Soms is een oude foto meer dan een plaatje. Het was een gelukkige dag toen Sjoerd Aartsen en Hermien Bijenhof trouwden. Het was wel net voor de mobilisatie en al gauw moest Sjoerd zich melden in Amsterdam waar hij wel met zijn beroep als kleermaker aan de slag kon. Maar Hermien had het niet meer omdat ze niks van hem hoorde. Ik heb me laten vertellen dat ze persoonlijk naar Amsterdam afgereisd is om haar Sjoerd te zoeken. Tante Hermien droeg een mooie lichtblauwe trouwjurk, maar toen had je nog geen kleurenfoto’s, dus moet je die kleur er maar even bij denken.
En opa en opoe Aartsen kan ik me nog zo goed herinneren. Opa Aartsen was de grondlegger van de fa Aartsen en Zn en had als hobby de tuin die hij tot op hoge leeftijd ook aan de Stationsweg onderhouden heeft. Opa en opoe Bijenhof die nu de tweede van hun kinderen in het huwelijk zagen treden. Ik herken ook een paar tantes van de Bijenhofs, zeker tante To die met opoes broer Harm Barmentloo getrouwd was. En natuurlijk de zussen en broers van bruid en bruidegom. Rika was al met Jaap Harwig getrouwd en Henk en Jan waren er ook al bij. Jan is degene met die vinger in de lucht. Die hebben zo heel wat bruiloften in de familie meegemaakt. Iets later zou Willem met Janna Bruins trouwen en in 1942 Coba met onze vader Hendrik Jan Eggink. Zo hadden ze alweer een feestje.

Diny en ik voor ‘de Haar’ in het door vader Hendrik Jan getimmerde tuinsetje. En je ziet het, Diny had toen al meer huishoudelijke aanleg dan ik.

[i]Diny and I about 1947 at De Haar, sitting at the children’s gardeset, made by dad Hendrik Jan. And as you see Diny loves it to do the household stuff.[/i]

Het feit dat ik zulke aardige reacties krijg op de wederwaardigheden bij ons thuis vroeger wanneer het onweerde, zegt wel iets van je leeftijd, vermoed ik.
Neef Jaap uit Zuid Afrika is, behalve Diny natuurlijk, iemand die zulk een toneeltje in het echt heeft meegemaakt bij onze opa en opoe Bijenhof op De Haar. Hij is een paar jaar ouder dan ik en heeft zo’n onweerssituatie met opoes paniek nog in zijn herinnering.
Anda heeft dezelfde situatie uit de verhalen van Dick die mijn buurjongen was. Blijkbaar ook heel herkenbaar. Ik denk dat opoe Lettink daar de touwtjes aardig in handen had.
Dirkje heeft de beelden nog wat scherper. In haar herinnering zag ze bij haar thuis de tas met spaarbankboekjes, trouwboekje en andere waardepapieren nog midden op tafel staan tijdens het door velen gevreesde natuurgeweld..
Ik was vanmiddag op mijn wekelijkse bezoekje bij buurvrouw Wielens op haar boerderij en we hadden het over het beestenweer van zaterdag op zondag en dat ik met de kleren onder de arm naar beneden was gegaan. Zij memoreerde zelfs dat ze vroeger behalve de jas en schoenen aan, ook de kist met waardepapieren bij hen midden op tafel stond en dat otie, zoals een Drentse oma hier genoemd werd, zelfs een doek over de spiegel had gehangen en over de glimmende top van de kachel. Dat zou ook de bliksem kunnen aantrekken.
Wim z’n ome Dieks uit Wezep was van een ander kaliber. Hij was met vader Gerards tweelingzus Marie getrouwd. Als tante Marie de familie uit bed riep bij onweer had Dieks daar geen zin in. Hij was metselaar en had zijn rust hard nodig, vond hij. Hij sprak de gevleugelde woorden: ’Merie, ik hebbe nog nooit eheurd dat er iene in bedde doodeslagen is’. En daar kon ze het mee doen.