‘Whaaat..? Gaan jullie alweer weg? Laat me eens raden…. Duitsland’. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik Gerhard aan de lijn had en ik vertelde dat we een lang weekend met Rick op pad zouden gaan. Tja… wat je belooft moet je ook doen, leerden we al van onze opa en opoe.
Onze Belgische vriendin was al wat moeilijk ter been en reisde zelf niet meer. Een jaar of 18 geleden ontmoetten we haar op onze weg naar Normandië, ook met Rick. Onze eerste stop was in Veurne en daar dronken we voor het eerst samen een kopje koffie op een terrasje. Ze nam ons later mee naar haar dorp Koekelare met een speciaal museum: Het Museum van de Fransmans. Zo werden de mannen genoemd die ’s zomers seizoenwerk deden in Frankrijk. Echt een bijzondere plek.
Een paar jaar later liet ze ons Brugge zien, wat meer buiten de gebaande paden. Zij wist er de weg want haar grootouders woonden er. Weer een paar jaar later koppelden we een bezoek aan het Flanders Museum in Ieper vast aan het bezoek aan haar en de laatste keer waren we er nog met de caravan aan de kust om de dag er op samen met haar mosselen te gaan eten in Nieuwpoort. En we besloten bij het afscheid dat we opnieuw haar kant op komen.
Die keer hadden we een hotel aan zee besproken en aten we de mosselen bij haar thuis en Wim ging zijn favoriete recept van de mosterdsoep maken. En altijd is er genoeg gesprekstof. De dag er op gingen we opnieuw naar Ieper, logeren met z’n drieën in Hotel ’t Zweerd aan de Markt, vlakbij het museum èn dichtbij de Meenenpoort waar nog steeds elke dag om 8 uur ’s avonds de Last Post gespeeld wordt. Ik moet hem toch eens vragen wat hij er van vond. Mijn eigen herinneringen zijn onze overnachting in het hotel aan zee waar een rammelend liftje ons naar boven bracht. Er stond een briefje aangeplakt: Bij gevaar neem de kortste weg naar beneden. Rick wees meteen naar het raam. Toen ontdekte Wim dat hij zijn pyjama vergeten was. Een ramp in zijn ogen. Dus wij de boulevard op en een winkeltje gezocht. Gelukt. Meteen scoorde Rick er zijn warme hes dat hij ’s winters nog steeds onder zijn werkjas draagt, intussen wel met een nieuwe rits. Tja… memories. Daar moet ik het mee doen…
Foto: De creaties van onze Belgische vriendin.