admin

Voor iedereen die hier regelmatig bij komt lezen een hele fijne Kersttijd gewenst en een creatief en gezond 2022!
Het was een vreemd jaar met alle beperkingen, maar we houden de moed er in. Jullie toch ook!
We proberen te genieten van de kleine en onverwachte gebeurtenissen. Die zijn er ook als je ze maar wilt zien.
Het wordt tijd voor de kniepertjes, de spekdikken de oliebollen of zoals wij dat altijd gewend zijn: de appelflappen.
Tim en Daan komen vast weer helpen!

Deze foto is van 18 januari 2017 en stiekem hoop ik even ook op zo’n witte wereld….

Een kerststuk voor onze hele familie. Het is prachtig gemaakt bij onze favoriete bloemist Acacia Fleur en Interieur, een echt professioneel stuk met mooie amaryllissen in het midden.
Zie je Storm op de achtergrond op zijn geliefde plek voor een middagdutje?

Maandag is onze vaste dag. Bijna elke maandagmiddag komt Ria om samen wat gezelligs te doen, soms voor een goed doel en dan weer voor ons zelf.
Vorige week maakten we al een paar kransen. Nu werden en 4 kerststukken gemaakt. Er is groen genoeg om het huis hier. Ik hield nog een brok oase over om daarna nog meer te kunnen knutselen. Ria ging voldaan naar huis met haar kunstwerkjes en had er al plekken in huis voor bedacht. Ik ging nog even door en toen stond de hele tafel vol.
Een dag later werd er een professioneel kerststuk bezorgd. Het stond netjes naast de deur toen we terug kwamen van de wekelijkse boodschappen.
Het was prachtig. Toen we het kaartje erbij lazen moesten we beiden even een traan wegpinken. Fred en Gera hadden hier vanuit Canada voor gezorgd. Mijn eigen stukken hebben intussen al een goede bestemming gekregen en hoop dat ze er net zo blij mee zijn omdat er aan hen gedacht wordt.

Dit moet de hond zijn die ze als huwelijkscadeau van vrienden kregen. Herman had het in zijn brieven behalve over zijn bedrijf vaak over dieren. Hij schreef in zijn memoires ook over een pauw die er vaak vandoor ging. Toen hij eens bij ons was bleek hij helemaal weg van onze Schotse collie Laska en kwam er veel verhalen over de dieren in zijn leven los.

Midden of eind jaren 30 werden deze foto’s gemaakt. In elk geval voor de 2e WO want gedurende die tijd was er geen contact met de familie in Nederland. Harold had al gauw een broertje er bij: Charlie. Pas in 1942 kwam Berdena de familie versterken.

In mijn eerste boek ‘Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe’ staat ook in een apart hoofdstuk de autobiografie van Herman. Ook onder het kopje NIEUWS kun je nakijken waar je het kunt vinden op weblog 2 van deze website. Nadat hij terugkwam van zijn bezoek aan thuis, samen met zijn toekomstige schoonvader die ook op familiebezoek ging, kreeg hij echte verkering met Nettie en trouwden ze. Ze vierden het in kleine kring bij de van Heuvelens thuis. Hun huwelijksreis ging naar vrienden waar hij zijn eerste hond cadeau kreeg.

In mijn mapje van de Egginks Boskamp is ook een onderdeel Herman en Nettie. Achter iedere foto vind je een verhaal, al of niet verteld door moeder of tantes. Nu kunnen we dat niet meer vragen maar ik denk dat Erna nog heel veel weet want moeder Jo heeft tot het laatst van haar leven toen haar ogen minder werden heel veel informatie laten opschrijven bij oude foto’s.
Deze is van een nog jonge Herman, ik denk rond de 18/ 19 jaar. Zijn plannen om naar Amerika te gaan kregen al vorm maar het zou even duren voordat ook opoe hem liet gaan. Opa begreep Herman helemaal en steunde vanaf het begin zijn plannen. Hijzelf had ook plannen gehad in die richting maar zijn moeder Jenneke liet hem niet gaan. Ze had gehoord over vele bekenden die verdronken waren onderweg op een meer in de US.

Toen opa Eggink in 1932 Herman en Nettie bezocht in Iowa was zijn eerste kleinkind Harold net een half jaar. Hij zag hem groeien gedurende de 4 maanden dat hij bij hen verbleef. Er is een foto van Harold naast een melkbus.
Afgelopen 5 december vierde Harold zijn 90e verjaardag. Een aantal jaren geleden waren Harold en Luella samen met Herman in Nederland en werd er zelfs een foto gemaakt voor het Boevinck, de boerderij waar opa en opoe Eggink na hun huwelijk bij de ouders van opoe inwoonden. Hier werden de eerste drie kinderen geboren: Herman, Hanna en Dika. Herman zou vaak Herman van Boevinck genoemd worden. Opa en opoe Jansen verhuisden later mee naar de Boskamp. Het gezin zou zich de volgende jaren uitbreiden tot 10 stuks. Als oudste zoon zag hij zich hier geen boer worden en zocht zijn heil in de USA. En met succes!
Nadat vele ooms en tantes op bezoek waren geweest in Iowa, volgden er ook een aantal neven en nichten. Ben en Diny bezochten de familie in 2010 en toen we vanmiddag bij hen waren vertelde Diny dat Harold zo prachtig kon zingen. Ze waren met hen naar de Black Hills geweest en onderweg hadden Harold en ook Luella mooie liederen gezongen. Ze wisten het nog…
Jammer… had ik moeten weten, in 2012 waren wij met hen en Curtis en Berdena op stap. Had ik moeten weten. Het was een lange weg naar de Black Hills, was ook leuk geweest.

‘Jullie mogen hier ook wel een camera ophangen bij het hek. Weet je dat je er eentje zou kunnen krijgen die alleen door de politie bekeken wordt?’ Gerhard is er en zit aardig op de praatstoel.
‘Bij jullie is toch ook al eens een lam uit de wei gestolen?’, gaat hij verder. Och we hebben wel eens aan een camera gedacht om te zien of er iemand aan het hek staat. Er hangt wel een grote scheepsbel, maar soms zien de mensen die niet en ook onze oren zijn niet meer wat ze geweest zijn. Sinds een jaar hebben we dank zij Anja en Alle een grote bolle spiegel in de tuin staan. Zo kunnen we zien of er iemand bij het hek staat.
Gerhard vertelt verder… ‘Bij Jan en Edith kwamen pas een paar mensen van de KPN aan de deur, om 9 uur ’s avonds, in echte KPN kleding.. En Jan doet gewoon de deur open. Had hij nooit moeten doen. Ze wilden iets controleren, maar Jan wilde ze niet binnen hebben, wist niks van controle. Maar toen ze bleven aandringen riep Edith vanuit de kamer heel slim: ‘Ik roep Robin wel even’ en toen dropen ze af’.
Toen kwam het… ‘Jullie wonen hier helemaal achteraf. Misschien moeten jullie toch eens…’
Ineens ziet hij Storm die buiten iets hoort. Een vreselijke jank, een harde blaf en hij staat al bij de deur om in één streep op het nieuwe onraad af te gaan.
‘Tja… jullie hebben Storm’. Zo is het, betere bewaking kun je niet hebben al vind ik de actie van Edith geweldig. Die hou ik er ook in, mocht er onverwacht iemand in het donker aan onze deur staan die ik niet vertrouw.

Foto: Storm en Queeny, hier nog samen op wacht

Na 17 jaar komt Herman vanuit Iowa weer thuis op de Boskamp. Gedurende de hele oorlog was er geen contact. Toen Hendrik Jan zo plotseling overleed probeerde Herman over te komen en dat lukte in juni 1946. Hij bezocht de hele familie en ik herinner me zelfs dat hij bij ons op de Haar is geweest. Niet zozeer de beelden ervan maar wel de uitroep: ‘Herman kump d’r an, Herman kump d’r an’.
Hier staat hij naast zijn verdrietige moeder, onze opoe, die binnen een paar jaren twee van haar kinderen verloor aan de gevolgen van een verkeersongeluk.
Nu ik haar zo bezig zie aan het spinnenwiel ben ik eigenlijk benieuwd of meer van de kleinkinderen zijn die kunnen spinnen. Ik doe het nog steeds op mijn Louët, alleen niet meer zo vaak als vroeger. Ik heb het zelfs een aantal groepen op de Marnixschool aangeleerd met spintol. Wim had er een heel stel voor me gemaakt. Voor het verven van de wol gingen we naar ons huis aan de overkant.