Net zwanger van Rick. Henry en Tonny zijn op bezoek en samen gaan we naar de Montferland.
Toen we nog in Hattem woonden ging ik op rijles. We hadden wel geen auto, maar Wim vond het belangrijk dat ik dat papiertje haalde. En zo kreeg ik de eerste beginselen van het rijden onder de knie. Collega Bart Dekker was mijn rij- instructeur. Hij prees me de hemel in. We lachten wat af! Ik kon nog net examen doen in Zwolle voordat we verhuisden. Ik zakte jammerlijk. Dat was me wat….voor het eerst in m’n leven gezakt! Ze zeggen wel eens dat je alles in je leven een keer moet meemaken, maar dit voelde als een geweldige afgang!
In Aalten pakte ik de draad weer op…ging weer op rijles …en slaagde.
Toevallig kregen we toen net ons eerste volkswagentje omdat Wim bij Stork in Hengelo zou gaan werken. En ik ging het dorp in om boodschappen te doen. Ik had m’n kevertje keurig geparkeerd tussen een paar andere auto’s, maar toen ik weer weg wilde kon ik er niet tussen uit komen zonder een auto te raken. Ik draaide maar aan het stuur…wat ik nu juist niet had moeten doen. Nee…niet lachen! Gevolg: een deukje in een andere auto.
De paniek sloeg toe. Ik zag geen eigenaar en dacht maar één ding: naar Wim toe. Ik op huis aan, maar gelijk met mij was ook de eigenaar van die auto meegereden. Hij was gelukkig niet boos en alles is toen ter plekke geregeld.
Autorijden is nooit mijn ding geworden!
Dat jaar in Aalten was zo’n tussenjaar…het jaar 1967 van..
-Rick op 21 september was hij er dan 9 pond en 1 0ns,
-het jaar van wennen aan de wal,
-het feest van Willem Alexander die toen ook geboren is,
-het leren huishouden wat wel wat tegen viel.
-de bakker die nog langs de deur ging.
Toen ik na een poosje in Aalten vermoedde dat ik wel eens weer zwanger kon zijn, ging ik naar de -wat ouderwetse –huisarts Knol. Met Wim had ik afgesproken dat we een lekkere kip zouden eten wanneer dat inderdaad het geval zou zijn!
Ik kom bij die huisarts Knol en vertel mijn vermoeden. En wat zegt die man: "Wacht nog maar een maandje, dan weet je het zeker!"
Erg assertief was ik toen nog niet en ging gewoon weer naar huis.
We aten die dag wèl kip!
Dat jaar ging ik ook naar de Vrouwenvereniging, een bloeiende vereniging met veel jonge vrouwen net als ik. Er werd met me mee geleefd toen Rick geboren werd. Na een paar weken kwam er een afvaardiging. Ik was zo druk geweest om het baden en voeden op tijd klaar te krijgen!! Maar het is gelukt. Er werd koffie gedronken, cadeautje uitgepakt en bijgepraat. Na een uurtje ging de afvaardiging weer naar huis ….zonder dat ze ….baby Rick zelf bewonderd hadden. Niet te geloven toch!