hetty

Maar nu met Luna. Robin werd gisteren 27. Dat vierden we samen aan de Kuifmees. Behalve Gerhard en Judith en natuurlijk Luna waren ook opa en oma Veen, Odile, Rick en ik erbij. In mijn gedachten zat Wim er gewoon bij…. Het leven gaat door.

Ik zie dat ik bij beide foto’s wel een foutje maakte. De voeten kwamen er bekaaid af. Nooit te oud om te leren, denk ik dan maar

Iets meer dan twee jaar geleden maakte ik deze foto, waarschijnlijk na een bezoekje van Robin aan ons, toen nog aan het Schoolpad. Gisteren maakte ik opnieuw een foto van Robin, maar nu met zijn Luna. Ik ben blij met allebei

Storm heeft het zwaar. Al een hele week piept en jankt hij. Nee niet omdat hij pijn heeft, maar omdat er een loops teefje in de buurt is. In elk geval heeft die bij ons achter langs gelopen. Om de zoveel maanden is het weer zover. Hij is net bij dokter Harrie geweest, spuit gehad, nageltjes bijgewerkt en hij liep weer als een tierelier. Een dag later begon de ellende. Hij at niet meer of heel weinig, maar wel kwam hij op de vaste tijden bij me om me smekend aan te kijken. Dat betekent dat hij dan een stukje vlees uit het kuipje krijgt. Ja dat gaat er wel in maar de brokken bleven een aantal dagen onaangeroerd.

Het was dat dokter Harrie hem wat te dik vond, dat scheelt. Ik laat het maar voor wat het is. Ik dacht vanmorgen net dat het piepen en janken afgelopen was maar zonet was het weer zover. Storm stond al weer achter bij het hek. Het teefje is weer langs geweest. Tja loopsheid duurt ook een dag of 14. We moeten er mee zien te leven, Storm en ik.

Foto: Nog aan het Schoolpad, met Queeny

Ook vandaag kunnen we weer de Passion zien op de tv. Drie jaar geleden vond ik het verhaal van Opstanding en Hemelvaart heel mooi en eigentijds weergegeven. En ook nog met de Achterhoek op de achtergrond. Vanavond kan ik de versie van dit jaar meebeleven.

Ik moest toen meteen aan onze opa Eggink denken. Die was behalve pacifist ook socialist en had een regelmatige briefwisseling met ds. Buskes. Deze deelde veel van zijn opvattingen. Opa brak in de oorlog met de kerk. Hij vond ze niet duidelijk genoeg tegenover de Duitse bezetters.

Hij zei wel eens: ‘Als Jezus nu geleefd zou hebben zou hij misschien wel met opgestroopte mouwen vooraan lopen in een demonstratie’.

Hij brak met de kerk maar niet met God. In een boek van ds. Buskes met een aantal van zijn dagsluitingen haalde hij in een ervan zijn gesprek met opa tijdens een bezoekje aan de Boskamp aan, zittend op het ons bekende canapeetje in de keuken. De titel van deze dagsluiting was: Een Godsvriend. Opa had vaak gesprekken met mensen van allerlei slag en schreef ontelbare brieven. Hij voerde zo ook een briefwisseling met ds. Thea Barnard. Zij had zijn brieven bewaard om nog eens in een boek uit te geven, maar tijdens een brand zijn ze verloren gegaan.

Toen ik een paar jaar geleden het boek Brieven uit Barchem samenstelde met veel brieven uit onze familie die bewaard zijn gebleven, stuurde ik haar ook een exemplaar. Een jaar of 6 geleden had ik haar ontmoet tijdens een bezoek aan Vries met Pinksteren in het kader van Feest van de Geest. Ik herkende haar meteen. Ze was intussen met emeritaat en toen we de oude kerk daar bezochten was zij die dag onze gids. Ze had indertijd in 1973 het afscheid van opa verzorgd in de kerk in Barchem waar ze toen predikant was.

Toen ik vertelde dat ik in Vorden nog catechisatie van haar had gehad en een kleindochter was van Johan Eggink uit Barchem, keek ze me aan en zei: ‘Wat vind ik dat leuk’! Ze voegde er aan toe:’ Ik heb in mijn leven veel mensen ontmoet, maar mijn oude vriend Johan Eggink zal ik nooit vergeten’.

Ze vroeg me nog of ik haar vriendin zuster Stoop nog gekend had die wijkzuster was geweest in Vorden. Ze was met haar mee verhuisd toen ze naar Bergen een beroep aanvaard had en later naar Vries. Zij was intussen overleden. Natuurlijk kende ik zuster Stoop nog. Ze was de wijkzuster die mama de laatste maanden van haar leven verzorgde en als ik aan haar denk zie ik haar voor me zoals ze in mijn jeugd in verpleegstersuniform met wapperende zwarte sluier op haar scootertje door Vorden reed.

Ik kreeg een heel mooie kaart van Thea Barnard terug met een enthousiast bedankje voor het boek Brieven uit Barchem.

Ik meen dat het Jannie Dinkelman was die me uitnodigde om de FB pagina van Wieke Biesheuvel in Zambia leuk te vinden, meer dan 10 jaar geleden intussen. Ik las al jaar en dag haar column in de Libelle en al ben ik daar geen lid meer van, haar column las ik gewoon bij de buurvrouw. Dus… zo bleef ik jarenlang  op de hoogte van het reilen en zeilen van Wieke en haar man in Zambia. Ze hebben hun kinderen groot en zetten zich toen in voor een deel in de wereld dat wat hulp kan gebruiken. Wieke was even terug voor de Libelle Zomerweek, maar daar kregen ze mij niet naar toe en nu zeker niet meer.. Mensenmassa’s zijn mijn ding niet meer. Maar ik las ineens dat ze terug zou gaan en behoorlijk wat donaties gekregen heeft voor varkens, matrasjes, waterpompen en dergelijke om dat in Zambia te kunnen gebruiken. Waar vind je nog een goed doel dat regelrecht op de plek waar het nodig is gebruikt gaat worden.

Ik mailde haar voor haar banknr via persoonlijke berichten en vertelde dat ik een Zambiaans gezin graag steunen wilde met een varken. Tja… dieren hè… Ze mailde terug en vond het een geweldig idee, een varken kost daar 30 euro. Ik mailde dat het in orde kwam en wenste haar goede reis. Ze bedankte me daarop, ze had donaties gekregen voor 7 varkens. Degene die van ons geld wordt gekocht zal Hetty heten en ik weet niet hoe het kwam, maar ineens zat ik met tranen in de ogen. Ik wenste dat varkentje Hetty in Zambia geluk zou mogen brengen.

Zo hebben we met elkaar, Wieke en de lezeressen van Libelle, dus die jaren erop dat deel van Afrika ondersteund en nog.

Intussen zijn Wieke en haar man allang teruggekeerd naar Nederland maar bleven steunen wat door de Zambianen werd voortgezet. Jammer genoeg is haar man een tijdje terug overleden maar nog steeds onderhoudt ze de contacten die er zijn opgebouwd.

Foto: één van de varkens die een goede plek kreeg, één van deze biggen gaat weer naar een ander gezin.

2016 was voor ons een jaar met spanningen. Daar probeerden we mèt hulp een weg in te vinden. Alle beetjes helpen. Samen hebben we het gered. Het zou onze laatste reis naar Groot Brittannië worden. Het was een geweldige trip. Rick zat als een prins naast Wim die achter het stuur zat.——

Soms moet je gewoon plannen maken. Een ander doet het niet voor je. Die week waren we weer met de neus op de feiten gedrukt tijdens een verhelderend gesprek. Opvoeden is geweest, wij zijn met pensioen wat dat betreft. We hebben een duidelijke aanwijzing meegekregen: Zet je leven voort met de leeftijd die je past en Wim kreeg zelfs de duidelijke opdracht mee om mij mee op vakantie te nemen naar een plek die we het einde vinden. Nieuw Zeeland viel af want een tweede keer naar zo’n mooie plek kan nooit de eerste keer evenaren. Bovendien is dat wel errug lang vliegen. Wat er voor ons nog steeds op de tweede plek komt is Groot Brittannië en met name Noord Engeland en Schotland. Nu had Liesbeth die hem die opdracht gaf nog niet door hoe dat tussen ons werkt. Ik beslis, hoewel in overleg, waarheen de reis gaat en waar de overnachtingen gepland worden en wat we gaan doen. Wim rijdt!

Nu heeft het plannen van een nieuwe vakantie even wat doorzettingsvermogen nodig na de vorige keer. Toch waren we het snel eens! Het gaat Schotland worden, als er tenminste een overtocht beschikbaar is en… Rick gaat mee. Het is hem een paar jaar geleden zo goed bevallen dat ik hem niet eens hoefde over te halen. ‘Rick ga je mee als we deze zomer naar Schotland gaan?’, vroeg ik hem. ‘Och, waarom niet’, zei hij met een fijn lachje. Wie hem kent weet dat dit betekent dat hij er weer zin in heeft. Er moest nog even over en weer gemaild en gebeld met de DFDS worden maar uiteindelijk is het gelukt, de overtocht IJmuiden- Newcastle heen en terug is geregeld. Nu de rest nog. Of we kopen een grotere tent met meer stahoogte voor Rick, of we bespreken houten tenthuisjes op sommige campings. Het laatste tentje bleek niet opgewassen tegen storm en regen. Toen we terugkwamen van een tocht met de stoomtrein van Fort William naar Mallaig was het tentje plat gewaaid en hebben we mannetje aan mannetje gelegen in de caravan. Voor een nachtje kan dat wel maar het houten tenthuisje op de volgende camping was een schot in de roos voor Rick. Hij kon er zelfs koffie zetten.

Nu dus de route en het programma bedenken. Dan doet Wim straks de rest! En Rick? Die heeft een heel goede camera mèt statief. Die mag een fotoverslag maken. Zorg maar dat je batterij geladen is straks, Rick!

Foto: Uitzicht vanaf de camping bij Inverness

En hier een paar inwoners van Iowa die voor/ tegen Trump stemden… of twijfelen.

Vanmorgen sloeg ik de krant open en zie tot mijn verrassing een artikel over Trump èn niet Trump kiezers in Iowa met wat foto’s in Orange City, de plek waar Harold en Luella ons mee naar toe namen. Ter ere van de Hollandse roots van velen in Iowa wordt er elk jaar nog een parade gehouden inclusief meisjes in Hollandse klederdracht. En er werden mensen geïnterviewd over hun wel of niet op Trump stemmen. Intussen zijn de meningen wat verdeeld. Leuk om te zien.

‘Bu-j ziek ewes’, zeiden ze vroeger wel eens. En als je dan zei : ‘Nee heur’, kwam het: ‘Ie bunt zo smal in ’t gezichte ewodden’. Meestal was ik dan met een lijn poging bezig en dat tekent bij mij meteen in m’n gezicht. In de tijd dat Anda en ik beiden nog in Hengelo woonden hielden we elkaar ook letterlijk wat in evenwicht, vooral als de zomer in aantocht was en de vakantie in het vooruitzicht. Kon de bikini nog wel aan? We waren druk met de kleine kinderen en ik bovendien met het heen en weer sjouwen naar het ziekenhuis voor de fysiotherapie van Rick.Ik mag graag een foto van me zien uit die tijd.

Later begon het meer moeite te kosten en heb ik diverse pogingen ondernomen van Scarsdale, Groene Kruis, EGA, Montignac, Herba Life. Ik heb alle lectuur die er te vinden is, een plank vol, zelfs Sonja Bakker. En alles heb ik geprobeerd en het werkte allemaal…. tijdelijk. Als ze zeggen: ‘Ie-j ziet er goed uut’, betekent dat lang niet altijd een compliment, meestal dat je aangekomen bent.

Wim kwam laatst de kamer binnen met de spreuk van die dag op de Achterhoekse spreukenkalender: Ie wodt pas old as de mensen zekt da-j d’r nog schier uutziet. En… dat heeft nog niemand tegen me gezegd.

Tegenwoordig houden de gesprekken met de diëtiste Sanne me op het goede pad, een pad dat vol te houden is en mijn bloeddruk hopelijk binnen de perken zal houden.

Vanmorgen heeft Wim zijn hartecho gehad. Zijn gewicht blijft nu stabiel en de nieuwe medicatie houdt het nu onder controle. Het was me wat om het ziekenhuis in te komen. We konden de jongedame met haar mondkapje bijna niet verstaan. Ze had Wim even horen kuchen en vroeg meteen of hij dat vaker deed. Hij vertelde over zijn COPD en toen mochten we gelukkig door. Vanmiddag krijgen we in telefonisch consult van de cardioloog de uitslag.

foto: de bikini tijd ligt achter ons… +/- 2012