hetty

Het was misschien niet helemaal onverwacht maar de klap om het inkrimpen van de boerenbedrijven komt hard aan. Ze produceren teveel stikstof en nu kan er niet genoeg bijgebouwd worden. De natuur heeft inderdaad veel te lijden van stikstof maar de boeren hebben al jaren naar de pijpen van de regering moeten dansen. Ineens moesten er in de jaren 70 grotere stallen komen, er werd veel geïnvesteerd. De regelgeving kwam goed op gang maar of dat geholpen heeft? Blijkbaar niet.

Toen ik vanmorgen het gekleurde kaartje in de krant zag, keek ik vanzelf naar de lichtblauw gekleurde Achterhoek. Tja eens een Achterhoekse, altijd Achterhoekse. Eenmaal een boerenmeisje, je blijft het voor het leven.

Ik was in eens weer terug in de jaren 50 toen ik opgroeide in Linde. Ik bedacht dat we elke nieuwjaarsdag een rondje door de buurt maakten om völle heil en zegen in ’t nieje jaor te wensen. Diny en ik begonnen bij Lettink en met Dick, Annie , Johan en Wim gingen we verder naar Momberg, het Stapelbroek, ten Have, Reugebrink, Besseling. Gauw even naar huis om te eten en daarna verder naar Breukink, Grote Haar, Antink en Korenblik. Op twee na allemaal boeren met een gemengd bedrijf. Bij ons waren dat 10 koeien, wat jongvee, kippen en varkens. Er werd rogge en haver en aardappelen verbouwd, daarna was het tijd voor de knollen en mangels. De eieren van de kippen werden bij Ons Belang omgewisseld voor meel voor de varkens. Er werd gehooid en dat werd opgeslagen als voer voor de koeien en de paarden

Nu zijn er in dit stukje Linde nog twee grote melkveebedrijven over waarvan één biologisch is. Er is ontzettend veel geïnvesteerd zoals de regering voorschreef. Ze komen om in de regelgeving. Het scheelt voor deze buurt dat er minder ingekrompen hoeft te worden, maar toch. Op veel van de boerderijen wonen nu particulieren die vaak wat dieren als hobby houden. Het prachtige stukje bij het Waarle is zelfs omgetoverd tot natuurgebied. Ik kom er graag.

Het laatste alinea in de krant meldde dat er ook gekeken gaat worden naar de luchtvaart en de industrie. Wat luchtvaart betreft weet ik het wel. Niks bijbouwen op Schiphol en zeker  niet bij Lelystad. Inkrimpen die handel. Vol is vol.

Foto: vader Hein met Vurose.

Ik weet niet goed meer hoe opoe Bijenhof kookte op de Haar. Het zal wel op het grote fornuis geweest zijn. Misschien hadden ze al wel een gasstel op Butagas, want ook de verlichting ging op gas, je weet wel met van die gaskousjes die meteen stuk gingen als je ze aanraakte.

Ik herinner me ineens een petroleumstel. Zo ging dat op De Boomgaard ook, al hadden ze daar in 1950 al wel elektriciteit. Opoe was een goede kokkin. Ze was vroeger als bellenmeisje opgeklommen tot kokkin en daar hebben de Bijenhofs en ook wij veel profijt van gehad. Later verhuisden opoe en opa ook mee naar  de Boomgaard. Opa hielp vader Hein mee op de boerderij en opoe deed  ‘de pot’ zoals dat heette. Zij kookte.

Wat is er veel veranderd in de afgelopen 70 jaar. Waar zouden we zijn zonder ons gas-, keramisch- of inductiefornuis, koelkast, vriezer en centrale verwarming. En wat te zeggen van het koffie en thee zetten. Opoe maalde de koffiebonen nog in een molen die ze tussen haar knieën klemde. Dat rook al lekker. Dan ging die gemalen koffie in een met kokend water omgespoelde koffiepot en werd er kokend water op gegoten. De koffie trok een minuut of tien en daarna was het tied van koffiedrinken. De koffie werd door een zeefje ingeschonken en aangevuld met kokende melk. Voor ons als kinderen was er de chocolademelk. In die tijd waren de koeien ook nog niet tbc- vrij. Het was dus niet zo gek om die melk aan de kook te brengen.

Met de thee werd net zo met zorg omgegaan, bedacht ik toen ik vanmorgen het theezakje in de thermoskan hing. Ik spoel die nog wel net als opoe met kokend water om, maar of dat moet? Het is meer de ingeslepen gewoonte van opoe. Als je tegenwoordig ergens een kop thee bestelt krijg je 10 tegen 1 een glas warm water met een theezakje. En daar kan ik nou nog steeds niet aan wennen. Dan heb ik liever de thee in een tearoom in Engeland: een hele pot Engelse thee met heet water erbij om nog eens bij te vullen, suiker en melk apart en… natuurlijk een scone erbij met jam and cream. Maar ’t beschuutje van opoe smaakte net zo lekker.

foto: opoe en opa Bijenhof met hun gezin begin 30er jaren

Ik oefen nog even verder en heb het idee dat ik het nu doorheb. In 2020 kwam Tweets van het Schoolpad 3 uit. Het was coronatijd en toen was het lastig om de mensen in mijn omgeving attent te maken op deze uitgave. De website werkte ook niet meer zoals vroeger omdat die gebouwd was op Windows 7. Nu heb ik de nieuwere versie en probeer of ik het door begin te krijgen om de foto boven het stukje te zetten. Op goed geluk dan maar!

Oefening baart kunst, zeggen ze. Dat zal zo zijn. Ik ben er druk mee bezig.

Ik was al snel de foto kwijt op de Home pagina. Daarna wist ik niet meer hoe ik het Gastenboek kon registreren, wel zelf schrijven maar niet zien wat een ander hopelijk nog eens mee te delen heeft als commentaar.

Daarna wilde ik wat toevoegen aan het kopje Puur Natuur, ik heb de laatste twee jaren niks meer kunnen toevoegen.

Wat ik verkeerd gedaan heb weet ik niet maar alles onder dit kopje Puur Natuur is verdwenen. Ik heb toch nog even hulp nodig. Het is daarom wel handig dat Bareld, je weet wel, even meekijkt. Dat kan gewoon thuis. Ik heb een poppetje op het Bureaublad dat ik dan alleen maar hoef aan te klikken en hij neemt de hele boel van me over. Dus… even geduld tot hij even tijd voor me heeft.