hetty

Op dat moment hadden we 6 fleslammeren, vijf Schoonebekertjes en één Drentje. Het voederen ging niet helemaal vanzelf. Het was net als met baby’s, de ene drinkt vlot, een andere laat telkens los, weer een andere danst rond tijdens het drinken. De melk spetterde zo alle kanten op. We hadden er een bij, we noemen haar Witje omdat ze helemaal wit is. Maar soms vroeg Wim wel eens welk lam hij onder handen had: ’Is dit soms het hoestertje?’ Dat kwam omdat die zich altijd wat verslikte. Ze zou eigenlijk maar twee keer per dag melk nodig hebben maar vanwege dit verslikken gaven we liever drie keer een kleinere hoeveelheid. Ze begon het trouwens te leren. De grootste, een flinke ram, was al heel wat mans. Die wierp zich ogenblikkelijk in de opening van het hek als je die voorzichtig openmaakte. Ikke eerst. Ach vooruit maar, dan was je van het gezeur af. Vlak ook de kleine ram niet uit, een mengsel van Schoonebeker en een vleesras. Die had een sterke overlevingsdrang en wist hoe hij de restjes moest krijgen, altijd hongerig.

Het kleine ding, het Drentje was het lievelingetje van Maurice. Het heeft een bijzondere tekening: een dassekopje en een bruine buik, schijnt bijzonder te zijn. Het was de grappigste van allemaal en de slimste. Als we met de flessen aan kwamen glipte ze zelf al door een opening in het schapengaas, dat ging nog net. Haar moeder was een entertje, een jaarling. Meestal krijgen die maar een lam, maar deze had er twee. De natuur regelt het zo dat ze er maar één accepteert omdat ze twee nog niet aankan en dan zouden beiden verpieteren.

Ik had nog geen foto van die kleine. Dus vroeg ik Wim: ’Hol dat kleine ding es effen vaste. Dan maak ik d’r rap een foto van’.

Och… het hield je even van de straat….. toen…. en met genoegen.

Eindelijk begin ik blij te worden van mijn tuintje. Nou… dat tje is meer de vergelijking met tuin en erf aan het Schoolpad. Ik ben best tevreden met de afmeting van deze. Mijn verstand zei meteen bij de koop van dit huis dat het helemaal goed was, maar wat miste ik het groen en de bloemen. Nu na twee jaar lijkt dit voorjaar een explosie van bloemen die ik meegenomen had van het Schoolpad. Meer kon er toen ook niet in. Ik had al een heel stuk worteldoek weggehaald en daarom begin ik eindelijk blij te worden van dit stukje tuin aan de Torflang. Ik heb zelfs al een paar bosjes bloemen kunnen plukken uit die tuin. Nou ja… wel met een paar weidebloemen van de wal aan de achterkant. Een paar koekoeksbloemen kon ik niet weerstaan. De beide jongens hadden al een plan om een strook van dat grote grove grind weg te halen om ook nog een rand met bloemen te krijgen, maar gezien mijn  komende operatie heb ik dat toch even uitgesteld. Hoewel…? Ik heb Rick natuurlijk ook voor het onderhoud. Die sjouwt nog elke week mijn bak met uitgetrokken onkruid naar de container. Zou ik toch…?

Het was het eerste jaar dat we aan het Schoolpad woonden. Rick had zijn flatje omgeruild voor de studio met slaapzolder in de schuur. Die zomer kwamen Ben en Niesje weer eens de honneurs waarnemen. Het was tevens hun vakantie en Rick werd voorzien van de heerlijke maaltijden met vlees, aardappeltjes, groente en vooral jus. Dat laatste moesten we nog vaak horen.

We hadden nu het plan om Zuid Engeland eens te bekijken. We gingen met de vrachtferry naar Harwich, een goedkope en snelle overtocht. Zo doorkruisten we New Forest, Dartmoor en verder ging het naar Cornwall. We zagen de New Forest en Dartmoor pony’s voor ons over de weg lopen en ik herinnerde me dat Joan eens vertelde over hun uitje met de kinderen door deze streek. De kinderen waren helemaal weg van al die ponyveulentjes en Joan had onschuldig gevraagd: ’Which one shall we take home?’ Het was een tegenvaller voor ze dat mama een grapje maakte. Het had even geduurd voor de rust in de auto was terug gekeerd.

We zagen nu de St Michaels Mount vanaf de Engelse kant. Een jaar later zouden we de Franse versie zien op weg naar Bretagne, Mont de St Michel. In de zomer zijn vooral de plaatsen St Ives en Mousehole vergeven van de toeristen en wij zochten het hogerop en ontdekten Exmoor. Ik kon niet stoppen met het maken van foto’s, zo mooi! Een topper was de Sheeps Fair in South Molton waar per opbod hele hokken met schapen verkocht werden. Ik denk dat wij hier de enige toeristen waren en kregen geduldig uitleg over het een en ander.

Onze laatste stop werd een boerencamping in Herefordshire en hiervandaan gingen we zelfs nog een middagje naar Hay on Wye in Wales, het beroemde boekenstadje met enorm veel 2e hands bookshops. We eindigden onze vakantie aan de Woodsend road in Manchester bij Tom en Joan. Het zou vaker onze eindbestemming worden.

Foto: Aan de kust in Exmoor bij Lynton maakten we deze foto als begin 50-ers.

Ik kijk foto’s. Dat krijg je als je in je herinneringen duikt. De jonge Henry en de nog jongere Tonny begonnen hun leven samen aan de IJsselstraat. Ze trokken toen al veel op met Henry’s jeugdvriend Jan en zijn Aly. Samen aan de frituur was geen succes, weet ik nog. Gera en Arend werden geboren. Met Gera Sietske Henriëtte was meteen de hele familie vernoemd. Arend werd vernoemd naar Tonny’s pleegvader. Dat zegt wel wat over de opvang bij de familie van der Meulen tijdens haar schooltijd toen haar ouders nog in Perzië zaten.

Ik herinner me hun Dalmatiër, boxer Boy en daarna Argus. In de loop van de tijd gingen ze over op Labradors en na Sacha kwam Tonca. Elke hond besloeg een stuk van hun leven. Sacha heeft hier vaak gelogeerd als ze in de grote vakantie naar Fred en Gera in Canada gingen. En de keren dat wij met hen meegingen pasten Ben en Niesje op ons huis en haard èn Sacha. Wat hebben we mooie herinneringen aan die vakanties, samen de Rockies ontdekken en mee genieten van het jonge gezin van Fred en Gera. Tonca komt hier niet, dat durft Tonny niet aan, die had het op onze loslopende kippen voorzien. De ene Labrador is de andere niet.

Henry en Tonny zag je genieten daar, geen wonder dat ze na hun pensionering zich in Canada wilden vestigen. Ze hebben heel wat kilometers afgelegd met de kinderen van en naar de ijshockey. Toen deze zelf hun rijbewijs hadden werd het rustiger en de lange koude winters hadden ook nadelen. Ze zijn weer teruggekeerd op hun mooie plek in het oude stadje Hattem waar Henry geboren en getogen is en nu afscheid moest nemen van alles wat hem hier lief is geweest.

Ik kijk foto’s en de herinneringen blijven komen. Liefde kent geen grenzen, niet hier en ook niet de grens tussen hemel en aarde.

Foto: Boxer Boy, tijdens een gezamenlijke vakantie met caravans in Luxemburg

Het leek een onderhoudsvrije tuin aan de Torflang. Erg netjes met veel terrastegels en grind. Wel antiworteldoek onder het grind, dat scheelt. Maar op dat grind is de laatste paar jaar wel zand gewaaid en daar maken de onkruidzaden dankbaar gebruik van. Je kunt het wel gemakkelijk uittrekken, dat scheelt. Toen ik er die middag even was en een stukje onder handen nam moest ik wel aan vader Hein denken die altijd zei: In mei mo-j zörgen da-j ’t onkruud de baas blieft, daor he-j ’t hele jaor gemak van’. En zo is het.

We waren weken op twee plekken bezig. De inpakkerij aan het Schoolpad was al een hele klus. Ik vond steeds meer spullen die weg konden. Ik had deze krantenhanger lang in handen, was bedoeld voor de Kringloop. Maar toen ik nog goed keek en zag hoe fijntjes vader Hendrik Jan de lijntjes had uit gegutst, geen streepje verkeerd. (kennen jullie dat nog, gutsen met zo’n klein scherp driehoekig puntje aan een handvat?) Ik zag ineens voor me hoe hij daar op een donkere winteravond mee bezig was. TV was er nog niet en toen werd er veel handvaardigheid beoefend in de avonduurtjes. En hij was ook timmerman en meubelmaker.

Je snapt het al. Die krantenhanger ging mee en en zou opnieuw een ereplekje krijgen, net als het naaikistje en de houten spaarpot. Ik zit nu wel te bedenken hoe ze daar ’s avonds bij elkaar konden zitten. 10 kinderen passen nooit in dat kleine gezellige keukentje. Maar het scheelt dat de oudste meisjes de deur al uit waren om op 14 jarige leeftijd bij een gegoede familie te gaan werken toen de jongsten nog geboren moesten worden….. Tja… zo duurde de inpakkerij nog even…

Intussen is het lastig om voor mijn dierbare spullen een passend plekje te vinden. Dus voor deze krantenhanger zoek ik nog…

Ik vond ze op de Boomgaard al prachtig: de baardiris of de Iris Germanica. Ze bloeiden daar ook zo uitbundig in de in Franse stijl door opa Eggink nog aangelegde tuin voor de boerderij. Het was net of het voorjaar ineens losbarstte wanner de rozen en deze baardirissen gingen bloeien. Ik weet dat we er in Hengelo aan de Marnixstraat ook een paar hadden, waarschijnlijk nakomelingen van de Boomgaard. Ze breidden zich lekker uit en een stek ervan ging ook met Ben en Niesje mee voor in de tuin. Daar deden ze het grandioos. Er gingen er ook een paar mee naar Emmen. Toen we eenmaal aan het Schoolpad woonden plantten we er een stel naast de vijver. Het was een genot om naar te kijken in deze tijd van het jaar. Toen we twee jaar geleden samen nog naar dit huis aan de Torflang verhuisden namen we behalve wat sneeuwklokbolletjes en een paar rozen en bodembedekkers ook een aantal stekken van deze baardiris mee. Het worteldoek dat hier een groot deel van deze tuin bedekte werd op een paar plekken weggehaald en op drie verschillende plaatsen plantte ik die baardirissen. Het eerste jaar bloeiden ze al voorzichtig maar dit jaar… ik zit er vol bewondering naar te kijken. Het eerste groepje bloeit nu volop op een zonnig en de andere twee groepjes staan dik in knop te wachten tot…  Toen Karin gisteren bij me was bleek  zij net zo in de ban van de bloeiende baardirissen. Ik beloofde haar na de bloei een stek, maar zolang kon ze niet wachten. Ze ging daarna meteen naar Intratuin om er een paar te scoren. En dat lukte. Ze zijn er tegenwoordig in heel veel kleuren maar deze Iris Germanica is volgens mij een oersoort die heel sterk is.

Wim maakte gemakkelijk contact met wildvreemde mensen. Zal hij vast van z’n moeder hebben. Wanneer die met de trein naar Hengelo of Emmen kwam had die ook altijd verhalen over de mensen met wie ze reisde. Op zaterdag gingen  we er graag even op uit, je weet wel Gamma, de Lidl enz. En wanneer we dan langs mijn favoriete kringloopje Het Goed kwamen wist ik het wel. Och, ze hebben daar ook een gezellig restaurantje bij en dat is altijd goed voor een kopje koffie met iets er bij. Die keer bestelde ik voor ons de koffie met een paar tosti’s. Waar kun je tegenwoordig nog met z’n tweeën lunchen voor 6 euro 15. Het was er druk en Wim stiefelde op een grote tafel af waar een redelijk gezette man achter gezeten was. ‘Och die meneer vindt et vaste niet erg dat ik bi’j ‘em kom zitten’, begon hij. Nee die meneer vond het juist wel gezellig om praatvolk bij zich te hebben. Het gesprek kwam over auto’s. We waren toen  net bij onze garage geweest voor een andere auto, dat geeft meteen al gesprekstof. Nee, hij had geen auto meer, zijn Toyota Corolla van 1992 had het begeven, kwam niet meer door de APK. Nu huurde hij er af en toe een, bij van de Weerd. Dat beviel hem heel goed, nu met de Pinksterdagen had hij er ook weer een. Zo leuk, dan bestel je Polootje en dan krijg je voor hetzelfde geld een Passat mee, ruumte zat dus. En trouwens fietsen was goed voor de lijn. Hij woonde in Schoonebeek en werkte in Emmen. Dat deed hij wel met de bus, maar verder alles op de fietse. Ja hij woonde nu  helemaal alleen in het huis waar ook zijn vader en moeder woonden, maar ja…. die waren intussen overleden. Hij ging er eens even breeduit voor zitten. Wim hield hem wel aan de gang. Toen kwamen de tosti’s, voor Wim een Toscaanse en voor mij een tosti Hawaii. Tegelijk kreeg de Schoonebeekse meneer ook zijn bestelling, een dubbele zelfs: twee tosti’s Hawaii. Hij klopte eens even op z’n buik en viel aan. Tja… zo maakte je nog eens wat mee.

En ook nu nog kom ik geregeld bij ons favoriete Kringloopje, al jaren samen met Susan. Niels staat achter de balie en weet precies waar we van houden. Altijd een extra koekje en een praatje. Namen we eerder niks extra bij de cappuccino en thee, tegenwoordig wordt het toch wel iets erbij. En sinds kort zijn we beiden zelfs aan de tosti. Susan neemt graag een kaastosti en ik… de tosti Hawaii natuurlijk…

Je snapt dat dit al even terug is—-:

 ‘Waor he’j mien kamme elaoten?’, ging het. Wim had overal z’n vaste plekken voor, in dit geval bovenop het badmeubel. Ik dacht even diep na en ik wist het weer. Ik had een van de twee meegenomen naar het zwembad want ik wist niet zeker of ik mijn borstel wel ingepakt had. Maar of ik die kam nu in een tas had gestopt of in een jaszak… ik was het even kwijt.

De vorige avond had ik even een mes nodig om oase in stukken te kunnen snijden en dat gaat erg goed met het vleesmes. Wim was net terug en warempel daar hoorde ik al: ’Waor he’j et mes neereleg?’ Ik had geen idee. Misschien op de tuintafel, maar kan ook op de plantentafel of het kastje naast de deur of bij de vuilnisbak toen ik de restjes weggooide. ‘Of he’j em soms met enommen naor de w.c? ’, want ja… als ik ineens nodig moet…. Wim vond hem niet buiten. Ik wist het ook niet meer. Morgen maar kijken, maar waar nu toch die kam gebleven is?

Maar niet alleen voor de zaken die ik heb gebruikt, verlegd of meegenomen, moest ik rekenschap afleggen, maar alles wat Wim niet zo gauw wist te liggen, vroeg hij gewoon. ‘Waorumme zal ik toch zuuken as ie et weet te liggen’. En daar zit wat in.

Wims moeder was er gemakkelijk in. Zo gauw er iemand vroeg: ‘Moe, waor bunt mien schoene?’, was het gegarandeerde antwoord: ’In ’t schoene kastje’. Hetzelfde gold voor brillen, zakdoeken, boeken, pennen enz. Ze had er ook geen tijd voor om de spullen voor haar jongens te zoeken. Wat schoenen betrof kon Wim er soms lang naar zoeken. Piet en hij hadden dezelfde maat schoenen. Alleen Wim poetste ze. Wanneer hij ze aan wilde doen waren ze dus weg, foetsie… Als Piet eerder op pad ging nam hij gewoon de schoenen die er het mooiste uitzagen. Hoe zou hij dat nu in Frankrijk gedaan hebben, vraag ik me dan af….?