Ellen schildert regelmatig in opdracht en haar schilderijen van kinderen hebben altijd iets bijzonders…helemaal niet standaard. Mooi hè? Dit is Lotte.
Wil je meer werk van haar en haar man Dick Lubbersen zien? Klik even op de titel of kijk op www.helderrood.nl
Ellen en Dick hebben hun huis verkocht. Dat is een hele opluchting. Ze wonen al een paar maanden op hun nieuwe plek mèt atelier aan het Waanderveld en nu is het gelukt om na een jaar hun oude huis aan het water te vèrkopen. Een stel mensen die een nieuwe start gaan maken en niet eerst zelf iets moeten verkopen zijn er helemaal voor gevallen. Dat moet je net hebben.
“Waar is jouw oog”, vraagt Jantje vanmorgen als we beginnen met koffie op onze vaste schilderochtend. Er zitten er heel wat met uitvergrote ogen van kinderen of kleinkinderen voor zich. We gaan oefenen om een oog goed op doek te krijgen. Met aandacht voor de bolling en licht en donker. Ik bedacht me dat natuurlijk vanmorgen pas toen ik na de ochtendceremonie met de lammeren onder de douche stond.
“Hier… heb je er een paar van mij”, biedt Jantje hartelijk aan. Sleen hè! Sinds ze weet dat Mark en Jennifer er ook wonen wordt ze bijna familie.
Ik ben zo bezig geweest met het overleven van onze lammeren dat de rest er een beetje bij in schoot. Ook het kleine verstoten lam is nu aan de antibiotica, maar toch heb ik hoop op een goede afloop. Ze zijn lekker hongerig en we hebben geluk met het weer zodat ze lekker lang buiten kunnen zijn. Wanneer ze weer naar binnen gaan schieten de kleintjes meteen onder de rode lamp. Ze zijn allemaal verschillend, net als kinderen. Bram is de vrolijkste, Beertje doet me aan dat andere beertje denken van twee jaar geleden. Die gaat je steeds liggen aankijken. Het kleine zwartje is het meest aandoenlijk en de witte twee van de drieling volgen Bram op de voet. De rimpels in hun vacht zijn nu glad getrokken. Ze groeien in elk geval. Ze snuffelen overal rond, beginnen al wat aan het gras te knabbelen, de lammerenkorrels en aan de bramenbladeren. Vandaag ontdekten ze ook de emmer met fris water. Eentje raakte het met z’n kleine bekje aan, schrok… en schoot er met een vaart vandoor. Ja.. we zien het gebeuren als je lekker bij de wei zit. Wat een weelde met zulk mooi weer!
O.. ja! Ik dacht dat ik zo’n oog zo neer kon zetten, maar in het groot—30x 40 cm —is het toch even anders. Ik had een oog van Bram mee moeten nemen. Ik kan alleen iets maken waar ik een gevoel bij heb. Maar…. oefening baart kunst… toch?