Weblog2

Het was beestenweer toen we langs het Ullswater reden. Hier zijn oom Sjoerd en zijn vriend Bervo over gezwommen. We hebben ons laten vertellen door mensen van hier dat het levensgevaarlijk is omdat de bovenste laag wel warm kan zijn maar daaronder juist heel koud door de grote diepte van het meer. Maar het was in de jaren 30 toen deze twee vrienden door het Lake Districkt, de Dales en misschien ook wel door de Borders van Schotland reden met hun motor, want dat is het gebied van de tweed, waar oom Sjoerd die prachtige kostuums van maakte. Ach ze waren jong en je wilt wat…

Vandaag hadden we een tochtje gepland langs het Ullswater en via de Kirkstone pas en de steile struggly road naar Ambleside en vandaar weer naar het noorden via Grasmere naar Keswick. En dat ging gebeuren, maar een regen dat we gehad hebben en een wind. ‘Kiek dat water es’, zei Wim toen we bij het Ullswater kwamen, ‘de schuumkopp’n zit d’r op’. Maar het heeft ook iets bijzonders om met zulk weer in deze omgeving te rijden. We maakten een lunchstop in Pooley Bridge helemaal boven aan het Ullswater. Tom Woodgate zei 25 jaar geleden al dat ze daar zulke lekkere Shepherds pie hadden. Die bestelde ik en Wim ging voor de Haggis en de black pudding, een soort bloedworst. Zo konden we samen van alles proeven. Wij vonden het erg lekker. Toen Wim aan de ober vroeg wat er allemaal in de Haggis zat zei die:”I’ll tell you when you come back”.

Onderweg naar Braithwaithe zien we maar een paar boerderijen, allemaal schapen natuurlijk die op de bergen grazen en ook koeien op het lager gelegen land. Wel afgelegen, maar… MOOI!!

Hier kan ik al weer ademhalen, we zijn heelhuids boven gekomen.

Wij nemen een ander pas naar Keswick, eigenlijk per ongeluk maar dan kun je moeilijk terug. Was trouwens eng genoeg. ‘Wat he-j toch’, moest Wim regelmatig vragen als ik weer eens aan het handvat van de deur geklemd, een kreet uitstootte.

Dit is weer het echte Lake Districkt. Het wordt hier niet voor niets het Zwitserland van Groot Brittannie genoemd. Maar er zijn er veel meer op pad in dit mooie gebied. Het is september en het zijn allemaal Vutters en gepensioneerden zoals wij. Ook op de camping zijn het zonder uitzondering leeftijdsgenoten. Er zijn opvallend veel campers, ook kleintjes met van die uitklap daken.
In dit gedeelte bij het Buttermere zie je veel Herdwickschapen, zien er wat poezeliger uit dan de Lakeland schapen. Die lijken op de Scottish Blackface, ze zijn alleen wat kleiner en smaller, dus nòg taaier.

Foto: Een Herdwick lam

Even later gaan we op zoek naar het Lakeland Sheep and Wool Centre in Cockermouth, maar dat bestaat niet meer. Ze konden meer verdienen met het Shepherd Hotel dat er nu van gemaakt is, vertelt ons de mevrouw van het Tourist Centre. Jaren terug zagen we een perfecte demonstratie van alle schapensoorten die Groot Brittannie rijk is.
We rijden dan nog even door naar Maryport. Wim wil nog even de zee zien. Maryport heeft een haven die droog komt te liggen bij eb. Het is de geboorteplaats van onze vriend Tom die dat voorjaar, 2011, overleed. Verder is er niets te beleven en we gaan weer terug naar de bergen van het oostelijke deel van het Lake District. We kiezen voor de route langs het Buttermere.

Geen boot te zien in de haven van Maryport

En elke keer bezoeken we de Thornwaithe Gallery

Behalve veel schilderijen, hout en kralen, sjaaltjes en meubeltjes zag ik deze stenen die beschilderd waren met dieren. Wie weet begin ik nog eens aan de Drentse keien. Het schaapje rechts boven ging wel mee en staat hier op mijn plank te pronken tussen al die andere schapen met een herinnering.

Tja… tot nu toe niet gebeurd, wel op plakken hout.

“Wa’s dàt noe weer… gien water?” We zijn net aangekomen in Keswick opnieuw op een campsite van de Camping- and Caravanning club, die zich ook wel noemt: The friendly campsite. En dat mag gezegd worden. We zijn zowel in Moffat als hier op handen gedragen. Op de fiets wordt je naar je plek gebracht en vanmorgen hielpen ze ons met een trekkertje van de plaats af. Eigenlijk was er hier geen plek meer… fully booked, maar omdat wij een betrekkelijk kleine caravan hebben mochten we kijken of we op het erg natte gras wilden staan. Wij wel, want we hebben goede herinneringen aan Keswick, de camping aan het meer en lopend kun je de stad in.
Maar we horen nu wel de pomp z’n best doen maar nee geen drup komt er uit. Wim ontdekt dat er een slangetje vlakbij de pomp doormidden is. Het is niet te repareren al blijft Wim puzzelen. En wanneer hij op z’n jongste broer lijkt, puzzelt hij vannacht nog door.. Nu staat de gieter gevuld klaar… ach we redden ons al gauw.
Hier begon onze liefde voor Groot Brittannië in 1988 toen we op aanraden van Tom Woodgate de oversteek naar dit mooie land maakten. En elke keer als we terugkwamen bezochten we altijd deze mooie streek, waar Tom opgroeide. De laatste keer hier stonden we op deze camping helemaal aan het meer, het Derwentwater. Schitterend!

De schapen zitten erin. Zonder hond red je dit niet. Well done. De ene hond met de gedeeltelijk witte kop lijkt veel op Queeny, heeft ook een blauw èn een bruin oog.

De laatste morgen in Moffat krijgen we nog een toetje, the cherry on the cake! Ik hoor ineens een bekend fluitje en als ik uit het raam kijk zie ik een jongeman met zijn honden, allemaal bordercollies, want er gaat gewerkt worden. De lammeren op het weiland naast de camping worden opgehaald. Je snapt dat ik gauw buiten sta met het fototoestel in aanslag, geen tijd om in te stellen, de automaat mag zijn werk doen. In een ogenblik hebben de honden de schapen in volle galop naar een ander weiland gedreven en daarna binnen een paar hekken. Ze zijn nu nog mooi wit, maar binnen de kortste keren zijn ze zo zwart als wat door het gestamp in de modder en het tegen elkaar opspringen van de lammeren. Dan komt het werk voor de jongeman. Hij moet de ooien vangen en weer loslaten in de wei. Hij heeft geluk want deze Scottish Blackfaces hebben horens waar je ze goed aan vast kunt pakken. De vrachtauto is intussen ook gearriveerd en ook een oudere farmer, de eigenaar van de schapen. Ik wijs op een paar jonge Texelaars die ook meegaan. ‘That are foster lambs’, vertelt de jongeman als ik er naar vraag, leblammeren noemen wij ze. Wat een mooie afsluiting van ons verblijf hier.