourmetten met Rick en Mark hier aan het Schoolpad.
En nu? Alle hoogtijdagen worden ook herdenkingsdagen al proberen we er samen iets van te maken. Want wat hebben we veel aan de beide jongens die nog wekelijks aan komen. Gezellig aan de koffie met als afsluiting een zout harinkje. Dat blijft toch een van der Kolk liefhebberij.
Zo, ik ga maar eens aan de slag want de eerste goede wensen zijn al binnen..

Foto: De schikking voor de 2e Adventszondag.