hetty

Ik geloof toch echt dat ik wat gemist heb in mijn jeugd. Ik las die morgen de zaterdagse column van Daniel Lohues waarin hij vertelt over de kerststal bij hem thuis. Hoe hij daar als kind mee speelde en er een heel toneeltje bij bedacht, een beetje zoals later met de Playmobil poppetjes. Hoe die deftige wijzen uit het oosten vooraan stonden met hun prachtige kleren en Maria zei: ’Kom d’r toch in. Jullie zullen vast lang onderweg geweest zijn. ‘ Waarop hij de wijzen liet antwoorden: ’Ja, klopt, het was een mal eind, maar mooi dat we er zijn. Dus dit is ‘m? Gefeliciteerd met jullie baby.’ De herdertjes liet hij maar zolang buiten de stal wachten en hij liet ze denken:’ Ach wij willen ons niet opdringen. Als de grootste drukte achter de rug is, schuifelen wij wel even naar binnen om te feliciteren.’
Ik ken alleen maar het kerstverhaal zonder poppetjes, of alleen uit een boekje. De eerste 20 jaar van mijn leven dus. Kerststalletjes was Katholiek, wij hadden alleen een kerstboom èn dus het kerstverhaal. Toen wij in Hengelo r.-k. buren kregen zagen wij de kerststal op een prominente plaats in hun kamer. Vader Henny had het persoonlijk in elkaar geknutseld. Wat vond ik dat mooi. Zo vertel je toch veel gemakkelijker aan kinderen.
Later probeerde ik ook wat met poppetjes om het kerstverhaal in een hoekje van de kamer uit te beelden, maar zoals die van Betsy en Henny is me nooit gelukt.
Ook heb ik als kind nooit een kaarsje gebrand in een kerk, of iets met wijwater, rozenkrans, gedaan, laat staan kruisjes slaan of knielen voor het Mariabeeld. In ons leven zagen we alleen onze r.-k. medechristenen op het Koninginnefeest en het Lindese feest…. of bij de Lindese molen of bakker van Asselt.
Maar nu… brand ik minstens eens per jaar een kaarsje tijdens een vakantie of een andere gelegenheid en herdenk hierbij behalve mijn ouders en grootouders Mark en Wim  en wie nog meer in mijn gedachten komen. Het is steeds een moment van bezinning.
Daniel eindigde zijn column met de mededeling dat hij morgen ‘die kant’ weer op ging, om Kerstmis te vieren op Erica, een kerstboom te halen en de kerststal op te zetten. En ik zie hem in gedachten al bouwend zijn kersttoneeltje spelen.

Foto: de engel in de tuin bij Ben en Diny, ooit meegesleept vanuit Italië

Ze keek me aan of ze me niet goed verstaan had. ‘Hoe heet de poes?’, vroeg de assistente van de dierenarts. Ze moest nog ingeschreven worden voor we de behandelkamer in gingen. Met haar 16 jaar was ze nog nooit bij een dierenarts geweest. ‘Loeder’, zei ik. Rick die met me mee was begon al wat te lachen toen hij haar zag aarzelen. Ze keek me dus weifelend aan en vroeg: ’L o e …d e r?’ ‘Ja, Loeder want ze is een loeder, wel een leuk loeder’. De poes van Jan Jans en de kinderen heette ook Loedertje en zo noemen we haar ook als ik haar leuk en lief vind. Maar als ze weer op het aanrecht rond struint of een goudvis te pakken heeft is het weer Loeder.

De dierenarts, dezelfde die Queeny in haar laatste ogenblikken liefdevol bijstond, keek naar Loeders oog. Dat ziet er raar uit, rood en lijkt stuk. En dat is het ook. Toch is ze levendig en oogt niet ziek. Ze had twee opties voor me. De eerste is opereren en het oogje er uit halen … of zalf en antibiotica. Ik koos voor het laatste voor ons 16 jarig Loedertje.

Zo zat Wim daarom 3 keer per dag met de poes op schoot en druppelde ik de zalf in het oogje. Voor het tabletje had ik in de loop der jaren met onze katten een speciale techniek ontwikkeld: Wim hield vast. Ik kneep met de ene hand het bekje open en met de wijsvinger van de andere duwde ik het tabletje achter in de keel en hup… ze slikten het meteen door. Even een stukje leverworst er achteraan en klaar was Loeder.

Wim had intussen net z’n rondje gemaakt op het erf, een beetje frisse lucht doet altijd goed. Ik hoorde Wim net roepen: ‘Weer op het aanrecht….’. Dat leer je een kat ook nooit af.

Loeder werd 19 en daarna kwam Dirk die nu verwend wordt bij Alle en Anja. Dirk heeft zijn eigen personeel.

Gerhard en Rick hebben beiden handige tips voor me, wel heel verschillend. Gerhard is degene die over financiën, administratie, verzekeringen en dergelijke gaat. Rick biedt andere hulp zoals toen Wim in het Isala in Meppel lag. Hier nog een ontboezeming uit die tijd- eind 2018.

-Dat auto rijden wordt nog wat met mij. Parkeren is mijn ding niet. Laatst op de parkeerplaats bij het Isala kon ik eerst geen plekje vinden. Zelfs dan slaat de paniek toe. Maar met Rick bij je verandert dat snel. ‘In geval van nood kan ik het wel’, zei hij. ‘Maar ja… ik mag niet’.

Even later: ’Als je nou even één rijlesje neemt om dat parkeren te oefenen’. Is een mogelijkheid. ‘Of je maakt de indraai iets ruimer…’ Ook dat is een goede suggestie. Ik ben natuurlijk zo verwend omdat Wim graag rijdt en als ik achter het stuur zat kreeg ik zoveel aanwijzingen dat ik daar weer niet tegen kon. Nu houdt hij zich keurig in, nou ja… een beetje.

Gisteren zag ik gewoon vlak bij huis een rood stoplicht wat laat en stond meteen op de rem, een soort noodstop. ‘Zo, de remmen zijn goedgekeurd’, was Ricks droge reactie. Ik dacht nog: vertel dat straks maar niet aan je vader. Maar ja hoor, eenmaal alle boodschappen binnen, kwam het: ’De remmen zijn ook goedgekeurd’.

Och, Wim was niet erg onder de indruk.-

Foto: Rick met de Noorse bontmuts van Wim

En wat zagen we daar naast de deur aan de achterkant van het Voerman Museum? Een beeld ter herinnering aan huisarts Dr Sypkens Smit die een belangrijke plaats had in de Hattemer gemeenschap. Toen ik indertijd in 1962 naar Hattem kwam ging ik met huisgenoot Sietse Sobering elke week naar een oefenavond van het Rode Kruis. En daar kregen we van deze innemende huisarts les in de beginselen van de EHBO. We oefenden dan op elkaar. Soms hadden we een echte oefening zoals die keer dat er een gesimuleerde ontploffing was geweest in een voormalige fabriek aan het kanaal. We moesten met een bootje naar de overkant. De gewonden lagen her en der in het grote verlaten gebouw. De verwondingen waren divers en stonden op een briefje dat op het slachtoffer was gespeld. Sietse en ik moesten er een eerste hulp verlenen aan een knul die, tot mijn schrik, volgens het briefje een ernstige verwonding aan zijn balzak had. We besloten hem maar een soort luier om te doen. Tja… je kunt soms wat meemaken…

Het was eigenlijk mijn bedoeling om de dagelijkse belevenissen op weblog 1 te schrijven en de herinneringen op weblog 2 van mijn website- www.hettysite.nl. Toch merk ik dat ze elkaar soms overlappen, want vertel ik iets uit het verleden merk ik dat de gebeurtenissen van toen automatisch weer verweven worden met nu! En andersom. Zou dat nou ook met leeftijd te maken hebben? Rick vertelt regelmatig over zijn collega’s. Soms is hij ongerust over iemand die even slecht in zijn vel zit. Ook als er een familielid overleden is leeft hij mee. Maakt trouwens altijd op alle collega’s diepe indruk. Ze zijn vertrouwd met elkaar. In de coronatijd moesten zij ook afstand houden en waren er al een paar extra keten bijgezet voor de koffietijd en tussen de middag. Iets minder gezellig lijkt me. Rick zat er niet mee. Hij kwam eens een dag niet aan warm eten toe en toen ik daarover blijkbaar mijn bezorgdheid niet kon verbergen, zei hij: ‘Ik zou dat reisje van jullie maar annuleren. Zo kun je niet eens weg!’ Dat was toen we een aantal weken op vakantie zouden gaan. Die Rick! Die redt zich echt wel. Hij heeft supermarkt en andere winkels allemaal om de hoek. Hij leefde wel met ons mee toen we voor 6 weken naar Nieuw Zeeland onze droomreis gingen maken. Hij vond dat we maar met Collect Call moesten bellen naar hem, maar dan wel ’s morgens. Dan was hij in elk geval uit z’n werk weer thuis, zo had hij berekend. Rick heeft alle wereldtijden in z’n hoofd. Hij weet precies hoe laat het bij Gera in Canada is en hoe laat in Hawaii. Zijn grootste wens is om een keer de wereld rond te vliegen en dan over de datumgrens. Voorlopig is het nog een droom, maar hij is in staat om zo naar een reisbureau te stappen! Maar dat zal in deze corona tijd toen hij dat opmerkte  nog wel even duren. Want zolang hij nog met de schoffel nog aangaf hoever mensen van hem af moesten blijven zag ik hem nog niet met mondkapje naast iemand in een vliegtuig zitten. Die corona is gelukkig weer verleden tijd, maar die datumgrens komt af en toe nog steeds even terug…..

Verscholen tussen de klimop aan de zijkant van ons huis aan het Schoolpad hing  het oude tithouse, zoals de oude baas van de open tuin op Skye het noemde. Ze hadden net Wims vreselijke bulten gezien veroorzaakt door de midges en hadden er een huismiddeltje voor de jeuk voor: een mengsel van bodylotion en tandpasta, als ik het goed heb. Daarna lieten ze ons de voorraad vogelhuisjes zien die de man in de winter maakte voor de verkoop. Natuurlijk namen we er eentje mee samen met een good luck kaartje met een takje heide van dit lieve echtpaar.
En dit mezenkastje van 20 jaar geleden deed nog steeds dienst al zat het niet geweldig meer in elkaar. Vanuit mijn stoel aan het zijraam kon ik nu een stel pimpelmezen grassprietjes, veertjes en mos zien  verzamelen voor er aan eieren leggen kan worden begonnen. De koperwieken en merels waren hier ook al druk met de bessen van de klimop. Daar zijn die gek op. Er zat al geen bes meer aan. De roodborstjes waren ook vaak aan deze zijkant van het huis bezig.
De lammeren waren al verzorgd en bleven keurig bij de schommelbank of wij er nu waren of niet. Daar zouden we even later zo weer naar toe met een tweede kop koffie.
Wim zat nog achter de krant terwijl hij intussen de geheugenspelletjes van Max in de gaten hield. Vooral de rekensommen hadden zijn belangstelling. ‘Nee joh…goed’, riep hij dan terwijl de arme speler dacht dat het fout was. Rekenen was altijd zijn ding. In de krant van die dag stonden  allerlei foto’s van mensen op hun balkon in het zonnetje. ‘Vin ie ok niet dat dissen net Henry is?’ Hij liet me de voorpagina nog eens zien. Inderdaad, maar Henry kon het niet zijn. Die zou eerder met Tonny op het gezellige terras achter hun huis zitten waar de eenden elk jaar een nest hebben. Maar ook dat kon niet meer, net als Wim is ook Henry niet meer onder ons.
Zo hebben we leren  kijken en genieten van de kleine dingen in het leven.

Maar ook de verscheidenheid aan vogels hier aan de Torflang is teruggebracht tot eksters en kraaien die niet bij mij weg te branden zijn. Brutaal spul, maar ook dat heeft wel weer wat.

“Schrrrrr schrrrrr”, ging het, “en Jan stond stokstijf”, vertelde Annie na onze inspanningen in het water, nog in het oude Aquarena.. Met een stuk of 8 drinken we vaak nog een kopje koffie in het café als afsluiting. Ik vertel over onze memorytour en het bezoek aan ‘de Boskamp’ waar nog zoveel origineels is gebleven. We hebben het over de snelle veranderingen in zowel het wonen als de techniek sinds onze jeugd. De bedsteden waarin verscheidene van ons nog geslapen hebben zijn er niet meer.
Annie vertelt over de bedsteden vroeger thuis met een kast ertussen die omgebouwd waren tot twee slaapkamertjes met dunne wandjes. En tussen beide deuren stond een vaas met droogbloemen en daar had Jan, nadat haar pa en ma hopelijk sliepen, op weg naar zijn geliefde Annie in de aangrenzende kamer tegen aan gestoten. Meteen hoorden ze ook de klik van het touwtje waarmee de lamp in de ouderslaapkamer aanging. Spannend was dat vroeger. Bij ons had opa Bijenhof de mooie taak om heel lang bij het verliefde stel te blijven zitten. Die kon mooi blijven liggen de volgende morgen. Slimme zet! En…: “Je moet maar goed oppassen”, was de kreet die we te horen kregen. Waarvoor…. en hoe…., werd er niet bij verteld.
Er is ook op dat gebied veel veranderd. Samenwonen kwam vroeger niet eens bij je op. Nu is het de gewoonste zaak van de wereld geworden.
We zijn allemaal van ongeveer dezelfde leeftijd en steeds komen er verhalen over ‘vroeger’ naar boven. Na de gewone spieren krijgen onze lachspieren nu een beurt.

Foto: Opa Johan Bijenhof met kleinzoon Johan Aartsen.

Of het nu komt dat ons Schoolpad niet meer bestaat of dat het in mij ingebakken zit? De herinneringen zijn blijvend. Hierbij een momentje  met opperhaan Hendrik…

Toen de datum van zijn operatie eindelijk onder handbereik was ging de stemming van Wim behoorlijk omhoog. Hij fietste flink op de home trainer en dat deed hem goed. Het leek of zijn spieren sterker werden en dat het ietsje scheelde met de pijn. Hij kon nu weer genieten van alles wat er op ons erf gebeurde. De drie hennetjes die in juni uit het ei kropen zaten ’s nachts dan nog wel wat afgezonderd in de hulstboom naast het kippenhokje maar ze waren intussen helemaal door Hendrik geaccepteerd. Tja… het waren ook een stel mooie meiden geworden. Nu moesten ze alleen nog gaan leggen.

Ik hield alle dames in de gaten. De gouden en de grijze kip legden keurig hun ei in het hok maar de bruine kip met de lichte staart had gewisseld van legplek, nu had ze onder de kapschuur een oude legplek opnieuw in gebruik genomen. Jammer dat Queeny het doorhad want het eerste ei dat ik er echt zag liggen achter de grasmaaier was even later verdwenen. En er was dus maar één die ik ervan verdacht en die me even later schuldbewust aankeek terwijl ze de tong nog even om haar bek liet gaan.

De kloek met haar vier kuikens zou ook wel aan haar rust toe zijn. De vier haantjes, jammer ja, flierefloten verder rond. Wat moesten we daar nou weer mee. Ria zei telkens: ’Ik kan kippen slachten hoor’, maar toen ik voorstelde dat zij de haantjes straks mocht hebben als er wat meer vlees aan zit, schrok ze er zichtbaar van. Straks wordt het dan toch buurman Jans die heel goed en humaan dat karweitje kan klaren. Hij heeft een tante Jantina, die gek is op zo’n lekker gebraden haantje. Want zelf opeten… dat was misschien wat schijnheilig, ik kon ze zelf niet door de keel krijgen. Och, voorlopig gunde ik ze nog een tijdje lekker rondscharrelen op ons erf. Ik zag ze genieten. Hoewel… Hendrik hield ze streng in het gareel, maar als echte pubers trokken ze zich er niet veel van aan.

Zouden onze kippen het wel hebben beseft dat ze het zoveel beter hadden dan veel soortgenoten?

Foto: Hendrik met een van de mooie meiden.