admin

Rick ging gisteren de deur uit met een eigen verjaardagskalender, vol met foto’s die hijzelf had uitgezocht. De hele familie staat er op, ook veel met een kruis er achter, want Rick is van het herdenken en minder van kaarten sturen.
Even had ik nog de hoop dat onze aquajogginglessen door zouden gaan, maar nee… het waren alleen de zwemlessen voor kinderen. Och, we komen de tijd wel door. Wij zijn gelukkig samen en hebben onze jongens in de buurt wonen en lieve buren. Er moeten nog kerstgroeten de deur uit en er ligt ook nog een stapel boeken te wachten.
Vanmorgen hadden we toch nog een live kerkdienst in de Schepershof, vermoedelijk te danken aan de perfecte afzuiging. Inderdaad ik hoorde dat ie harder aanstond dan anders. Toch jammer dat het voorlopig de laatste keer was.
Maar we treuren niet, alles is te volgen via de pc. Er zijn zelfs al zangers opgeroepen om als tweetal plus orgel de diensten te ondersteunen. Wim heeft zich al opgegeven.
Morgen komt Ria en gaan we stoeien met groen, hulst en kaarsen om nog wat extra versieringen te maken voor de Kerst. Dinsdag hebben we de kortste dag en gaan we weer naar het licht toe. Het daglicht en natuurlijk het Licht van Kerst dat het binnen in ons wat lichter maakt. En dat wens ik jullie allemaal toe.

Foto: de voorplaat van Ricks verjaardagskalender- genomen in 1990 in Londen.
Even mee bladeren door het leven van Rick? Klik op de titel!

Sinds kort wonen Piet en Marijke niet meer in hun mooie huis in de Morvan maar zijn beiden opgenomen in een zorgcentrum. Het kon niet anders. Gelukkig zijn ze in de gelegenheid om twee kamers naast elkaar te hebben met een deur er tussen. Toch is het een hele overgang.
Rob en Sosjana zijn druk om alles zo goed mogelijk voor hen te regelen. Nederlandse tv kijken is toch wel erg fijn voor ze. En ze zijn intussen voorzien van een paar thermoskannen om toch de koffie te krijgen waar wij als Nederlanders zo aan gewend zijn.
Afgelopen woensdag is Marijke voor en grondig onderzoek naar het ziekenhuis in Dijon geweest.
We leven erg met ze mee. Al kunnen we niet naar ze toe, een kaartje voor hen samen, een puzzelboekje voor Marijke kan natuurlijk wel. Dat mocht ze altijd graag doen. Zelf zocht ik naar oude familiefoto’s om er iets mee te doen en stelde dit boek samen. Misschien hebben jullie ook nog ideeën om iets te sturen of alleen al een kaartje om ze het hart onder de riem te steken..

Hun adres is:
Piet en Marijke van der Kolk
Maison de Retraite Moulins Engilbert
Chambres 228 et 229
5 Pl. Louis Lepere
58290 Moulins Engilbert
Frankrijk

Wil je ook het boek met herinneringen even doorkijken? Klik op de titel van dit stukje.

‘Ik dacht dat jullie twee honden hadden?’ Jan kijkt naar Storm. Tja, Queeny is vorig jaar overleden. Mark z’n hond, die kende hij goed. Mark en Queeny waren één.
Jan en Annemarie komen regelrecht vanaf de boot vanuit Vlieland naar Harlingen en staan hier om 10 uur op de stoep. Het voelt vertrouwd en samen halen we herinneringen op. Jan en Mark met Hilda hebben lang samen in een studentenhuis gewoond en hebben er een heel mooie tijd gehad. Jan memoreerde dat hij, toen hij nog rijles had, met Mark mocht oefenen in zijn auto. Eigenlijk durfde hij niet goed, maar Mark haalde hem over.Toen ze na een rondje Emmen terug waren had hij het zweet op de rug staan. Nooit weer. Bekaf was hij.
‘Dat ga ik nooit meer doen’, had hij toen gezegd.
‘Zal toch moeten’, zei Mark, ‘want ik kan er zo niet uit’. Hij had de auto op een vingerdikte van de auto van de buurman geparkeerd en die was heel zuinig op zijn auto.
Jan had wat foto’s gevonden waar Mark op stond, mooie ontroerende foto’s van Mark toen hij goed in zijn vel zat. Een cadeautje! Hij was toen gelukkig. Hij had Jans zoon Ole op schoot en las hem voor.
Mooie foto’s uit een tijd toen het leven hem toelachte.

Kerst is toch een feest van inkeer en licht? We denken aan Jezus die geboren werd. Zondag hebben we de 4e Adventzondag.
Op dit moment een week van te voren is er nog geen inkeer en nog weinig licht. De kerstboom staat nog kaal te wezen, moet nog lichtjes krijgen. De kerstkrans die ik elk jaar zo graag boven de eettafel zie hangen met zijn brandende kaarsen heeft me het zweet op de rug bezorgd. Gehannes met trapjes om hem in evenwicht op te hangen terwijl ik Wim op de tafel zie staan, druk bezig om de knoop goed vast te krijgen aan de haak in de zoldering. De hele boel zakte natuurlijk eerst scheef.
Dan de zoektocht naar de versiering van vorig jaar. Stond natuurlijk in het verste hoekje van de schuurzolder. Terwijl Wim de trap vasthield kon ik de mand met spullen te pakken krijgen en naar beneden aangeven.
Wim was ook nog op het idee gekomen om de winterbanden toch maar te laten verwisselen. Het kwam Rieks morgen wel uit. Dus moesten de winterbanden alvast achter in de auto gelegd.
Ook dat is gebeurd. Wim heeft intussen de soep voor morgen al klaar, want Jan van Vlieland komt met Annemarie.
En zo komt alles weer tot rust. Veel kaarten zijn al op weg en er zijn er ook al heel wat binnen.
Zou dan nu het licht, de rust en de inkeer komen?

Och… de beide oudjes nemen het er hier even van. Suze is intussen 15,5 jaar en mocht graag Wim vergezellen bij een middagslaapje op de bank. Lag ze vroeger altijd gekruld over z’n been, later heeft Suze een wat ruimer plekje gezocht. En Wim… die vroeger weinig van katten moest hebben riep haar zelfs als hij even de bank opzocht. Ik vond dit een foto waard.
Intussen is Suze niet meer… net als haar dochter Loeder. Deze laatste was lange tijd een buitenkat. Pas toen Suze dood was kwam ze binnen, maar nooit gezellig bij je, ze koos haar eigen slaapplekjes.
Maar nu hebben we Dirk. Die laat zich uitgebreid verwennen, tenminste bij mij op schoot, nooit bij Wim…. dacht hij. Tot hij in mijn stoel ging zitten. En hup waar kwam Dirk. Wim keek me aan… ‘Zie je wel, het lag aan de stoel’.

‘Och kind, geniet d’r nog maor van… noe kan et nog’, zei mama toen ik een jaar of 16 was. Ik vond dat toen een vreemde uitspraak.
Toen ik zelf ouder werd en ook hobbels hebt moeten nemen begreep ik haar wel. Zij had na het overlijden van Hendrik Jan heel wat te incasseren. Maar wat een geluk dat ze nog bij opa en opoe Bijenhof in woonden. Het nieuw te bouwen huis op het Medler bij de zagerij, waarvan de tekeningen al klaar waren werd nooit gebouwd. Toch weet ik dat ze veel steun had aan lieve mensen om haar heen. Zou ze dat beseft hebben ondanks haar grote verdriet?
Toen ze later met vader Hein trouwde kwam er wat zorgen betreft in rustiger vaarwater, maar ook toen ging het leven met ups en downs zoals we dat allemaal ervaren als je ouder wordt. En zorgen om je kinderen houdt ook niet op als ze de deur uit zijn.
Dat kennen wij ook als ieder ander. Nu snap ik haar opmerking van toen helemaal. En heb oog leren hebben voor de waardevolle en onverwachte mooie momenten. Zaterdag komt Jan van Vlieland aan, de hartsvriend van Mark. Een paar keer per jaar horen we van hem, soms een bloemetje of een mooie kaart. En dat doet zo goed . Zaterdag komt hij regelrecht van de boot onze kant op en praten we weer bij, ja ook over Mark. ‘Mark is nog altijd bij me’, zei hij pas aan de telefoon.
Ik moest hier even aan denken toen Wim me wees op de spreuk van vandaag op de Achterhoekse Spreukenkalender:

Een brille hölp neet, as de oele neet zeen wil.

Ergens rond 1950/51 werd nichtje Erna geboren, als 4e in het gezin van Hendrik Jan en Jo. Na 3 jongens nu een meisje. Ze werd naar opoe Berendina genoemd net als zus Diny, Diny uit de Steeg, Berdena Uit Iowa en Ineke Kettelarij.
Opoe was gewend om van niets toch iets te maken. Ze had een speciale manier van verstellen door een extra stukje stof op de slijtplek van een broek of overal te zetten en er met zigzag lijnen met de naaimachine overheen te gaan. Ook benutte ze briefpapier zo voordelig mogelijk. Ze schreef er schuin nog een paar keer doorheen en het was warempel nog goed leesbaar.
Zo maakte ze van lapjes deze pop voor Erna. Ze was er gek op, net als op haar opoe. Ze was zo’n fan van opoe’s manier om haar bord vast te houden, zo balancerend op haar hand, dat ze het als 4 jarige ook wilde proberen. Jammer, mocht niet van moeder Jo.
Voor ik in 1962 naar Hattem vertrok viel ik 2 weken in op de school in de Wildenborch. Ik sliep gewoon aan de overkant bij oom Wim en tante Janna, heel gezellig. Erna zat toen in klas 6 en zou een jaar later van school gaan. Ik zag haar soms op een bruiloft of begrafenis, maar toen wij eenmaal gingen kamperen op De Boomgaard gingen we geregeld bij haar aan en liet ze haar schatten zien. Eén ervan was het lappenpopje, met liefde gemaakt door opoe.

Het is nog donker als we opstaan. Wim staat na het gerinkel van de wekker meteen naast zijn bed, maar ik soes nog even door terwijl hij zijn ochtendgymnastiek uitvoert. ’s Morgens is hij meteen zo fit als een hoentje. Ik bewonder dat zeer, maar ik ben meer een avondmens.
Nog steeds in het donker dalen wij af en beginnen aan onze ochtendroutine. Je weet wel: hond knuffelen, luiken open, gordijnen en luxaflex idem. Na de noodzakelijke verdere verzorging zetten we onze tassen klaar voor het zwembad.
En warempel als we tegen half 9 weggaan is het licht.
Na het scannen van de QR code pellen we ons uit. Martje staat al bij de kapstokken en verbaast zich over zichzelf dat ze ook in het donker opgestaan is en meldt:. ‘Maar toen zei ik vanmorgen tegen mezelf:’Nait soezen’, ken je dat?’
’t Löp wel lös’ zeiden wij dan, vulde ik aan. Dat ‘nait soezen’ bleek een uitdrukking van het gezin. En waarom?
Ooit, lang geleden, waren ze zelf met hun kinderen in Friesland gaan schaatsen. Er was ook een moeder met een stel kinderen aan het schaatsen, maar het was koud en één van de kinderen had er geen zin meer in en begon te protesteren. De moeder sprak toen die woorden:’Nait soezen, scheuveln’.

Was het toen toeval dat ik net dat boek aan het lezen was. Allemaal korte verhalen. Leuk…, vooral het verhaal: Niks om aan te trekken natuurlijk.

Het eerste opruimen en schiften van de stapels kleding zat er op. Er staan al zakken klaar voor Kringloop Het Goed. Maar als ik eerlijk ben moet ik er nog een keer door. Het ziet er al wel wat meer geordend uit, maar ik kan het nog amper overzien. Misschien moet ik gaan indelen in:
1–kleren die ik graag draag. Meestal zijn dat al wat oudere kleren.
2–kleren die ik af en toe aan moet. Tja.. ik wil er niet altijd sjofel bijlopen.
3–kleren die er goed uitzien, maar die me op de één of andere manier niet echt goed staan of
4–natuurlijk te klein zijn.
Als ik goed geteld heb zijn het dus vier stapels. Stapel 3 en 4 moeten dus verdwijnen of in elk geval sterk uitgedund.
Dat wordt me dan wat. Toen ik langs de zakken kwam zag ik toch een mooie lichtblauwe bloes boven in de zak. Ik paste hem nog eens aan: hartstikke mooi. Die ging dus weer terug. Toch nog een vijfde groep:
5– kleren die me wel staan, maar die ik blijkbaar om onverklaarbare reden niet aantrek.
Intussen is er weer een volle zak bijgekomen èn een volgende categorie:
6– kleding waarvan ik niet wist dat ik ze had……
Het wordt nog wat. Jammer dat Diny niet beschikbaar is. Ook Niesje zou er wel raad mee geweten hebben. Hoewel als ik Anda nog zou kunnen inhuren zou het nóg vlugger gaan. Ik hoor haar al zeggen: ”Alles wat je een jaar niet gedragen hebt? Weg ermee!"

Leroy Eggink in Iowa, kleinzoon van Herman Eggink die in 1925 naar de USA emigreerde heeft dezelfde interesses en inzet als zijn grootvader. Hij won de speciale Ralph Keeling Award en haalde de krant.

When good things happen, we like to ‘ring the bell’ and spread the good word! 🔔
Today we’re ringing the bell for Dinner Bell farmer-owner Leroy Eggink of Sibley, Iowa, for being named a Ralph Keeling Award winner.
This award is presented annually in honor of the late Ralph Keeling to two Iowans who have shown outstanding leadership in Iowa’s dairy industry. Keeling operated a successful dairy farm and business, devoting much of his time and talents to progressing Iowa’s dairy industry.
Leroy has an undeniable passion for farming and more specifically the dairy industry. The Eggink family has built a healthy, high-producing dairy herd, utilizing their land and its bounty all while advancing the Iowa dairy industry.
By serving on numerous boards within the dairy industry, Leroy has been committed to the betterment of his community. He has held active roles in numerous dairy organizations, including the Iowa Holstein Association, AMPI, DHIA and the Iowa State Dairy Association. In addition, Leroy and his family have long supported dairy youth programs, most notably the creation and continued support of the Iowa-Minnesota Youth Dairy Show.
Congratulations, Leroy! Keep up the great work. 👏