Regelmatig moet ik vanzelf even aan opa Bijenhof denken. Eigenlijk was opa de rust zelve. Hij had behalve zijn gedichten over Hans Knol en Truuken, die hij met verve kon voordragen, ook zijn bijzondere uitspraken. Eén ervan was: Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken.
Toen we in Hengelo woonden in de Marnixstraat hadden we ons eerste koophuis. Het was er één met drie verdiepingen. Beneden de living met keuken. Boven de woonkamer en op de bovenste verdieping waren de drie slaapkamers en de badkamer. Het was een heerlijk huis, leuke tuin en een flinke garage. Samen met onze buren werd er zelfs een houtsauna achter onze huizen gebouwd. Als Wim niet naar Holvrieka Ido was gaan werken waren we nooit weggegaan.
En toch… ik ben ’s morgens niet het helderste. ’s Avonds kun je me alles vragen, maar dat eerste morgenuur… En wanneer ik dan beneden in de keuken ben ontdekte ik vaak dat ik iets boven had laten liggen en moest ik twee trappen op…. En af. Dan verzuchtte ik nog wel eens: O..o.. opa Bijenhof…
Het was vanmorgen toch niet heel vroeg meer toen ik na het zwemmen me in het badhokje weer in de kleren hees. Ik leg alles op een rijtje wat ik bij die omkleedpartij nodig heb. Bodylotion, kam, brillenkoker, horloge, gehoorapparaat. Wanneer ik me dan eindelijk richting het Aquarena cafeetje spoed ben ik echt aan koffie toe. Altijd een gezellig halfuurtje. Ik merkte dat ik mijn ‘oortjes’ nog niet in had en met een greep in de zwemtas zag ik ze zo gauw niet. Toch thuis laten liggen? En ik miste zo het een en ander in de gesprekken.
Eenmaal thuis zocht ik het doosje met de oortjes. Niks…. Toen kwam inderdaad opa Bijenhof voorbij met: Wie zijn hoofd niet gebruikt….
Ik weer op de fiets richting Aquarena. ‘Zou het kunnen…’, vroeg ik aan de kassamedewerkster, ‘dat ik mijn gehoorapparaat……’ Ze lachte, deed een greep in een kastje achter haar en gaf me het kleinood. ‘Net binnengebracht’, zei ze.