Ze deden alles samen, Willem en Janna. Opoe zorgde wel voor de kinderen tijdens het melken. Ik zie dat tante Janna ook een grote boerenzakdoek om haar hoofd heeft, had mama ook altijd met melken. Ik denk een rode. Zo werd je haar niet vet en smerig als je met je hoofd tegen de koe aan zat. Ome Wim hield het maar bij zijn pet, waarschijnlijk ook met hetzelfde doel.
Janna zit op een melkkrukje dat met een riem om haar middel vast zat. Zo kon je zonder de handen te gebruiken voor dat krukje toch de emmer leegschenken in het zeef op de melkbus.
Ook daar zal er wel een kat klaar hebben gezeten om te proberen wat melk mee te likken. Daar moest je altijd op letten.
Je ziet dat deze koeien nog geen Holsteiner bloed hebben zoals dat tegenwoordig vaak is. Dit is het oorspronkelijke rode Maas-Rijn en IJsselvee. Herman in Iowa was een fervent voorstander van het Friesian Holsteiner vee, een ras dat meer melk geeft en een slag groter is, gemakkelijker afkalft, maar minder geschikt voor het vlees. Hij vond onze koeien ‘völs te klein’. Intussen is dat Friesian Holsteinvee ook bij ons helemaal ingeburgerd.

Nog steeds te koop vanaf 8,45 euro.

Heb je ze gezien de beide gezinnen met 12 kinderen de laatste paar weken op de tv Ned. 1. Niet te geloven! Maar beide gezinnen hebben geluk. Er is harmonie en liefde. Niet dat ik 12 kinderen als ideaal stel. Dat was bij mij nooit goed gegaan. Ik ben niet zo’n organisator, eerder een wat chaotisch typje. Toen Mark bijna naar de kleuterschool zou en ik over een leeg huis begon sprak Wim z’n veto uit en dat was maar goed ook.
Mama heeft ook nooit zo’n hoge dunk gehad van mijn huishoudelijke capaciteiten, zo vertelde tante Hermien me later, maar we hebben ons gered en nog steeds doen we veel dingen samen. Ik sop de vensterbanken en maak ze leeg. Wim wast de ramen binnen en buiten en ik pak de boel in. Wim kookt tegenwoordig vaak en ik zuig stof.
Mama had slechte ervaringen met bevallingen. Net als haar zussen en ook opoe kreeg zij een doodgeboren kindje. Ze waarschuwde ons dan ook met de verzuchting: ’Kinder kriegen.. foi foi…Ie staot met een been in het graf’. Leuk is het om dat als dochter te horen! Of ze beklaagde familielid of buurvrouw die met de zesde dag na de bevalling al weer onder de koe zat. Zij had het geluk dat opoe met vaste hand en geklopte eitjes met cognac er voor zorgde dat zij weer goed herstelde.
In deze tijd met kraamhulp en ziekenhuisbevallingen is alles anders. De jonge vaders hebben ouderschapsverlof waardoor ze een papadag hebben.
Sommige moedertjes krijgen een cadeau van hun echtgenoot voor de doorstane smarten, een mooi horloge, armband of collier. Wim was meer de praktische, meer van het opoe Bijenhof- soort. Hij kocht meteen de eerste dag een dikke biefstuk van een half pond voor mij èn een fles Pleegzuster Bloedwijn.

[i]Did you see those huge familie om tv, both with 12 children? Both were lucky with harmony and love. Too much for me, I’m not a great organizer, more a chaotic type. When Mark almost had to attend school and I started talking about a empty nest Wim had his veto and that was good.
Mama did not like my housekeeping, so she told tante Hermien once. But we managed it all, Wim and I. A lot of things we do it together.
Mama had bad experiences with the several child births. Like her mother and sisters she had a dead baby too and she warned us with the words: Child births.. foi foi… you have already one leg into the grave. Not so nice to hear as a daughter. Or she told about family and neighbour women who had to go for milking again 6 days after the delivery. She was lucky to have opoe Bijenhof who looked after her with eggs and cognac to help recovering her. These days it’s all different. Some young mothers get a present from their husband after the birth of son or daughter: a special watch, bracelet or collier. My Wim was the practical one, more the opoe Bijenhof type. He bought me a huge steak and a bottle of the special Pleegzuster Bloedwijn.
[/i]